Archive for March, 2007

Vandaag mijn website van een nieuw front voorzien welk ook naar Loewak wijst en beter bij mijn imago past. Fantastisch weekeinde gehad, feest hier met 12 mensen. O.a. mijn vriend Serkan die me 20GB aan muziek heeft gegeven. Grotendeels minimalistische electro of techno, het beluisteren waard. Ik was al een grote fan van Plastikman, maar heb nu ook alles van Ellen Alien, Laurent Garnier, Mathias Schaffhäuser , Monolake, Swayzak, Vibrasphere en vele anderen.

Ook een tip: Leonard de Leonard (eigen ontdekking, zoals dat heet) en Akufen

En voor de jeugd: vergeet de pioniers van de experimentele electro niet zoals The Hafler Trio, Lustmord en Coil (best albums: MTPITD2 en L.S.D.)

Een prachtig ontbijt gehad trouwens, vanmorgen. Organisch turks ontbijt met vrienden in de tuin van het plaatselijk meditatiecentrum…

Ik begon op de Contrabas een discussie over een gedicht van Heytze genaamd de Brandkastkraker. Helaas meende de webmaster Chretien Breukers weer enkele posts in de discussie te moeten wissen, zonder dat daarvoor een andere oorzaak dan kleinzielige manipulaties van Breukers zijde was aan te wijzen. Zo werden onder andere de bijdrages van Peter Wullen gewist. Daarom zet ik de discussie even hier verder, want ik kan niet serieus discussieren op een plek waar de webmaster meent naar willekeur censuur te mogen toepassen. Maar goed daar schreef ik al eerder over

Kees Kamp meent dat het gedicht ‘De Brandkastkraker’ beter is omdat het ook allegorisch op te vatten valt. Ik vind dat een zwak argument, omdat dat immers voor elk gedicht opgaat. Bovendien vind ik het beeld van een gedicht als brandkast die de specialist opent omdat het gedicht geopend wil worden niet erg indrukwekkend. Erg sappig allemaal. Rutger Cornets de Groot doet er nog een schepje bovenop door de m.i. lachwekkende suggestie te doen dat ‘Brandkastkraker’ ook op erotische wijze te lezen valt en dat het daarom een meerwaarde heeft. Nu ben ik geen groot fan van De Groot als criticus, juist omdat hij vaak ellenlange verhandelingen nodig heeft om iets te zeggen wat volstrekt voor de hand ligt en met twee zinnetjes ook gezegd had kunnen worden, maar dit vind ik persoonlijk toch wel erg ver gaan: de brandkast als vagina en De Groot die grote poezie ziet in het feit dat die vagina door hem als lezer geopend wil worden. Het typeert wel een beetje het niveau van de Nederlandstalige poeziekritiek . Het gedicht als inktpoel waarin de Criticus zichzelf als Narcissus beschouwt.

Luchtfietserij dus eigenlijk. In werkelijkheid heeft dit weinig met poeziekritiek van doen. Zelf vind ik het zogenaamde ‘allegoriedichten’ eerder een teken van zwakte. Het is alsof je een kok gaat becomplimenteren omdat zijn kastanjepuree eigenlijk naar worteltjes smaakt. Eenieder bekend met de principes van de kookkunst weet dat het juist de kunst is zo min mogelijk smaken met elkaar te vermengen. Het gaat erom de puurheid van een bepaalde smaak te vangen. In de poezie is dat ook zo. Een gedicht dat over een boom gaat moet over een boom gaan, niet over poezie schrijven of ander offtopic geneuzel.Een metadiscussie is toch ook geen betere discussie dan een echte discussie. Hoe komen mensen er in vredesnaam bij dat dit soort hineininterpretieren iets met literaire kritiek van doen heeft? Vriezen noemde mij laatst dichter van zaken die echter dan de werkelijkheid zijn, of iets dergelijks. Een mooi compliment en inderdaad mijns inziens ook een mooi streven. Ik wil helemaal geen gedichten schrijven die mensen als De Groot later kunnen aanmerken als erotische meesterwerkjes. Over nachtmerries gesproken: help me eraan herinneren dat ik nooit iets opstuur naar een blad of commissie waarin die man heeft plaatsgenomen…

Gisteren de film Pan’s labyrinth gezien. Ik was nieuwsgierig naar de film omdat hij zowat de hemel in wordt geprezen o.a. op IMDB en in de kritieken. Mij viel de film echter redelijk tegen. Ik ben zowiso niet zo dol op Mexicaanse regisseurs, zo lijkt het, en Guillermo del Toro maakte tot dusver films die ik wellicht als ‘aardig’ zou betitelen (heb ze niet allemaal gezien) dus ik was benieuwd naar deze film.

Kordaat samengevat is het: Tarentino meets Grimm. Wat mij bijzonder stoort, zowel in het algemeen als specifiek in deze film, is dat de ‘slechterikken’ altijd als onmenselijke monsters worden neergezet. En allemaal zo overdreven: overdreven geweld, overdreven make-up, over-the-top acteergeweld. Del Toro is een aanhanger van de ‘new violence’ school van Tarentino, de stroming die geweld en bloed allemaal zo kunstzinnig mogelijk in beeld proberen brengen. Een vuurgevecht is geen vuurgevecht meer maar een bloederige balletvoorstelling. En laat ik nou een pesthekel aan ballet hebben, dus ik zie verder niet in wat dat nou aan een film toe te voegen heeft.

In Pan’s labyrinth is de beste scene de scene met een kindereter in de kelder. Ook overdreven, maar op een of andere wijze een effectief beeld. De rest van de film is vaak goedkoop effectbejag met zo ‘gruwelijk mogelijk’ geweld zonder enige verdieping op politiek, sociaal of zelf magisch vlak. Het basismotief waar de film op draait
(de werkelijkheid is te hard en magie is daarvan ontsnappen) is een vleesgeworden cliche en de film ontsnapt dan juist ook niet aan Hollywood hoewel veel critici dat wel beweren. Alles is juist op en top Hollywood hier: schurken hebben geen goede eigenschappen, geweld is mooi en kleine meisjes met fonkelende ogen redden op het laatste moment de wereld.

Vreemd, want ik had verwacht dat ik deze film goed zou gaan vinden. Ik hou namelijk doorgaans juist wel van magisch realistische films, maar ik vond dit dus geen magisch-realisme.

They blocked the entire YouTube site in the whole of Turkey, apperantly because some greeks where posting strange imagery of Ataturk. When I go to youtube now I see this:

You Tube Block Turkey

I wonder how long this will last. There’ll be a storm of protest here, to be sure. Turks love youtube.

Je weet dat je een zondaar bent
als je elke morgen zwijgend
van de zeespiegel drinkt.

Je weet dat je een zondaar bent
als je niet in de zon kunt zitten
zonder dat een doods moment
je even doet herleven.

En zelfs al
zijn je zondes gering
je weet dat je een zondaar bent
als de avond op de einder klimt
en je ogen gaan bewegen
als gordijnen doen
in spionagefilms.

M.H.Benders, 04-03-2007

Mijn excuses voor de Engelstalige posts, maar dat is nu eenmaal een van de consequenties van het bestaan als banneling: men krijgt steeds meer vrienden die alleen engels spreken en dan wil men nogal eens iets in het Engels gaan schrijven. Ik zal dus hier met enige regelmaat ook het steenkolenengels bezigen.

Het is erg druk met de zaak, dus ik had afgelopen week niet veel tijd om te schrijven. Ik vraag me eigenlijk af hoeveel schrijvers/dichters er zijn die daarnaast ook ondernemer zijn. Ik ken er uit mijn hoofd maar twee. Vroeger had ik een hekel aan die zogenaamde ‘zakenwereld’; ik ben er eigenlijk bij puur toeval ingerold, omdat Verdonk en co het nodig vonden een familiesalaris te eisen om met een buitenlands meisje te mogen samenwonen. Je moet dan minstens netto 120% van het minimumloon verdienen, anders mag je niet buiten de deur eten en alleen met westeuropese meisjes rollebollen.

Uiteraard had ik weinig trek om deze mensen zo’n invloed in mijn liefdesleven te gunnen, maar een paar jaar terug had ik weinig keuze. Het was pompen, of verzuipen, dus nam ik een jaar lang een baan in een ICT bedrijf. Want als je een eigen bedrijf hebt maken ze je het leven al helemaal zuur: moet je bij een baan bewijzen dat je 1 jaar lang een bepaald vast inkomen hebt, bij een eigen bedrijf moet je minstens voor drie jaar kunnen garanderen dat je familiewaardig bent. Welnu, ik had dus een jaar lang een vaste baan met genoeg inkomen om met vreemde meisjes te kunnen verpozen. Ik voelde me daar niet bepaald happy bij, dus heb ik al mijn beschikbare avonduren besteed aan het opzetten van verschillende zakelijke modellen om inkomsten te genereren.

De zet om naar Turkije te verhuizen was feitelijk een vrij riskante gok, maar na ontelbare ambtelijke pesterijen (om maar eens een voorbeeld uit vele te noemen: je visumaanvraag wordt pas na 1 jaar goedgekeurd, je gaat hem ophalen en krijgt te horen dat het visum alweer is verlopen. Dit is mij *3* achtereenvolgende jaren gebeurt. Consequentie: onmogelijk om op reis te gaan want geen geldig visum.) had ik het wel gehad met Verdonk & Cornuiten.

Je moet zulke mensen je het leven niet zuur laten maken. Ik heb dus mijn conclusies getrokken en ben geemigreerd. Dat was achteraf bezien de beste beslissing van mijn leven. Vreemd genoeg ben ik Verdonk nu zelfs stiekum een beetje dankbaar, want als de regelgeving minder kafkaiaans was geweest had ik waarschijnlijk nog steeds ambtelijk geploeterd om vreemde meisjes lief te mogen hebben.

Dat het politieke klimaat zelfs in deze tijden waarin het allemaal eigenlijk nog goed gaat zo verpaupert wijst op zeer onplezierige wateren in de toekomst. Ik verwacht dat binnen een jaar of 10 er zeer onaangename situaties gaan ontstaan, vooral gecentreerd rond olie en waterproblemen. De situatie in Irak is daarvan slechts een kleine voorbode: let maar eens op wat er gebeurt als die olie echt schaars begint te worden.

Dat vooruitzicht deprimeert mij echter totaal niet. Ik denk dat dat komt doordat ik de mensheid als geheel zowiso als een parasitaire entiteit zie. En ik geloof dat deze planeet een kleine, onbeduidende uithoek in het universum is.
Dat is in zekere zin een geloof, ja, hoewel de kansberekening zich schmierend aan mijn zijde schaart. Het is allemaal om het even, als men er maar voor zorgt dat ambtenaren geen inspraak krijgen in het liefdesleven van dichters.