Archive for May, 2007

If spring would exist
on the middle of the ocean
(It doesn’t. The ocean is too fickle
for seasons) I’d imagine it as
the slow emergence of an old wreck
like me with new treasure, every day.

She’d be the little waves that crash it,
time and time again, like some sort
of flowers, perhaps, or maybe just
a foaming maze: hiding all year, like me,
until new beginnings flock us.

Prachtig abstract collagewerk van Mark Bradford:

Werk van Mark Bradford 1

Werk van Mark Bradford 2

Zeker een kunstenaar om in de gaten te houden!

Ik ben even 10 dagen uit de roulatie omdat ik naar de Kabak Vallei ga, alwaar ik in Reflection Camp ga verblijven. Bekijk foto’s op de website van Reflection Camp

Nog een vreemde half-surrealist: Russel Drysdale. Vaak wordt deze australische schilder tot het australisch surrealisme gerekend, maar ik vind hem veel eerder een impressionistisch magisch realist, hoewel hij inderdaad hier en daar een surrealistisch werk maakte maar die vind ik persoonlijk een stuk minder geslaagd, hoewel beter dan van de meeste europese surrealisten. Drysdale weet op zeer vaardig wijze een magistrale sfeer op te roepen. Kijk bijvoorbeeld naar onderstaand schilderij, ‘The station yard’, wat een van mijn favorieten is. Meer schilderijen van Drysdale

Toen de Nederlandse dichter Ilja Pfeijffer een jaar geleden van zijn uitgever te horen kreeg dat hij een boek over de online game ‘Second Life’ moest gaan schrijven omdat de Arbeiderspers graag van haar toch wat stoffige imago af wil komen zag Pfeijffer daar aanvankelijk als erkend dichter en Graecus weinig brood in. Hij gaf aan veel liever een boek te schrijven over een wat klassieker onderwerp. Achteraf bezien is hij echter blij dat zijn uitgever hem heeft weten overhalen, want het openen van een kantoor in ‘Second Life’ blijkt wereldwijd een daverend succes voor Pfeijffer, de Arbeiderspers en de Literatuur in het algemeen.

Al drie dagen na de opening van het virtuele kantoor blijkt het online storm te lopen.
‘Ik kan al dagenlang mijn avatar nauwelijks meer bewegen’ aldus een verbijsterde Pfeijffer, die eigenlijk diep in zijn hart niet al te hoge verwachtingen van dit project had, ‘het hele kantoor zit dag en nacht bomvol literatuurliefhebbers. En niet alleen Nederlanders, nee, wereldwijd: Amerikanen, Chinezen, Brazilianen, je kunt het zo gek niet verzinnen of het is hier al langsgeweest’.

Wat de literatuurliefhebbers precies naar het virtuele kantoor van de Arbeiderspers trekt is Pfeijffer echter niet helemaal duidelijk. ‘Hoewel ik als Graecus vijf talen tot in redelijke perfectie beheers kan ik niet altijd even goed duiden wat deze mensen eigenlijk in ons kantoor komen zoeken. Ze lijken vooral geinteresseerd in het maken van vreemde bewegingen en het uitslaan van een jargon dat ik niet direct precies kan plaatsen’ aldus de verbouwereerde Graecus.

Wij ondervroegen enkele avatars in Second Life om te weten te komen wat hen precies naar het kantoor van de Arbeiderspers trok, dat inmiddels een waar literair mekka binnen Second Life is geworden.

Avatar ‘Broedminne der Rooswuft’ wilde ons aanvankelijk niet ter woord staan maar na enig aandringen en flashen bleek het om een dertienjarige scholier uit Nederhorst te gaan die recentelijk helemaal in de ban raakte van Pfeijffers poezie. ‘Gurre slethoeven van spinnoden’, zo verzucht de dertienjarige, ‘uitgebeende merkworgel van drippende eierspenen’. Meer kregen wij helaas niet uit hem los omdat hij met de armen flappend snel uitlogde.

Meer succes hadden we met de vrouwelijke Amerikaanse Avatar ‘Spleenwold kissfurry Blip’; wij troffen haar aan terwijl ze een poging deed de avatar van Pfeijffer tot iets te bewegen wat wel iets weghad van het klassieke ‘paardjerijden’. ‘It’s the ozonned barfle of blissing’ zo liet zijn ons desgevraagd weten, ‘ A Knowtowed widdowmop of Quantarine Piss!’. Helaas logde dit keer Pfeijffer plots uit, net nu we hem als Graecus even goed konden gebruiken.

Het mysterieuze succes van de Arbeiderspers in Second Life duurt inmiddels voort. De boekverkopen zijn inmiddels volgens een woordvoerder van de Arbeiderspers de pan uitgerezen. Niet in Second Life zelf, dat niet, want Avatars lezen geen boeken. Er blijkt echter wel degelijk een online behoefte te bestaan tot literaire expressie en de Arbeiderspers blijkt met Pfeijffer precies de juiste keuze te hebben gemaakt. ‘Het is iemand die zowel jong en oud, nederlander of buitenlander aanspreekt’ alsdus de woordvoerder van de Arbeiderspers, ‘schijnbaar is er toch iets universeels aan het werk van Ilja Pfeijffer waarin mensen zich makkelijk herkennen’.

Pfeijffer zelf heeft echter na enkele online signeersessies zulke chronische RSI klachten dat hij tegenwoordig meestal een standin in Second Life zijn avatar laat besturen.

‘Vrijpoffende Oeflul!’ is het laatste wat wij horen voor we zelf uit deze wonderlijke online wereld stappen.

Op de adalar vapur, de beruchte oude veerboot die van Istanboel naar de eilanden vaart, is het altijd goed toeven. Deze foto heb ik deze week ‘nachts genomen op de laatste veerboot terug naar huis

Dit is geen surrealisme. Albright wordt, vreemd genoeg, tot het magisch realisme gerekend hoewel zijn werk (welke in zekere zin zijn tijd vooruit was) veel meer weg heeft van….ja, van wat eigenlijk? Zijn techniek lijkt gebaseerd op russische avantgardisten zoals Filonov. Magisch realisme vind ik het zeer zeker niet.

Poor Room—There Is No Time, No End, No Today, No Yesterday, No Tomorrow, Only the Forever, and Forever and Forever without End (The Window) - Ivan Albright

Ik heb altijd een beetje een slechte verhouding gehad met het surrealisme en dan met name met de surrealistische schilderkunst. Veel surrealistische kunst vind ik potsierlijk en ijzig dicht aanleunen tegen kitsch. Anderzijds hou ik enorm van fantastische kunst en ben ik geboeid door kunstenaars die geplaagd worden door visoenen. Maar de steriele, freudiaanse visioenen van Dali vind ik niks en ook van Margritte ben ik geen groot fan. Allemaal veel te psychologisch, vind ik. Er zit iets gekunstelds aan, juist iets onvisionairs: de visioenen lijken geen product van een inval maar van een gekunstelde berekening. Goed voorbeeld van iemand waar ik een haat-liefde verhouding mee heb: Ernst Fuchs. Sommige van zijn etsen en tekeningen vind ik prachtig. Zijn schilderijen zijn soms ronduit lelijk. De architectonische projecten zijn, hm, interessant.

Fuchs is wel iemand die, net als Bosch, echt door visioenen geplaagd werd, dat voel je terug in zijn werk. Datzelfde gevoel heb ik bij de meeste andere surrealisten niet, wellicht op Max Ernst na.

Lees meer en bekijk werk van Ernst Fuchs

EZEKIEL van Ernst Fuchs:

Tonnus Oosterhoff publiceerde een gedicht op de Contrabas dat onmiddelijk door
wat mensen blind werd bejubeld. Ik sluit niet uit dat het hier werkelijk om een fantastisch gedicht gaat, maar ik zou dit wel eens onderbouwd willen zien, daarom loof ik bij deze een boekenbon van 100 euro uit aan de persoon die twee dingen aannemelijk kan maken:

1. Waarom dit een geweldig gedicht is
2. Waarom ‘Zwaluwen juballen ingesnoerd’ geen lelijk Nederlands is maar juist een prachtige metafoor.

Sluitingsdatum voor inzendingen is 20 juni. Tonnus Oosterhof zelf is van deelname uitgesloten maar mag wel deze actie medefinancieren als hij graag een bijdrage levert.

Ik was vanavond wat diffuus over het web aan het browsen en was benieuwd wat er van James Sheard was geworden, waar ik vroeger af en toe een correspondentie mee onderhield. Hij was destijds al een van de meest veelbelovende dichters van Engeland, met een door de pers goed ontvangen bundel ‘Scattering Eva’.

Hier een (prachtig) gedicht van hem in the Guardian

Tot mijn verbazing las ik dat hij twee jaar terug een gedicht over me schreef:

Poem for Martijn B.
Absurdist. Irritant. Friend.

They grow pale and bitter,
the endives of Brabant.
Tubed in cardboard,
they suck up the dark
musts of earthen floors.
Light cannot touch them.

So sweeten them
with gouts of cheese-sauce.
Smoke them out
with fattened bacon.
Soften them a little
in an oven set to stun.

Then let them grin upwards
from the Delftware,
their sharper teeth filed flat
beneath that bubbled wig.

James Sheard

Lees ook even de discussie die rond het gedicht losbarste