Archive for July, 2007

Twee ezels staan te wachten voor de stenen muur van een warenhuis.
gebonden aan een vervallen platte kar.
De gespaakte wielen lijken op grove houten bloemen
die recentelijk uit de diepe, koppige modder getrokken werden.

De regen is hen net gepasseerd
en de zon is terug,
onzichtbaar, maar overal aanwezig
met een speciale helderheid, als God.

De wijze waarop de poster voor de reizende show
nog steeds aan een deel van de muur hangt
doet denken aan een enorme deur die openstaat
of een vreselijke weggepelde kwab van het brein, iemands

idee van de hemel onthullende:
zeven dansende meisjes, gevangen in de optrap,
allen in gekreukelde jurken en met gewiekt haar.
Een draagt een spaanse kam en heeft een escort…

Ondertussen vermalen de ezels geduldig de maiskolven
die iemand voor hen bedachtzaam heeft gestrooid.
De poster deels verscheurd, licht gekrompen
laat hier en daar een paar stenen zien.

En een lange schaduw -
de laatste schaduw in heel Alabama, wellicht -
strekt zich bochtig uit onder de kar,
als een grote zeis, daar ooit neergelegd en toen vergeten.

Donald Justice / Vertaling: M.H.Benders

Ik was gister in een supermarkt in Bostanci. De buurt waar de nieuwe rijken van Istanboel flaneren in Bagdad straat, een eindeloze boulevard met dure merkwinkels inclusief liefst 6 (!) starbucks filialen in 1 straat. Tot mijn verbazing stonden er in de supermarkt flessen Absint in de schappen. Poolse Absint. En met een pittig prijskaartje: 70 euro per fles. Absint is het spul waar Baudelaire en Rimbaud bij zweerden. Een pittig en licht hallucinatief dichtersdrankje waar een groene fee in schijnt te huizen. Dat mag ook wel voor die prijs, 70 euro voor 0.7 liter. Ik heb geen fles gekocht want ik meende pardoes dat de Remy Martin Cognac er 15 euro kostte dus heb ik daarvan een fles meegenomen maar thuis bleek ik er toch 45 voor te hebben betaald. Ook heb ik in een sigarenzaak een dikke cubaanse sigaar gekocht voor 10 euro. Dat is ook een primeur, ik rook normalerwijze van die goedkope flutsigaartjes maar wilde eens kijken of zo’n ding het geld nou waard is. Ik heb hem gisteravond met een glas cognac opgestoken. Het was zeker een goede sigaar. Trekt lekker, fijne smaak, zeker een genot om voor een kwart op te roken. Maar dan zet de ellende bij sigaren altijd in. Nadat je zo’n ding voor een kwart opgerookt hebt voel je je verplicht de rest ook nog te roken want uitdrukken dat doe je niet met een sigaar van 10 euro. En dat voelt eigenlijk alsof je een heel pak zware shag in 1 keer naar binnen zit te werken. De cognac helpt ook al niet, die versterkt dit gevoel alleen maar.

De oplossing is vrij eenvoudig: nodig vrienden uit en rook zo’n sigaar samen op. Dat heb ik gisteren dan ook gedaan. Zijn er bezoekers hier die ooit absint geprobeerd hebben en weten of zo’n fles zijn 70 euro waard is?

Het amsterdams kunstproject ‘El Hema’ ontving een dreigbrief van de echte Hema.
Nogal knullig van bedrijfsjuriste Anna Evers (die daar waarsch net werkt want volgens dit document werkte ze in 2006 nog bij Maxeda, incl foto), want in het auteursrecht staat duidelijk dat persiflages die niet commercieel van aard zijn geen inbreuk op auteursrecht maken. Het statement in de brief dat consumenten deze kunsthema met een echte Hema zouden kunnen verwarren is zo lachwekkend dat geen enkele rechter er met een uitgestreken gezicht naar zal kunnen luisteren. Het is volledig geoorloofd om wat dan ook middels een persiflage op de hak te nemen - de beroeping op het merkrecht is in deze ook een aanfluiting. Ik raad Stichting Mediamatic dan ook aan de extra aandacht voor lief te nemen en de tentoonstelling gewoon voort te zetten.

Actiegeile bezoekers zouden de Hema even een mailtje kunnen sturen op info@hema.nl met als onderwerpregel: ‘Kunst heeft worst aan de Hema’ en een willekeurig rijmpje daaronder.

Gaarne een cc’tje naar m.benders@gmail.com. De beste inzending wint twee gratis exemplaren van mijn komende dichtbundel.

Slaperig zei de Muze mij: “Laten we vrienden zijn.
Goede vrienden, maar alleen vrienden. Begrijp je.”
En ze gaapte. En ze kuste, voor het laatst, mijn oor.
Eerder die dag huilde ze bij mijn aanraking en fluisterde
“Ik hield ooit van je” en “Nee, ik hou niet van hem.
Niet na alles wat hij gedaan heeft.” Later,
met mijn hulp haar avondjurk dichtknopende:
“Sorry, ik heb geen verlangen, zo lijkt het.”
Zuchtend: “Voor jou, bedoel ik dan.” Lange stilte. Dan:
“Jij bent altijd zo serieus”. Waarna ik
duister glimlachte. En zo kwam het dat ik
naast haar en niet met haar sliep; droomloos.

Soms bel ik haar op, geen lokaal gesprek meer, nu.
En ze herkent nog steeds mijn stem, maar ik hoor
achter de muziek van haar fonograaf het gelach
van jonge mannen die met sleutels rammelen.

Ik heb het nummer ergens neergeschreven.

Donald Justice / Vertaling M.H.Benders

Vandaag twee verzamelboeken met gedichten van Donald Justice en Richard Wilbur opgepikt. Beide worden beschouwd als behorende tot de belangrijkere amerikaanse dichters uit de tweede helft van de vorige eeuw. Ik heb de boeken gedurende dag hier en daar eens zitten lezen en ik ben blij met de aanschaf. Ik zal komende tijd af en toe wat vertalingen hier posten. Mijn indrukken dusverre:

Donald Justice: prachtige, ingetogen en ontroerende gedichten zitten hierbij. Niet moeilijk te begrijpen. Houdt het midden tussen typisch amerikaans impressionisme, surrealisme en conceptualisme. Justice zit een beetje tussen Strand en Wallace in.

Richard Wilbur: de gedichten van Wilbur zijn geen makkelijke kluif. Hij is een stuk traditioneler dan ik verwachtte en zijn taalgebruik is taai te noemen; veel gedichten moet ik 4 keer lezen en dan nog naar een woordenboek grijpen om ze volledig te snappen. Wel heeft de bundel een prachtige sectie kindergedichten die werkelijk prachtig eenvoudig geschreven zijn ook. Wilbur is een dichter die sterk in de lijn van Frost werkt - niet mijn eerste keuze qua poeticale voorkeur maar wellicht juist daarom interessant om eens heel goed te lezen.

Vildan werd een maand of vier geleden zwanger. Korte tijd daarna had ik een soort ‘profetische’ droom. Die zijn altijd makkelijk te herkennen omdat ze veel helderder, intensiever en symbolischer zijn dan normale dromen.

In mijn droom ontmoette ik een jong meisje. Ze had lang krullend haar. Ze hield erg veel van me en hoewel ik haar niet eerder gezien had had ik sterk de indruk dat ik haar al kende. Ze nam mijn hand vast en nam me mee naar een soort magische zee. Ik keek uit over de zee en zag dat deze vol met een soort luminatieve spiralen zat. De hele zee bewoog voor mijn ogen en leefde en was prachtig om aan te zien. Het meisje waste vervolgens mijn voeten en verdween toen in de zee. Hierna bevond ik mij plost tussen de sterren, ik vloog tussen diverse planeten en dit was een zeer plezierige ervaring.

Toen ik wakker werd was mijn conclusie dat ik mijn toekomstige dochter in mijn droom ontmoet had. Er waren echter afgelopen maanden nogal wat mensen die stellig beweerden dat het een jongen gaat worden. Vaqndaag zijn we naar het ziekenhuis geweest en, jawel hoor, het wordt een meisje. Haar naam wordt ‘Mavi Zee Benders’. Mavi is het turkse woord voor blauw maar is ook een samenstelling van de beginletters van ‘Martijn’ en ‘Vildan’.