Archive for July, 2007

!.

Wat is het omgekeerde van nootjes?
Het is soep. Laten we de a’s en ootjes
even want die zijn misplaatst.
De soep komt eerst, de nootjes laatst.
Dat is wat normale mensen willen.
Vind je van niet? Slik dan maar pillen.

II

Wat is het omgekeerde van vliegen?
Voor vogels is het niet meer liegen

Maar wellicht is het omgekeerde voor ons
een tram of bus nemen of een treinwagon.

III

Wat is het omgekeerde van voet?
De top van een berg, maar als het moet
kun je ook denken aan een bed of pop
dan is het omgekeerde juist de kop.
Voor de antieke generaals, uiteraard
was het omgekeerde van voet te paard.

Richard Wilbur - Vertaling: M.H.Benders

For Oya

I’m like a lawn sprinkler
that runs all sunday over
the same strip of grass.

Tough, tough.
It’s almost love.
The sweet dress of her mind
drenches my words.

So long since
I’ve been living in the wild
salad of hope
where beauty hunts me
with its photogenic fork.

How I long back
for the arrows of cupid.

At least arrows have heads.
Forks are just stupid.

M.H.Benders, 26-07-2007

Ik kende de weg nooit
uit welke een hele aarde zich niet wegriep
met wilde vogels die rond heuveltoppen kronen
en oud gezeur wat in mijn hart sliep
of de kust die ergens zijn trage codes ponst
of laagbelichte woningen
blijf, vragen ze geniep.

Landen die ik nooit gezien heb
en nooit zal zien, liefdes die ik niet vergeet,
alles wat ik miste, achterstelde, uitmaakte
roept mij nu. En verzwakt mij. En toch
zou ik een weg zonder décor nooit begaan
Ik luister, met spijt verrijkt, verder.

Richard Wilbur / Vertaling: M.H.Benders

Bloed op de toppen van gladiolen,
hun messen snijden in mijn gal.
Welk bloed stroomt zo traag en heet?
Ik bloed en besmeur het heelal.

Wat is dit voor vurig gevecht?
Als donker opgloeiende alkohol
stroomt de hemel, die helse lucht, en
plant voor ons vuur en brandstapels.

Giftige rook van de schaduw rent
onder de bomen, wurgt uit gras vandaan.
Zomer, koppig in een wrede hartstocht
speelt moordenaar en pyromaan.

Janos Pilinszky / Vertaald uit het engels door M.H.Benders

Twee ezels staan te wachten voor de stenen muur van een warenhuis.
gebonden aan een vervallen platte kar.
De gespaakte wielen lijken op grove houten bloemen
die recentelijk uit de diepe, koppige modder getrokken werden.

De regen is hen net gepasseerd
en de zon is terug,
onzichtbaar, maar overal aanwezig
met een speciale helderheid, als God.

De wijze waarop de poster voor de reizende show
nog steeds aan een deel van de muur hangt
doet denken aan een enorme deur die openstaat
of een vreselijke weggepelde kwab van het brein, iemands

idee van de hemel onthullende:
zeven dansende meisjes, gevangen in de optrap,
allen in gekreukelde jurken en met gewiekt haar.
Een draagt een spaanse kam en heeft een escort…

Ondertussen vermalen de ezels geduldig de maiskolven
die iemand voor hen bedachtzaam heeft gestrooid.
De poster deels verscheurd, licht gekrompen
laat hier en daar een paar stenen zien.

En een lange schaduw -
de laatste schaduw in heel Alabama, wellicht -
strekt zich bochtig uit onder de kar,
als een grote zeis, daar ooit neergelegd en toen vergeten.

Donald Justice / Vertaling: M.H.Benders

Ik was gister in een supermarkt in Bostanci. De buurt waar de nieuwe rijken van Istanboel flaneren in Bagdad straat, een eindeloze boulevard met dure merkwinkels inclusief liefst 6 (!) starbucks filialen in 1 straat. Tot mijn verbazing stonden er in de supermarkt flessen Absint in de schappen. Poolse Absint. En met een pittig prijskaartje: 70 euro per fles. Absint is het spul waar Baudelaire en Rimbaud bij zweerden. Een pittig en licht hallucinatief dichtersdrankje waar een groene fee in schijnt te huizen. Dat mag ook wel voor die prijs, 70 euro voor 0.7 liter. Ik heb geen fles gekocht want ik meende pardoes dat de Remy Martin Cognac er 15 euro kostte dus heb ik daarvan een fles meegenomen maar thuis bleek ik er toch 45 voor te hebben betaald. Ook heb ik in een sigarenzaak een dikke cubaanse sigaar gekocht voor 10 euro. Dat is ook een primeur, ik rook normalerwijze van die goedkope flutsigaartjes maar wilde eens kijken of zo’n ding het geld nou waard is. Ik heb hem gisteravond met een glas cognac opgestoken. Het was zeker een goede sigaar. Trekt lekker, fijne smaak, zeker een genot om voor een kwart op te roken. Maar dan zet de ellende bij sigaren altijd in. Nadat je zo’n ding voor een kwart opgerookt hebt voel je je verplicht de rest ook nog te roken want uitdrukken dat doe je niet met een sigaar van 10 euro. En dat voelt eigenlijk alsof je een heel pak zware shag in 1 keer naar binnen zit te werken. De cognac helpt ook al niet, die versterkt dit gevoel alleen maar.

De oplossing is vrij eenvoudig: nodig vrienden uit en rook zo’n sigaar samen op. Dat heb ik gisteren dan ook gedaan. Zijn er bezoekers hier die ooit absint geprobeerd hebben en weten of zo’n fles zijn 70 euro waard is?

Het amsterdams kunstproject ‘El Hema’ ontving een dreigbrief van de echte Hema.
Nogal knullig van bedrijfsjuriste Anna Evers (die daar waarsch net werkt want volgens dit document werkte ze in 2006 nog bij Maxeda, incl foto), want in het auteursrecht staat duidelijk dat persiflages die niet commercieel van aard zijn geen inbreuk op auteursrecht maken. Het statement in de brief dat consumenten deze kunsthema met een echte Hema zouden kunnen verwarren is zo lachwekkend dat geen enkele rechter er met een uitgestreken gezicht naar zal kunnen luisteren. Het is volledig geoorloofd om wat dan ook middels een persiflage op de hak te nemen - de beroeping op het merkrecht is in deze ook een aanfluiting. Ik raad Stichting Mediamatic dan ook aan de extra aandacht voor lief te nemen en de tentoonstelling gewoon voort te zetten.

Actiegeile bezoekers zouden de Hema even een mailtje kunnen sturen op info@hema.nl met als onderwerpregel: ‘Kunst heeft worst aan de Hema’ en een willekeurig rijmpje daaronder.

Gaarne een cc’tje naar m.benders@gmail.com. De beste inzending wint twee gratis exemplaren van mijn komende dichtbundel.

Slaperig zei de Muze mij: “Laten we vrienden zijn.
Goede vrienden, maar alleen vrienden. Begrijp je.”
En ze gaapte. En ze kuste, voor het laatst, mijn oor.
Eerder die dag huilde ze bij mijn aanraking en fluisterde
“Ik hield ooit van je” en “Nee, ik hou niet van hem.
Niet na alles wat hij gedaan heeft.” Later,
met mijn hulp haar avondjurk dichtknopende:
“Sorry, ik heb geen verlangen, zo lijkt het.”
Zuchtend: “Voor jou, bedoel ik dan.” Lange stilte. Dan:
“Jij bent altijd zo serieus”. Waarna ik
duister glimlachte. En zo kwam het dat ik
naast haar en niet met haar sliep; droomloos.

Soms bel ik haar op, geen lokaal gesprek meer, nu.
En ze herkent nog steeds mijn stem, maar ik hoor
achter de muziek van haar fonograaf het gelach
van jonge mannen die met sleutels rammelen.

Ik heb het nummer ergens neergeschreven.

Donald Justice / Vertaling M.H.Benders