Dat het in Nederland droevig met het zogenaamde ‘hekeldicht’ is gesteld wordt sinds kort onderstreept door het weblog De Valse Noot waar sinds kort enkele dichters een poging doen om het medium nieuw leven in te blazen.

Benne van der Velde, een van de redactieleden, nam via email contact met mij op met het verzoek een gedicht te schrijven over Ingmar Heytze want ‘Heytze had ook een hekeldicht over mij geschreven’. Dit gedicht werd ruim een jaar eerder door Heytze al op zijn weblog gepubliceerd, maar schijnbaar vond hij en de ‘Valse Noot’ redactie het zo spannend dat zij menen dat het kan figureren als ‘het betere hekeldicht’.

Na mijn opmerking dat het hier om een schimpdicht ging en geen hekeldicht hebben ze snel de definitie op hun log aangepast. Dat ik me verder door het gedicht niet aangesproken voel (nou nou, ik ben een wenteltraploper, oei oei) is een van de redenen dat ik weigerde een repliek te geven, een andere is dat ik de duidelijke mentale demise van Heytze niet grappig vind, juist omdat ik hem af en toe heel aardige gedichten vind schrijven.

Dat hij mij persoonlijk niet mag heeft zijn wortels in een emaildiscussie die ik ooit met hem voerde. Aanvankelijk was Heytze nogal over mijn website te spreken en zo onstond een korte briefwisseling. Op een gegeven moment liet ik hem weten dat hij wat mij betreft best ooit een goede dichter zou kunnen worden. Ik kreeg als repliek op die opmerking een lange lijst boektitels toegestuurd; waarschijnlijk om aan te tonen dat mijnheer al zoveel gepubliceerd had dat niemand meer mag beweren dat hij niet allang een hele goede dichter is.

Ik vind dat een eigenaardige insteek. Het kan mij weinig schelen hoeveel bundels iemand gepubliceerd heeft. Ik kan iemand een hele goede dichter vinden omdat hij één fantastisch gedicht geschreven heeft in zijn leven. Een ander kan ik een matige dichter vinden, ondanks het feit dat hij 45 bundels op zijn naam heeft staan en 8 literaire prijzen heeft gewonnen. Heytze heeft schijnbaar een andere mening want ik kan geen andere verklaring vinden voor zijn repliek.

Hoe het ook zij, ik heb helemaal geen zin in zo’n ruzie met Heytze, vooral omdat ik hem persoonlijk bezien gewoon niet interessant genoeg vind om ruzie mee te hebben, iets wat perfect geillustreerd wordt door het (mijns inziens) nogal schlemiele schimpdicht wat hij over mij schreef. In eigen woorden ‘in tien minuten geschreven’ maar hij vond het schijnbaar wel goed genoeg om het een jaar later in te zenden naar een weblog. Zo zie je maar weer, Utrecht is het thuishonk van linksige lummels die te lui zijn om naar een echte stad te verhuizen.

M.H.Benders