Archive for July, 2007

Risee heeft weer kuren. Hij heeft van Letterland plots een bloedeloze startpagina met feeds gemaakt.

Risee, als je geld wilt verdienen begin dan gewoon een gespecialiseerde pornosite (zgn nicheporn) en laat de literatuur met rust.

Philip Hoorne publiceert een fragment uit zijn nieuwe boek op ‘Schrijvers op elkaar’ dat ik eigenlijk alleen als genant kan omschrijven. Iemand die anno 2007 nog tegen de ‘politieke correctheid’ ageert is vast in 1991 met het schrijven van zijn boek begonnen. Maar volgens Hoorne worden onze literaire beurzen weggekaapt door asielzoekers en polen en dat is een goede aanleiding om een boek vol te kladden met brallerige, ondoordachte lulkoek met hoog geenstijl gehalte.

Mijn favoriete vakantiebestemming in Nederland, Schiermonnikoog, wordt geteisterd door een muggenplaag. Het is lang geleden dat ik op Schier geweest ben maar ik kan me destijds geen enkele mug voor de geest halen. Wel een potje kaarten waarin zo hoog ingezet werd dat de verliezer naakt een rondje over het eiland moest rennen. Dat was ik toen gelukkig niet zelf. Naar verluidt moet men zich tegenwoordig als een poolontdekker kleden om nog enigszins plezier te kunnen maken op Schier.

Vandaag moet ik hier op het postkantoor twee antologien gaan ophalen: het gaat om het verzamelde werk van de Amerikaanse dichters Richard Wilbur en Donald Justice. Ik zal mijn bevindingen over deze bundels hier over een tijdje posten.

Morphin van Geeuwen heeft op zijn weblog nog een aantal flarf exercities gepost waaruit blijkt dat Google zelf eigenlijk de meest zuivere flarfdichter is. Het ingrijpen in de Google resultaten, zoals Ton van het Hof doet, leidt eigenlijk tot inferieure poezie.

Een aantal moslimbetogers die protesteerden tegen de cartoons die hun profeet Mohammed afbeelden zijn veroordeeld tot 6 jaar cel wegens ‘aanzetten tot haat’ en ‘het hebben van extremistisch gedachtengoed’.

Aanzetten tot haat? 6 jaar cel? Ik neem aan dat de aanklager nu ook de tienduizend britten gaat najagen die op de BBC website geroepen hebben dat Iran het best ‘genuked’ kan worden door het Westen?

Wat een diep trieste ontwikkeling voor de vrijheid van meningsuiting. Als je dit soort straffen, horend bij een meervoudige moord of verkrachting, uit kan delen wegens het ‘uiten van bepaalde ideeen’ is het einde zoek. Het toont eens te meer hoe gevaarlijk hypocriet het westen geworden is: wij mogen wel daadwerkelijk hun landen tot in den treure bombarderen, maar als hun oproepen hetzelfde te doen mogen ze op grond van een mening 6 jaar achter de tralies.

Dat ze dat soort straffen maar eens reserveren voor echte criminaliteit zoals vrouwenbesnijdenis…

Ik ga morgenvroeg om 07.00 trainen met Oya hier op het eiland. Op kindertoestellen. Dit wordt, zo voorspel ik nu al, een wereldwijde rage. Fitness centra? Onzin. Rennen op de draaischijf. Powerliften met de wipwap. Kontspieren trainen op de schommel. En dat die kutkinderen maar lekker op hun nintendo’s blijven spelen, wij sparen zo lekker een boel centjes uit.

Omdat ik echter de slaap niet kan vatten is het vannacht country time op Loewak. Om al die nepzeemannen die met Jazz heulen een hak te zetten.

Ik zie u morgenavond weer.

Behalve Ton van het Hof’s debuut als eerste Nederlandse Flarfdichter was er vandaag nog een ander en eigenlijk nog spannender debuut op het internet te lezen: Morphin van Geeuwen ontpopt zich als de eerste Nederlandse Flarfvertaler.

Morphin liet desgevraagd weten dat hij van zins is de complete bundel ‘Je komt er wel weer bovenop’ van Ton van het Hof vanuit het flarfs naar het Nederlands te gaan vertalen.

Loewak feliciteert Morphin met zijn debuut als allereerste Nederlandse flarfvertaler. Zijn eerste vertaling van een flarfgedicht van Ton van het Hof kunt u op zijn weblog lezen.

Ton van het Hof, bekend van het weblog ‘Contrabas’, laat aldaar weten dat hij de eerste ‘flarfbundel’ van Nederland heeft geschreven met de veelzeggende titel ‘Je komt er wel weer bovenop’.

Hier kunt u de hoes van deze bundel bekijken.

Een gewaagde boekcover voor gewaagde, vernieuwende poezie. Wij zien twee soldaten die, tot hun oksels toe in de (google?) mest staande een ouderwetse, poetische duif loslaten. In combinatie met de boektitel ‘Je komt er wel weer bovenop’ levert dat een ijzersterk beeld op. Ton van het Hof voelt zich sterk betrokken bij de poezie, in dit beeld gesymboliseert door de duif, zo sterk dat hij (revolutionair en vernieuwer bij uitstek) bereid is tot zijn oksels toe door de (google?) drek te waden om ons te laten weten dat hij, of wij, er ooit wel weer bovenop zullen komen.

De nieuwe hoop voor de poezie, het licht aan de einde van de tunnel, heet FLARF en Ton van het Hof is momenteel enige ambassadeur in Nederland van deze interessante nieuwe poeziestroming. Loewak wenst bij deze kameraad van het Hof veel succes met het onvermijdelijk aanknopen van diplomatieke betrekkingen met mensen die er misschien wel nooit bovenop zullen komen.

Een week of wat terug was er op diverse weblogs consternatie over een stuk wat ene Ron Rijghard (ik ken de man niet) in het NRC zou hebben geschreven. Crux van zijn boodschap was het aloude jaren zestig ideetje dat poezie voor het volk geschreven moet worden. Een jaar of 40 geleden was dat een hot item, omdat immers al die net opgeleide sociologen, maatschappelijk werkers en andere geitenwollen sokkentypes vonden dat alles ter ere van het volk geschreven moest worden. Het volk, dat was dan alles wat het rode boekje van Mao in de kast had en de Internationale uit het hoofd wist te zingen.

Ron Rijghard verraadt dus vooral zijn leeftijd met dit stuk. Maar wat is dat toch voor een vals en lachwekkend dualisme dat altijd poeziediscussies plaagt? Waarom worden kunstschilders bijvoorbeeld nooit om de oren gewassen met het verzoek begrijpelijke schilderijen te maken? Zo’n verzoek zou toch, terecht, met hoongelach worden ontvangen? Wat is dat dan, een begrijpelijk schilderij? En is een schilderij dan beter als het rationeel te begrijpen valt? Nee, natuurlijk niet. Desalniettemin vind Rijghard schijnbaar dat kunstschilders meer aan de pierrots moeten. Want dat wil de arbeider aan zijn muur hebben.

Volstrekt onbegrijpelijk eigenlijk dat iemand zulke meningen kan ventileren op een podium als het NRC. Ik vrees dat dit de vervlakking typeert die op literairkritisch vlak de laatste decennia in Nederland heeft toegeslagen. Het ligt niet aan de dichters zelf, want talent is er nog genoeg. Nee, het zijn de critici en de media die tekort schieten. Dit idioot onderbouwde artikel van Rijghard is daar een prima voorbeeld van.

Maar goed, de hermetisch versus begrijpelijk discussie in poeziekringen is natuurlijk ouder en steekt met grote regelmaat zijn onbegrijpelijke, absurde hoofd tussen allerlei besprekingen. Dat zeg ik omdat het een totaal van de pot gerukte tweedeling is die geen enkel hout snijdt - goede poezie kan immers zowel hermetisch als begrijpelijk zijn; het is mij dan ook een raadsel waarom mensen hierin uberhaupt aanleiding tot polemiek zien.

Jammer, ook, want stel je eens voor dat abstracte schilders lange stukken gaan schrijven waarin zij de figuratieve schilders afkraken wegens hun figuratief zijn? Onvoorstelbaar idioot, eigenlijk, maar helaas een literaire realiteit die mijns inziens een groot gebrek aan kritisch inzicht typeert.