Archive for May, 2007

Ik ga jullie van nu af aan elke dag lastig vallen met gebrekkig turks. Ik ga mijzelf al dichtende turks leren.
Een vreselijk concept, ik geef het toe, maar gelukkig kunnen jullie het resultaat toch niet lezen. Ik begin er meteen vandaag mee.

Gunesh bir Canavardir kim işınleri bir saçdir.
Ben bu dokunim. Ben bu dokunim boÅŸal Elli.
Ben düsuyorum o benim aşkim şaşıryim,
elmesi yanık, çünkü seni çok seviyorum.

In het stukje over Erik Menkveld gaf ik af op het niveau van het Recensieblad ‘De Recensent’. Het kan echter altijd veel erger. Vergeleken bij een site als ‘Recensieweb’ is De Recensent een vrijhaven voor hoogstaande literaire kritiek. Recensieweb is een website waar ‘recensies’ worden geschreven die zo vlak en kleurloos zijn dat ze de naam ‘recensie’ niet eens waard zijn. Leest u zelf maar.

Vervolgens lees ik dat:

‘Op 24 mei organiseert Recensieweb een discussieavond over literaire kritiek op internet. In Perdu zullen Elsbeth Etty, Martijn Boven, Merel Roze, Nadja Cohen en Daan Stoffelsen met elkaar in gesprek gaan over de waarde van online recensies.’

“De nieuwe website is mogelijk gemaakt dankzij de financiële ondersteuning van het VSBfonds en het Peter Paul Peterich Fonds, beheerd door Prins Bernhard Cultuurfonds.”

Even samenvatten: een poezieclub (perdu) met een aardig programma leent zich uit aan een van de meest vlakke recensiesites van Nederland voor een discussieavond over de ‘waarde’ van online recensies.

Dit is een wel erg avantgardistisch concept, daar zit vast Vriezen weer achter.

Een zogenaamde spookvertaling: de vertaling van een vertaling, dus weinig authentiek maar toch gepost om de vlam levende te houden:

Op mijn woord

Je zit hoog op de stoel, met ijdel gekruiste benen
in schaamteloze zelfverlating. Je geeft ons ruim
de kans, zodat het je niet mag verbazen
dat uiteindelijk het lamplicht je verpoten zal.

Tussen je tanden, in-uit, kruipt je adem
alsof het aan een onzichtbare draad hangt.
Je dreef weg en veranderde terwijl je sliep.
Je kamt achteloos je haar in de spiegel.

Nu lees je, of kruist me weg als een duivel,
je gaapt, je knabbelt aan een snack;
je bent een hoer, geen twijfel mogelijk,
hou van me of niet, een hoer blijf je.

Je legt je neer met je eigen schaduw – hoe vrij –
met wie of wat, het kan je niks schelen;
maar hoe zul je ooit uit die armenmassa rijzen,
wat voor Gorgonhoofd zul je dan dragen?

Het verval knort aan je voeten – doe stoer,
laat het beest niet vredig zitten!
Je probeert zijn ogen te vinden, je offert hem
je vinger en hij sluit er zijn tanden op!

Je kruipt weg en onder je kussen
staat de volgende berg kussens stijf
als een brandstapel die je inkwartiert;
ik begin begrip voor je te krijgen.

Je bent een hoer, op mijn woord, een hoer
breek me niet af voor ik alles zeg! –
maar in het reces van je hart (ontken het maar!)
ligt een diepe, onmenselijke eenzaamheid.

Janos Pilinszky

Een van de redenen waarom ik graag op Buyukada woon: het is een natuurreservaat middenin een drukke stad. Je waant je in een 18e eeuwse western hier, omdat het enige vervoer op het eiland per paard is. Nog leuker is dat bijna alle dieren los rondlopen en dat er allerlei diersoorten zijn die in Nederland moeilijk te vinden zijn.

Zo heb je hier:

* Wilde paarden - ik vermoed dat er in totaal 50-100 pseudo-wilde paarden over het eiland lopen
* Vleermuizen - vooral ‘s avonds zichtbaar als je door de bossen loopt
* Een soort colibri wespen - geen idee wat dit is, nooit eerder gezien.
* Veel meeuwen en kraaien maar af en toe een zeearend en zelfs een keer een adelaar gezien.
* Dolfijnen - staat Istanboel bekend om, je ziet ze af en toe ook rond het eiland.
* Konijnen en eekhoorns

’S nachts door de bossen struinen is een mystieke ervaring op zichzelf, met op de achtergrond de
miljoenen lichtjes van Istanboel.

Hier wat foto’s die Pinar maakte op het eiland:

Ik ben sinds vorige week ook een bedrijfsblog begonnen. Mensen die interesse hebben in mijn design danwel commerciele activiteiten kunnen dat een beetje bij gaan houden. Ik zal proberen het allemaal een beetje up to date te houden, maar ik voel me wel steeds meer een soort digitale Gorgon…

Benim simdi Kuzguncukta geliyorum. Benim arkadasleri evleniyoruz, biz Berlin’da giddiyoruz. Turkce cok zor, evet, ama ben deniyorum. Belki gelecektim turkceyim Blog yaziyorum!

Dit is zo’n beetje hoe ver ik uit losse hand kom, nu. Voor mensen die dit niet kunnen lezen: het is erg gebrekkig Turks dat waarschijnlijk vol fouten staat. Dat ik na 2 jaar hier wonen pas op dit niveau zit is jammerlijk, maar ik moet zeggen dat het Turks leren me ook erg zwaar valt. Het lijkt wel alsof er geen ruimte in mijn hoofd zit om al die vreemde woorden te stallen. Ik heb nu echter weinig keuze, met een kind op komst, ik zal toch echt serieus aan de slag gaan moeten om het onder de knie te krijgen…