NP: Jello Biafra and the Melvins. Ik vraag me eigenlijk af of er iets bestaat als neurotische poezie. En wat is het verschil eigenlijk tussen hypnotisch en neurotisch? Kan een neurotisch gedicht een hypnotische uitwerking hebben of is een hypnotisch gedicht nog wel hypnotisch als het juist op je zenuwen werkt? Is eigenlijk de retorische vraag niet het neurotische kunstwerk bij uitstek? Nu ik er even over nadenk is eigenlijk het gros van de poezie die je leest neurotisch. De kunst van het goede gedicht is nu juist dat het geen sporen achterlaat in je zenuwen (True love leaves no traces, zong Ome Cohen al) maar dat het desondanks wel op je gevoelsvlies blijft kleven als een irritante bumperstikker die je nooit meer in zult kunnen halen…

2 Responses to “De retorische vraag: het neurotisch kunstwerk bij uitstek”