Archive for May, 2007

Dit is geen surrealisme. Albright wordt, vreemd genoeg, tot het magisch realisme gerekend hoewel zijn werk (welke in zekere zin zijn tijd vooruit was) veel meer weg heeft van….ja, van wat eigenlijk? Zijn techniek lijkt gebaseerd op russische avantgardisten zoals Filonov. Magisch realisme vind ik het zeer zeker niet.

Poor Room—There Is No Time, No End, No Today, No Yesterday, No Tomorrow, Only the Forever, and Forever and Forever without End (The Window) - Ivan Albright

Ik heb altijd een beetje een slechte verhouding gehad met het surrealisme en dan met name met de surrealistische schilderkunst. Veel surrealistische kunst vind ik potsierlijk en ijzig dicht aanleunen tegen kitsch. Anderzijds hou ik enorm van fantastische kunst en ben ik geboeid door kunstenaars die geplaagd worden door visoenen. Maar de steriele, freudiaanse visioenen van Dali vind ik niks en ook van Margritte ben ik geen groot fan. Allemaal veel te psychologisch, vind ik. Er zit iets gekunstelds aan, juist iets onvisionairs: de visioenen lijken geen product van een inval maar van een gekunstelde berekening. Goed voorbeeld van iemand waar ik een haat-liefde verhouding mee heb: Ernst Fuchs. Sommige van zijn etsen en tekeningen vind ik prachtig. Zijn schilderijen zijn soms ronduit lelijk. De architectonische projecten zijn, hm, interessant.

Fuchs is wel iemand die, net als Bosch, echt door visioenen geplaagd werd, dat voel je terug in zijn werk. Datzelfde gevoel heb ik bij de meeste andere surrealisten niet, wellicht op Max Ernst na.

Lees meer en bekijk werk van Ernst Fuchs

EZEKIEL van Ernst Fuchs:

Tonnus Oosterhoff publiceerde een gedicht op de Contrabas dat onmiddelijk door
wat mensen blind werd bejubeld. Ik sluit niet uit dat het hier werkelijk om een fantastisch gedicht gaat, maar ik zou dit wel eens onderbouwd willen zien, daarom loof ik bij deze een boekenbon van 100 euro uit aan de persoon die twee dingen aannemelijk kan maken:

1. Waarom dit een geweldig gedicht is
2. Waarom ‘Zwaluwen juballen ingesnoerd’ geen lelijk Nederlands is maar juist een prachtige metafoor.

Sluitingsdatum voor inzendingen is 20 juni. Tonnus Oosterhof zelf is van deelname uitgesloten maar mag wel deze actie medefinancieren als hij graag een bijdrage levert.

Ik was vanavond wat diffuus over het web aan het browsen en was benieuwd wat er van James Sheard was geworden, waar ik vroeger af en toe een correspondentie mee onderhield. Hij was destijds al een van de meest veelbelovende dichters van Engeland, met een door de pers goed ontvangen bundel ‘Scattering Eva’.

Hier een (prachtig) gedicht van hem in the Guardian

Tot mijn verbazing las ik dat hij twee jaar terug een gedicht over me schreef:

Poem for Martijn B.
Absurdist. Irritant. Friend.

They grow pale and bitter,
the endives of Brabant.
Tubed in cardboard,
they suck up the dark
musts of earthen floors.
Light cannot touch them.

So sweeten them
with gouts of cheese-sauce.
Smoke them out
with fattened bacon.
Soften them a little
in an oven set to stun.

Then let them grin upwards
from the Delftware,
their sharper teeth filed flat
beneath that bubbled wig.

James Sheard

Lees ook even de discussie die rond het gedicht losbarste

1. Hank Williams Sr.
2. Johnny Cash
3. Ralph Stanley
4. John Prine
5. Townes van Zandt
6. Marty Robbins
7. Jerry Jeff Walker
8. Randy Newman
9. Kris Kristofferson
10. Roger Miller

Strobogrammatics of sleepwalking:
the loon that escaped the mirror.

Even in his sleep still waiting,
full on binary touch – the schwalbe
his shadow makes on the wall

is the wolf number. Eleven is the return
of the cloned son in the ancient order
of familiars: roots that absorb him

as if he never went away. Expressionless
he takes his place, between

father (light) and mother (darkness)
and starts to whistle. Years later his face
is still (above all) a stain on the couch.

M.H.Benders, 23-05-2007