Archive for August, 2007

I know you’ll keep schooting
photographs of yourself, I know you do.

Because you can’t move
without need shaking its mirror
in the dull lens of your brain.

Everyone knows
you’ll never be an artist.
You know it. That’s why

your work scares me.
It does. I wish I never
saw those endless variations

of you and you and you
posing for a dream
no one ever saw.

No one wants to see it.
Not even you.
That’s scary.

M.H.Benders, 01-09-2007

De schilderijen van Tim Biskup - vanavond via een Mexicaanse tentoonstelling gevonden. Iemand die al redelijk lang aan de weg timmert. Heel eigen, bijzondere stijl. Ik heb bijvoorbeeld een minuut of tien naar Scatterbrain zitten staren. Soort Bacon meets the New Acid Wave, qua stijl. Zeer effectief, dat zeker.

Maar Biskup maakt ook abstracte werken, die ook goed zijn. Of rare, half kalligrafische Jip en Janneke kunst – prachtig!

Soms is het als je een galerie of museum bezoekt juist leuk om het meest aandacht te schenken aan de slechtste werken die je ziet hangen. En slechte werken, die zijn er gelukkig altijd. Het zou maar een saaie bedoening worden als alles in het leven van een ongenaakbaar perfecte glans werd voorzien. Sterker nog, voor een beetje kunstenaar is de imperfectie juist het werkterrein – hij ziet de wereld niet zoals veel mensen in een soort schijndualiteit van ‘perfect’ en ‘imperfect’ – een kunstenaar, in de brede zin van het woord ervaart de perfectie als totaliteit. Daarom is voor hem alles perfect, of niets. Hij ziet werelden in een handjevol vuilnis. Hij ziet corporaat fascisme in modellengezichten. En kleine meisjes vind hij, net als Zabolotski, op vieze kikkers lijken.

Daarom is het dus altijd leuk even te kijken welke werken minder aanspreken. Neem nou de beroemde Saatchi Galerie - valt weinig op aan te merken, redelijk consistent in haar visie op kunst, redelijk vooruitstrevend zonder irritant te worden, niet bijzonder experimenteel maar wel een goed ijkpunt om te kijken of je nog nieuw talent voorbij ziet komen. Dat is zo’n beetje mijn mening over de Saatchi.

Toch zie je ook daar af en toe een kunstenaar ertussen zitten van welke je denkt ‘hmja, wat doet dat eigenlijk in de Saatchi?’ – neem nou het werk van de Deen John Korner – hier te bekijken

Je kunt eigenlijk niet zeggen dat dit ‘slechte’ kunst is. Maar wat is het dan wel? Eigenaardig. Irritant, want veel te gemaakt in zijn opzet. Kijk bijvoorbeeld hoe ‘expres’ de helft van een schilderij leeg gelaten blijft, dat kennen we nou onderhand wel. In de kunstacademie Den Bosch studeren elk jaar 30 nieuwe kunstschilders af die allemaal leren van de meester dat ze hun schilderijtjes half leeg moeten laten omdat dat er wel lekker experimenteel uitziet.

Nee, deze Korner lift duidelijk mee op de nieuwe acid wave uit de States: zeer eigenaardige perspectiefwisselingen binnen 1 werk. Alleen: hij bakt er maar weinig van. Maar goed, hij probeert wel van alles. Een beetje gotische romantiek. Een beetje maatschappijkritiek. Verdomme, ik eet mijn hoed op als dat die brug in eindhoven niet is daar bij station beukelaan. ‘Lolland’ heet het, wat een bijzonder vernunftige titelgrap, zeg. En een beetje, tja, wat dit ook mag zijn. Ergens ziet het er wel interessant uit.

Maar goed dan heeft hij er ook weer zo’n werk tussen zitten. En dat vind ik een mooi werk. Misschien wel alleen omdat ik die druipende vogels mooi met het versteigerende schip vind contrasteren. Het is in ieder geval een werk waar je even naar blijft staan kijken. Hoe die zeilen zich tot elkaar verhouden, bijvoorbeeld. Waarom die rood zijn en de vogels allen blauw. En dan denk je weer, toch blij dat ik hier even naar heb gekeken. Niet dat Korner ineens mijn favoriet kunstenaar is, maar wezenlijk bezien is hij ook niet echt slechter dan de andere.

Dit roept een vraag op. In hoeverre mogen bij een kunstenaar of dichter werken ook mislukken? Moet deze Korner als een ‘beginner’ worden beschouwd omdat hij van alles probeert en daar maar af en toe een geslaagd resultaat uit rolt. Ik vind van niet. Mensen die dat wel vinden zijn op zoek naar een zekere consistentie die mij aan vlinderverzamelingen doet denken en niet aan beeldende (of literaire) kunst.

Vlinderverzamelingen. Het werkterrein van, inderdaad, voornoemde valse perfectionist. Die in een dualiteit wil leven in plaats van de werkelijkheid. Een dualiteit die zich hult in zijn eigen smaak.

Een nieuwe update in mijn favoriete soapserie. Bart droog laat weten:

Bart FM Droog (ip: 81.206.72.105) / 31-08-2007 18:26
Ik kreeg een e-mail van de Volkskrantredacteur die over dit bloggebeuren gaat waarin hij me verzocht de twee Pom W. artikelen te verwijderen, omdat Pom W. gevraagd was iets over mij te verwijderen.

Wat? De Volkskrant censureert haar eigen webloggers omdat andere webloggers ook door de Volkskrant gecensureerd worden? Brave Bart haalt uiteraard de artikelen meteen weg.

Wat zou hier nu daadwerkelijk achter steken? Zou die uitgerangeerde Droog nu echt nog stiekum zitten hopen op een baantje bij de echte Volkskrant en is hij daarom ineens zo gedwee en kruiperig of heeft de Volkskrant een brief van een advocatenkantoor gekregen? Ik wacht met spanning op de volgende serie. Ja, je moet wat als je de Nederlandse kwaliteitszeep moet missen.

De beschuldigingen die Bart Droog aan Pom Wolff adresseerde op zijn Volkskrant weblog zijn op laste van de Volkskrant redactie verwijderd:

http://www.volkskrantblog.nl/bericht/147417

De reacties zijn echter wel blijven staan.

U kent ze vast wel, die enge lui van de Postbank sekte. Met dat functionele blauwe plastic kaartje en die kantoren waar alleen postbankklanten geholpen worden en dan nog alleen tussen 14.00 en 15.30. Met hun eeuwige gezeik dat de Postbank beter is en dat het gewoon ‘speciaal’ is een postbank klant te zijn, terwijl iedereen weet dat postbankrekeningen in bankenland standaard met een paar dagen vertraging bestraft worden.

Deze uit de kluiten gewassen pennelikkersbende was vandaag in het nieuws. . Hun internetsysteem is zo lek als een zeef.

Dat komt vast omdat hun systeembeheerders de hele dag in blauwe leeuwenpakken lopen te cupasoeppen. De postbank, de bank voor kleurblinde leunstoelhooligans. Voor de sokkerige types die graag ‘grrrr’ zeggen zodra ze hun loket uit mogen komen.

Postbankklanten doen mij altijd denken aan Mac liefhebbers. De Mac liefhebber wil geen goede computer of software. De Mac liefhebber wil een computer die eruit ziet alsof Jamin hem gemaakt heeft. Dat er geen software voor te krijgen valt en dat het besturingssysteem (slepen naar de prullenbak? Puh-leasseee) door een recalcitrante muisnicht is ontworpen zal hen worst wezen. Kleurtjes, daar gaat het om. Dat er al vijf jaar gewoon een intel processor in verborgen zit maakt niet uit, de Mac is nog steeds veel sneller dan gewone computers want snoeppapier dat flitst.

Met dezelfde logica beweegt ook de Bureaulullige postbankklant zich voort. Wat kan het hem schelen dat betalingen bij de postbank ruim 3 dagen later arriveren of dat het kantoor van 14.00 tot 15.30 open is. Kijk eens naar dat mooie plastic kaartje, dat betaalgemak, die lollige grapjes van de reclame. Rechts klikken dat kent ook de postbankfanaat niet. De Chipknip, is die niet ook door de postbank uitgevonden?