Archive for February, 2007

One of the things that shocked me the most about India is that its cities are so radically different from the European concept of a city which I am accustomed to. Sure, there are buildings, there are crowds, there is noise - the ingredients are pretty much the same and yet i found the Indian cities I’ve visited unbearable for one single reason: there are literally no places to sit down and relax. I have wandered around for days in Bombay without finding one. The only place you can sit down and relax on is the sidewalk. Silence is a luxury Indians can’t afford. No, I have to put that some different way because it’s not true - the truth is Indians simply don’t appreciate silence. The most ‘famous’ eat café in Bombay is a place where you’ll sit packed with a few hundred other people with  minimal table space. There is hardly any view to the street. I haven’t seen a single chair on the street side in the whole of Bombay. One cannot attribute this to poverty – their television channels and their religion is the same. When they drive their cars they constantly honk. Not because its actually functional to honk - I am absolutely convinced  that they honk just because they love to honk. That comes as close to insanity as my imagination permits but I am sure it is true. The Indian cities are places that are as close to how I imagine a ‘Hell’ would be like I’d ever care to visit.

The good thing, however, is that I realize now that all my concepts about civilisation and culture are actually European by nature. I never really thought of it this way before but now I do. India is one of the few places in the world where you can get into touch with a civilisation that is radically different from the Judeo/Christian/Muslim Monotheistic European style one of which the USA and Australia are just variations. The basic values are everywhere the same: people respect personal space, respect silence, are scared of death, etc. etc.

India is quite a different pill. To give an example: one thing I like a lot about Turkey is that no matter how ‘lowly’ anyones job is the people do their job with pride. This is different in Holland where it’s usually quite apparent that people hate their jobs if they are ‘low’ jobs. In Turkey, however, even the street sweeper does his job with a certain pride. In India, however, everything is different because of the caste system.

You from birth belong to a certain caste and only the lowest of castes can do the ‘dirty work’.These lowest of castes, usually recognisable by not wearing any ‘hindu signs’, are educated in such a way that they have no self respect whatsoever. The whole concept of self-respect is simply alien to them. That of course has a flip-side: the whole concept of respect for others is pretty much alien to them as well. They will perhaps fear you, but they will never feel any respect for you since they are brought up with the idea that no one respects them.

For this reason alone, beggars and touts are extremely annoying in India. They have no idea what respect means. Usually made up of casteless people they will cheat, annoy, and fuck you over as long as they don’t break the law because the idea of prison scares them.

‘Normal’ jobs are done by people that belong to a caste. Now, that’s where the real problem starts. Because these people belong to a caste they feel they’re too good to perform any tasks they associate with ‘casteless’ work. In other words: cleaning! It is unbelievable: one comes to a small Hotel that has no less that 10 employees walking around just to find that all the hallways are dirty, that the rooms are dirty and that the sheets are dirty. In India, that is just common rule. What I can’t figure out, however, is why the hotel manager can’t simply hire a casteless person to clean up the place. Perhaps they are so direspected that they aren’t allowed inside Hotels, probably that’s the reason - which makes for an absurd situation, but then this country pretty much is the most absurd place I have ever been.

Personally this whole caste system is one of the most absurd examples of human stupidity I have ever encountered on this planet. I have no idea as to why all those ‘hippies’ and ‘alternative people’ love India so much other than that the place is so cheap even they can ‘live like Kings’ on their welfare checks, which after seeing Goa is pretty much a palpable theory as most of the ‘westerners’ living there are old hippies who couldn’t give a flying fuck about Indian culture and spent night after night eating cheap food and listening to bad german cover bands playing the same 20 bad coversongs of 70’s rock music…a disgusting sight that made me doubt about my previous idea’s of what ‘hell’ really looks like…

The Perfume Store

We arrived in Quatar monday night and had to wait 4 hours to catch a
flight to Mumbai. The airport was more primitive than I had expected
of Arabs so there was little to do but roam around in a oversized
perfume store. Contrary to most men I do not find such expeditions a
torture, I greatly enjoy visiting perfume shops. The Perfume Shop is a
magical trinket, a clinical display of the best that both design and
hormone technology have to offer. I can wander around in perfume shops
for hours, looking at all the colors and shapes of the bottles, most
of which in some way or other resemble the bodies of women. I usually
take delight in touching each and every one of them. I find their
designs refreshing and the hormones they evaporate on touch after one
hour never fail to make me more high than any joint could. Usually
after one hour of sniffing the latest developments in hormone
manipulation technology I feel the gentle steps of stars on my
nostrils and anyone present can simply tip me out of the store with a
dumb grin on my face.

However, before my readers will start to think me perverse enough to
have no objections to the perfume store phenomenon: I am of course
aware that there are many defects in its present manifestations. One
of those defects is that the entire men’s section is simply
uninteresting. For some reason these perfume companies seem to think
that a men’s perfume must consist of 90% musk and 10% something else.
As musk is a very dominating scent that 10% something else is usually
barely noticable. All men’s perfumes basically smell the same. The
bottles are as sophisticated as raw bricks. Men’s perfumes usually are
never bought by men but by women who, after having wandered around the
perfume store for an hour, are such high of the hormones in their
systems and have such overkill of different scents in their nostrils
that the only thing that still can reach them is that good old
battered ram of musk in the men’s section. My advice to the poor guys
that get these for a present is to never wear this perfume exept if
you plan an excursion into a perfume store, the only place where a
men’s perfume is actually still effective. Otherwise stick to a nice
woman’s perfume; there’s 24 hours of research behind every one of
those bottles against that one second of gorilla luck that musk will
weave into your scental aura.

Ik woon nu bijna 2 jaar op Buyukada. Hier een foto van het contrast wat mij hier zo enorm boeit. Er zijn maar weinig plekken op de wereld waar je zo in de natuur kunt wonen en je toch middenin een wereldstad zit. Het heeft een magistrale sfeer die ik nog nergens anders zag en ik heb toch aardig wat reizen gemaakt. Dat heeft wel als uniek nadeel dat je minder graag op vakantie gaat, merk ik. Nou ja, dit zie je ook nergens anders…

Dat het in Nederland droevig met het zogenaamde ‘hekeldicht’ is gesteld wordt sinds kort onderstreept door het weblog De Valse Noot waar sinds kort enkele dichters een poging doen om het medium nieuw leven in te blazen.

Benne van der Velde, een van de redactieleden, nam via email contact met mij op met het verzoek een gedicht te schrijven over Ingmar Heytze want ‘Heytze had ook een hekeldicht over mij geschreven’. Dit gedicht werd ruim een jaar eerder door Heytze al op zijn weblog gepubliceerd, maar schijnbaar vond hij en de ‘Valse Noot’ redactie het zo spannend dat zij menen dat het kan figureren als ‘het betere hekeldicht’.

Na mijn opmerking dat het hier om een schimpdicht ging en geen hekeldicht hebben ze snel de definitie op hun log aangepast. Dat ik me verder door het gedicht niet aangesproken voel (nou nou, ik ben een wenteltraploper, oei oei) is een van de redenen dat ik weigerde een repliek te geven, een andere is dat ik de duidelijke mentale demise van Heytze niet grappig vind, juist omdat ik hem af en toe heel aardige gedichten vind schrijven.

Dat hij mij persoonlijk niet mag heeft zijn wortels in een emaildiscussie die ik ooit met hem voerde. Aanvankelijk was Heytze nogal over mijn website te spreken en zo onstond een korte briefwisseling. Op een gegeven moment liet ik hem weten dat hij wat mij betreft best ooit een goede dichter zou kunnen worden. Ik kreeg als repliek op die opmerking een lange lijst boektitels toegestuurd; waarschijnlijk om aan te tonen dat mijnheer al zoveel gepubliceerd had dat niemand meer mag beweren dat hij niet allang een hele goede dichter is.

Ik vind dat een eigenaardige insteek. Het kan mij weinig schelen hoeveel bundels iemand gepubliceerd heeft. Ik kan iemand een hele goede dichter vinden omdat hij één fantastisch gedicht geschreven heeft in zijn leven. Een ander kan ik een matige dichter vinden, ondanks het feit dat hij 45 bundels op zijn naam heeft staan en 8 literaire prijzen heeft gewonnen. Heytze heeft schijnbaar een andere mening want ik kan geen andere verklaring vinden voor zijn repliek.

Hoe het ook zij, ik heb helemaal geen zin in zo’n ruzie met Heytze, vooral omdat ik hem persoonlijk bezien gewoon niet interessant genoeg vind om ruzie mee te hebben, iets wat perfect geillustreerd wordt door het (mijns inziens) nogal schlemiele schimpdicht wat hij over mij schreef. In eigen woorden ‘in tien minuten geschreven’ maar hij vond het schijnbaar wel goed genoeg om het een jaar later in te zenden naar een weblog. Zo zie je maar weer, Utrecht is het thuishonk van linksige lummels die te lui zijn om naar een echte stad te verhuizen.

M.H.Benders

Loewak was nog geen dag open of we hadden onze eigen bard binnen de perken, onze eigen Koenraad Goudeseune met een nog lelijker pseudoniem: Reinier de Rooie

Mijnheer de Rooie vindt net als Koenraad Goudeseune dat elke discussie opgeleukt moet worden met een van zijn droedels. Een beetje reclame voor jezelf maken is natuurlijk nooit weg, vooral niet als je poezieopvattingen zo
revolutionair zijn dat je een 20 jaar oude belegen amerikaanse stroming (‘slamdichten’) moet aanhangen om ze aan de man te brengen voor wat bezopen kroegmakkers.

Reinier zoekt strijdmakkers in zijn strijd tegen de ‘gevestigde orde’. Een volstrekt Oedipaal gebeuren, uiteraard, want over 20 jaar zit hij samen met Gijs ter Haar in het management van Poezienacht Utrecht. Nu weet hij dat nog niet en daarom is hij boos. Zo boos dat hij mij kwam vragen zijn handje eens vast te houden in de strijd tegen die arrogante Heytze en wat meer zij. Of ik me niet bewust ben van het bestaan van ‘De Valse Noot’. Jawel, Reinier.

Ik heb daarover mijn mening reeds gegeven maar die heeft Benne van het Velde (heet die kerel zo?) per ongeluk gewist bij het verhuizen van de site. Ik zal daarom vanavond nog een leuk stukje over die site schrijven, maar effe dimmen met de droedels, he schat?

M.H.Benders

India is eigenlijk het eerste land wat ik bezocht heb waar de koloniale mentaliteit nog zeer zichtbaar aanwezig is. Ik zal binnenkort enkele links naar reisverhalen die ik in het Engels heb geschreven posten. Ik ben maar drie weken in India geweest – ik heb niet de tijd zoals vele hippies en jongeren om er een half jaar te gaan rondtrekken noch heb ik daarin veel trek, gebaseerd op de drie weken dat ik er geweest ben.

Een ervaring die in mijn netvlies gebrand staat: een roodaangelopen amerikaan staat voor me in de coffeebar. Hij blaft de Indiase bediende toe dat hij cappuccino heeft gekregen MET een schuimkraag. Hoe halen ze het in hun hoofd om hem een Cappuccino MET schuimkraag te geven als hij een Cappuccino ZONDER schuimkraag heeft besteld? Uiteraard weet ik precies wat de man bezield: hij heeft natuurlijk gelezen dat het gros der bacterien juist graag in de schuimkraag van een drankje gaat zitten. Dat hij geen schuimkragen wil is dus tot daar aan toe, het probleem is veel eerder dat hij schijnbaar koffie met melk geen alternatief vind voor een ECHTE CAPPUCCINO!

Dit typeert een beetje de mentaliteit in India waar sprake is van groot cultureel onbegrip. Ik post binnenkort wat links naar mijn reisverhalen, ik moet ze eerst eens gaan verzamelen.

Is de hoeveelheid censuur met de ontwikkeling van Internet eigenlijk groter of kleiner geworden? De meeste mensen zullen deze vraag waarschijnlijk met ‘kleiner’ beantwoorden, maar ik stel hier toch wat vraagtekens bij. De oude communicatiemiddelen zoals de telefoon of de brief bevatten namelijk geen instrumentaria voor censuur en dat een krant een bepaalde mening niet publiceert kun je ook geen censuur noemen. De werkelijke censuur ligt in de controle die de grote (vooral amerikaanse) media hebben over het nieuws. Dat een uitspraak van de Iraanse president bewust fout vertaald wordt en uit zijn context wordt getrokken. De voorbeelden zijn legio, maar hier is eigenlijk sprake van censuur op macroniveau. Internet confronteert ons met een nieuw type censuur: de buurtcensuur.

Neem nu bijvoorbeeld eens de poeziescene. Niet zulke smerige woorden gebruiken, Benders, hoor ik u denken maar u moet maar denken hoe kleiner de vijver, hoe beter het zicht op de kikkerbil. Men hoort mensen regelmatig zeggen dat de poezie met internet een ‘enorme vlucht’ heeft genomen. Het begon ooit allemaal met Bart Droog. Bart Droog is een matig getalenteerde dichter die ontdekte dat als je voor iedereen een gratis webpagina maakt op je eigen domein je steeds meer vrienden en bezoekers krijgt. En vrienden en bezoekers, dat is niet alleen macht op internet maar ook in de grote boze mensenwereld daarbuiten!

De driftig tiepende Bart trok na enkele jaren doortiepen wel 300 bezoekers per dag, een getal waar de meeste literaire tijdschriften een jaaroplage voor moeten uitbrengen. Bart merkte dat de beste methode om poeziebezoekers te trekken poezienieuws is. Hoe meer, hoe beter. Maakt niet uit hoe lullig het is. Bart had 12 gouden maanden lang zowaar het monopolie op het nederlandse internetpoezienieuws. Tot de boze fee Chretien Breukers zijn succesformule kaapte. Nu zijn er een paar van deze plekken waar de talpabazen van de toekomst knokken voor hun poeziemonopolie.

Waarom is dat bezwaarlijk, hoor ik u denken. De arme man bewees immers met zijn tiepwerk de ‘poeziescene’ een dienst, nietwaar? Wel, het bezwaarlijke schuilt in het mechanisme zelf: men gebruikt niet het eigen schrijftalent om bezoekers te trekken maar parisiteert op het talent van anderen met eigenlijk maar één werkelijk doel: bezoekers trekken. Het draait uiteindelijk allemaal om macht, zoals wel blijkt als u even de implicaties van deze discussie overweegt. Horendol eigenlijk, om zo de weg kwijt te zijn.

Wie dit soort sites goed bekijkt ziet dat er altijd hetzelfde handjevol mensen reageren. Ik weet uit eigen ervaring dat Breukers er totaal geen moeite mee heeft bijdrages te wissen als ze hem minder welgevallig zijn. Zo’n omgeving is uiteraard voor het bedrijven van polemiek volslagen nutteloos want je weet als lezer nooit of de discussie gemanipuleerd is of niet. De meeste mensen schijnen met dat idee weinig moeite te hebben. Ik heb er wel moeite mee, net zoals ik moeite zou hebben met een postbode die in mijn brieven zou gaan zitten schrappen. Zulke buurtcensuur is op internet aan de orde van de dag; en is altijd met hetzelfde rotsmoesje ter verantwoording: jongens, als ik niet censureer, dan wordt het niet meer fijn om in dit land te wonen… ze krijgen het met de paplepel ingegoten, tegenwoordig…

M.H.Benders

NP: Jello Biafra and the Melvins. Ik vraag me eigenlijk af of er iets bestaat als neurotische poezie. En wat is het verschil eigenlijk tussen hypnotisch en neurotisch? Kan een neurotisch gedicht een hypnotische uitwerking hebben of is een hypnotisch gedicht nog wel hypnotisch als het juist op je zenuwen werkt? Is eigenlijk de retorische vraag niet het neurotische kunstwerk bij uitstek? Nu ik er even over nadenk is eigenlijk het gros van de poezie die je leest neurotisch. De kunst van het goede gedicht is nu juist dat het geen sporen achterlaat in je zenuwen (True love leaves no traces, zong Ome Cohen al) maar dat het desondanks wel op je gevoelsvlies blijft kleven als een irritante bumperstikker die je nooit meer in zult kunnen halen…

Het is 24 februari 2007 en ik verklaar hierbij Loewak voor officieel geopend. Mensen met een geheugen dat nog niet door de Melkeritis is aangetast weten dat Loewak ooit een mailinglijst was, ik mag wel zeggen zowat de eerste mailinglijst die de twijfelachtige eer had dichtende gymleraar Wil Melker over de vloer te krijgen. Nu gaat Loewak verder als een persoonlijk cultureel verslag. Ondergetekende gaat hier op dagelijkse basis zijn observaties en columns posten. We gaan dus de pennenlikkers flink uit hun holen roken. Op Loewak geen censuur, geen goegemeentes en geen concessies: nee, gezellig ouderwets vlammen met doorgewinterde literatuurliefhebbers. Sinds de digitale goegemeentes het trollen in de ban hebben gedaan is de literatuur op internet ver te zoeken. Literatuur en censuur gaat niet samen, daarom mag hier alles. Ik verklaar hiermee het jachtseizoen op de kleinburgerlijke internetpoeziegemeenschap voor geopend.

M.H.Benders