Mijn excuses voor de Engelstalige posts, maar dat is nu eenmaal een van de consequenties van het bestaan als banneling: men krijgt steeds meer vrienden die alleen engels spreken en dan wil men nogal eens iets in het Engels gaan schrijven. Ik zal dus hier met enige regelmaat ook het steenkolenengels bezigen.

Het is erg druk met de zaak, dus ik had afgelopen week niet veel tijd om te schrijven. Ik vraag me eigenlijk af hoeveel schrijvers/dichters er zijn die daarnaast ook ondernemer zijn. Ik ken er uit mijn hoofd maar twee. Vroeger had ik een hekel aan die zogenaamde ‘zakenwereld’; ik ben er eigenlijk bij puur toeval ingerold, omdat Verdonk en co het nodig vonden een familiesalaris te eisen om met een buitenlands meisje te mogen samenwonen. Je moet dan minstens netto 120% van het minimumloon verdienen, anders mag je niet buiten de deur eten en alleen met westeuropese meisjes rollebollen.

Uiteraard had ik weinig trek om deze mensen zo’n invloed in mijn liefdesleven te gunnen, maar een paar jaar terug had ik weinig keuze. Het was pompen, of verzuipen, dus nam ik een jaar lang een baan in een ICT bedrijf. Want als je een eigen bedrijf hebt maken ze je het leven al helemaal zuur: moet je bij een baan bewijzen dat je 1 jaar lang een bepaald vast inkomen hebt, bij een eigen bedrijf moet je minstens voor drie jaar kunnen garanderen dat je familiewaardig bent. Welnu, ik had dus een jaar lang een vaste baan met genoeg inkomen om met vreemde meisjes te kunnen verpozen. Ik voelde me daar niet bepaald happy bij, dus heb ik al mijn beschikbare avonduren besteed aan het opzetten van verschillende zakelijke modellen om inkomsten te genereren.

De zet om naar Turkije te verhuizen was feitelijk een vrij riskante gok, maar na ontelbare ambtelijke pesterijen (om maar eens een voorbeeld uit vele te noemen: je visumaanvraag wordt pas na 1 jaar goedgekeurd, je gaat hem ophalen en krijgt te horen dat het visum alweer is verlopen. Dit is mij *3* achtereenvolgende jaren gebeurt. Consequentie: onmogelijk om op reis te gaan want geen geldig visum.) had ik het wel gehad met Verdonk & Cornuiten.

Je moet zulke mensen je het leven niet zuur laten maken. Ik heb dus mijn conclusies getrokken en ben geemigreerd. Dat was achteraf bezien de beste beslissing van mijn leven. Vreemd genoeg ben ik Verdonk nu zelfs stiekum een beetje dankbaar, want als de regelgeving minder kafkaiaans was geweest had ik waarschijnlijk nog steeds ambtelijk geploeterd om vreemde meisjes lief te mogen hebben.

Dat het politieke klimaat zelfs in deze tijden waarin het allemaal eigenlijk nog goed gaat zo verpaupert wijst op zeer onplezierige wateren in de toekomst. Ik verwacht dat binnen een jaar of 10 er zeer onaangename situaties gaan ontstaan, vooral gecentreerd rond olie en waterproblemen. De situatie in Irak is daarvan slechts een kleine voorbode: let maar eens op wat er gebeurt als die olie echt schaars begint te worden.

Dat vooruitzicht deprimeert mij echter totaal niet. Ik denk dat dat komt doordat ik de mensheid als geheel zowiso als een parasitaire entiteit zie. En ik geloof dat deze planeet een kleine, onbeduidende uithoek in het universum is.
Dat is in zekere zin een geloof, ja, hoewel de kansberekening zich schmierend aan mijn zijde schaart. Het is allemaal om het even, als men er maar voor zorgt dat ambtenaren geen inspraak krijgen in het liefdesleven van dichters.