Hey girl

I know you’ll keep schooting
photographs of yourself, I know you do.

Because you can’t move
without need shaking its mirror
in the dull lens of your brain.

Everyone knows
you’ll never be an artist.
You know it. That’s why

your work scares me.
It does. I wish I never
saw those endless variations

of you and you and you
posing for a dream
no one ever saw.

No one wants to see it.
Not even you.
That’s scary.

M.H.Benders, 01-09-2007

Schilderijen van Tim Biskup

De schilderijen van Tim Biskup - vanavond via een Mexicaanse tentoonstelling gevonden. Iemand die al redelijk lang aan de weg timmert. Heel eigen, bijzondere stijl. Ik heb bijvoorbeeld een minuut of tien naar Scatterbrain zitten staren. Soort Bacon meets the New Acid Wave, qua stijl. Zeer effectief, dat zeker.

Maar Biskup maakt ook abstracte werken, die ook goed zijn. Of rare, half kalligrafische Jip en Janneke kunst – prachtig!

Een dualiteit die zich hult in zijn eigen smaak

Soms is het als je een galerie of museum bezoekt juist leuk om het meest aandacht te schenken aan de slechtste werken die je ziet hangen. En slechte werken, die zijn er gelukkig altijd. Het zou maar een saaie bedoening worden als alles in het leven van een ongenaakbaar perfecte glans werd voorzien. Sterker nog, voor een beetje kunstenaar is de imperfectie juist het werkterrein – hij ziet de wereld niet zoals veel mensen in een soort schijndualiteit van ‘perfect’ en ‘imperfect’ – een kunstenaar, in de brede zin van het woord ervaart de perfectie als totaliteit. Daarom is voor hem alles perfect, of niets. Hij ziet werelden in een handjevol vuilnis. Hij ziet corporaat fascisme in modellengezichten. En kleine meisjes vind hij, net als Zabolotski, op vieze kikkers lijken.

Daarom is het dus altijd leuk even te kijken welke werken minder aanspreken. Neem nou de beroemde Saatchi Galerie - valt weinig op aan te merken, redelijk consistent in haar visie op kunst, redelijk vooruitstrevend zonder irritant te worden, niet bijzonder experimenteel maar wel een goed ijkpunt om te kijken of je nog nieuw talent voorbij ziet komen. Dat is zo’n beetje mijn mening over de Saatchi.

Toch zie je ook daar af en toe een kunstenaar ertussen zitten van welke je denkt ‘hmja, wat doet dat eigenlijk in de Saatchi?’ – neem nou het werk van de Deen John Korner – hier te bekijken

Je kunt eigenlijk niet zeggen dat dit ’slechte’ kunst is. Maar wat is het dan wel? Eigenaardig. Irritant, want veel te gemaakt in zijn opzet. Kijk bijvoorbeeld hoe ‘expres’ de helft van een schilderij leeg gelaten blijft, dat kennen we nou onderhand wel. In de kunstacademie Den Bosch studeren elk jaar 30 nieuwe kunstschilders af die allemaal leren van de meester dat ze hun schilderijtjes half leeg moeten laten omdat dat er wel lekker experimenteel uitziet.

Nee, deze Korner lift duidelijk mee op de nieuwe acid wave uit de States: zeer eigenaardige perspectiefwisselingen binnen 1 werk. Alleen: hij bakt er maar weinig van. Maar goed, hij probeert wel van alles. Een beetje gotische romantiek. Een beetje maatschappijkritiek. Verdomme, ik eet mijn hoed op als dat die brug in eindhoven niet is daar bij station beukelaan. ‘Lolland’ heet het, wat een bijzonder vernunftige titelgrap, zeg. En een beetje, tja, wat dit ook mag zijn. Ergens ziet het er wel interessant uit.

Maar goed dan heeft hij er ook weer zo’n werk tussen zitten. En dat vind ik een mooi werk. Misschien wel alleen omdat ik die druipende vogels mooi met het versteigerende schip vind contrasteren. Het is in ieder geval een werk waar je even naar blijft staan kijken. Hoe die zeilen zich tot elkaar verhouden, bijvoorbeeld. Waarom die rood zijn en de vogels allen blauw. En dan denk je weer, toch blij dat ik hier even naar heb gekeken. Niet dat Korner ineens mijn favoriet kunstenaar is, maar wezenlijk bezien is hij ook niet echt slechter dan de andere.

Dit roept een vraag op. In hoeverre mogen bij een kunstenaar of dichter werken ook mislukken? Moet deze Korner als een ‘beginner’ worden beschouwd omdat hij van alles probeert en daar maar af en toe een geslaagd resultaat uit rolt. Ik vind van niet. Mensen die dat wel vinden zijn op zoek naar een zekere consistentie die mij aan vlinderverzamelingen doet denken en niet aan beeldende (of literaire) kunst.

Vlinderverzamelingen. Het werkterrein van, inderdaad, voornoemde valse perfectionist. Die in een dualiteit wil leven in plaats van de werkelijkheid. Een dualiteit die zich hult in zijn eigen smaak.

Bart droog verwijdert Pom Wolff artikelen omdat Pom Wolff Bart Droog artikelen verwijdert

Een nieuwe update in mijn favoriete soapserie. Bart droog laat weten:

Bart FM Droog (ip: 81.206.72.105) / 31-08-2007 18:26
Ik kreeg een e-mail van de Volkskrantredacteur die over dit bloggebeuren gaat waarin hij me verzocht de twee Pom W. artikelen te verwijderen, omdat Pom W. gevraagd was iets over mij te verwijderen.

Wat? De Volkskrant censureert haar eigen webloggers omdat andere webloggers ook door de Volkskrant gecensureerd worden? Brave Bart haalt uiteraard de artikelen meteen weg.

Wat zou hier nu daadwerkelijk achter steken? Zou die uitgerangeerde Droog nu echt nog stiekum zitten hopen op een baantje bij de echte Volkskrant en is hij daarom ineens zo gedwee en kruiperig of heeft de Volkskrant een brief van een advocatenkantoor gekregen? Ik wacht met spanning op de volgende serie. Ja, je moet wat als je de Nederlandse kwaliteitszeep moet missen.

Bart Droog door Volkskrant op vingers getikt

De beschuldigingen die Bart Droog aan Pom Wolff adresseerde op zijn Volkskrant weblog zijn op laste van de Volkskrant redactie verwijderd:

http://www.volkskrantblog.nl/bericht/147417

De reacties zijn echter wel blijven staan.

Rechts klikken kent de postbankfanaat niet

U kent ze vast wel, die enge lui van de Postbank sekte. Met dat functionele blauwe plastic kaartje en die kantoren waar alleen postbankklanten geholpen worden en dan nog alleen tussen 14.00 en 15.30. Met hun eeuwige gezeik dat de Postbank beter is en dat het gewoon ‘speciaal’ is een postbank klant te zijn, terwijl iedereen weet dat postbankrekeningen in bankenland standaard met een paar dagen vertraging bestraft worden.

Deze uit de kluiten gewassen pennelikkersbende was vandaag in het nieuws. . Hun internetsysteem is zo lek als een zeef.

Dat komt vast omdat hun systeembeheerders de hele dag in blauwe leeuwenpakken lopen te cupasoeppen. De postbank, de bank voor kleurblinde leunstoelhooligans. Voor de sokkerige types die graag ‘grrrr’ zeggen zodra ze hun loket uit mogen komen.

Postbankklanten doen mij altijd denken aan Mac liefhebbers. De Mac liefhebber wil geen goede computer of software. De Mac liefhebber wil een computer die eruit ziet alsof Jamin hem gemaakt heeft. Dat er geen software voor te krijgen valt en dat het besturingssysteem (slepen naar de prullenbak? Puh-leasseee) door een recalcitrante muisnicht is ontworpen zal hen worst wezen. Kleurtjes, daar gaat het om. Dat er al vijf jaar gewoon een intel processor in verborgen zit maakt niet uit, de Mac is nog steeds veel sneller dan gewone computers want snoeppapier dat flitst.

Met dezelfde logica beweegt ook de Bureaulullige postbankklant zich voort. Wat kan het hem schelen dat betalingen bij de postbank ruim 3 dagen later arriveren of dat het kantoor van 14.00 tot 15.30 open is. Kijk eens naar dat mooie plastic kaartje, dat betaalgemak, die lollige grapjes van de reclame. Rechts klikken dat kent ook de postbankfanaat niet. De Chipknip, is die niet ook door de postbank uitgevonden?

De belijdenis van Donald Duck

Menselijke filevorming tegen de verloedering

Na de automobiele file gaan wij dan gewoonlijk een menselijke file vormen en wat opwarmen met ingeblikte pure rockmuziek. Rockmuziek als deze maken ze tegenwoordig niet meer, en zo lekker in de file staan met zijn allen is er nu ook al niet meer bij…de tijden verloederen

Afsluiter Fileavond: Nachtfile bij knooppunt H’broek

Als afsluiter van de Loewak Fileavond een krachtig stukje suspensefile bij Knooppunt Hoogerbroek.

Loewak fileavond 4: de A4

Voor spannende filefilms hoef je echter natuurlijk helegaar niet naar het buitenland, hoewel sommige van die buitenlandse files dus wel een ander allure hebben. Als afsluiter van de file avond op Loewak twee hollandse files, we openen met een prachtige file op de A4:

Loewak Fileavond 3: India

Mag dit nog een file heten? Ik vind van wel. Dit is een typische indiaase file.
Een zgn ‘krulfile’.

Loewak fileavond 2: Irak

Van het conservatieve maleisie gaan wij nu door naar het chaotischer Irak alwaar ook mooie files online te bewonderen zijn

Loewak Fileavond – 1: Maleisie

We openen vanavond met een prachtige file in Maleisie:

Deutschlands stolz im zweiten weltkrieg

Stelling van de dag

Nick Cave heeft alles afgekeken van Peter te Bos. Deze video die ver dateert voor van enige ‘bad seeds’ sprake was laat het complete ouevre aan mimieken van Cave de revue passeren, van stemgeluid tot oogopslagen tot nozembewegingen. Bijna alles is hetzelfde, alleen de muziek is uiteraard veel beter:

Wordpress sites vanuit Turkije niet meer te zien

Ik ontdekte vanavond dat geen enkele Wordpress site meer te zien is vanuit hier. Een scherm waarop staat dat toegang tot deze site door de rechtbank is verboden. Loewak draait ook op wordpress maar is wel te zien. Het gaat dus alleen om sites die als subdomein van Wordpress fungeren (en dat zijn er nogal wat, de meeste wordpress weblogs werken zo)

Geen idee wat er aan de hand is….eerder was dit met Youtube ook het geval maar dat was binnen 2 dagen weer hersteld….

Update: Het betreft hier geen regeringsactie maar de actie van een of andere sekteleider die naar de rechtbank is gestapt omdat hij zich beledigd voelde door enkele weblogs op Wordpress. In het rechtssysteem hier kan eenieder wat dan ook laten blokkeren als hij aan kan tonen dat er beledigingen staan. En aangezien een DNS block alleen effectief is per domein is meteen niks meer bereikbaar - een kwestie van verouderde wetgeving die niet meer bij de realiteit aansluit, maar wij zitten hier met de gebakken peren.

The Guardian heeft er een artikel over

Underground nacht 3: Zombies Under Stress

Zombies Under Stress is de belangrijkste Nederlandse undergroundformatie uit begin jaren 90.Helaas ook bij het undergroundminnend publiek minder bekend.

Luister naar de nummers ‘Back to Siberia’ (Met Marq Trash op drums) en ‘Fixed’. Play at loud volume. ‘Fixed’ is een van mijn favoriete nummers aller tijden. Atari Teenage Riot is voor watjes.

Hier kun je al hun platen gratis downloaden. Doen.

‘The Shadow’ by Cem Tan

Butterfly Valley concert

Mijn vrienden Cem Tan en Richard Mann, vorige zomer in Butterfly Valley (aangedreven door een meegesleurde accu van een auto):

cemtan suur 6

Add to My Profile | More Videos

Vadrum VS Super Mario Brothers

Twee filmreviews

Zojuist de prachtige film ‘the Astronaut Farmer’ gekeken van Michael Polish met Billy Bob Thorton in de hoofdrol. De film gaat over een man die een raket bouwt in zijn schuur en zijn gevechten met de federale overheid om deze raket te kunnen lanceren. Vrij klassiek Hollywoodiaans ‘American Dream’ thema dat, zo zou je denken, iedereen nu wel de strot uitkomt maar toch is deze film een heel effectief drama. Billy Bob Thornton speelt zoals altijd een vrij ingetogen rol.

Een andere film die ik deze week zag die erg de moeite waard is: The Walker, van Paul Schrader. Een film over een homoseksueel (glansrol van Woody Harrelson) wiens baan het is rijke oude vrouwen te begeleiden op wandelingen en kooptochten. Harrelson speelt de beste rol van zijn leven. De film heeft een aantal zeer scherpe oneliners, waarbij de beste ‘I am not naieve. I’m superficial’ me dubbel liet klappen op de sofa.

Een film die zeer de moeite waard is - tot mijn verbazing slechts 2 comments op IMDB, terwijl ik hem hier op televisie gezien heb. Geen idee hoe Digiturk zo snel de uitzendrechten op deze film heeft verkregen - is hij al wel officieel uitgebracht, vraag ik me nu af. Ik heb zelden een film op IMDB zien staan met maar 2 commentaren erbij, uiterst eigenaardig dat ik deze film hier deze week al op teevee kon zien….

Kort nieuws

Zoals jullie wellicht weten heb ik een design bedrijf. Een van de grotere producties van afgelopen half jaar was een bedrijfsvideo die wij voor Centrafarm gemaakt hebben. Deze hebben we nu tot volledige tevredenheid van de klant afgerond en het resultaat is puik geworden, mag ik wel zeggen.

Verder heb ik het design van martijnbenders.nl vernieuwd maar heb ik helaas nog geen tijd gehad het nieuwe design ook van afdoende nieuwe content te voorzien. Ik probeer dat in loop van de week in de avonduurtjes te doen.

Verdere projecten die op stapel staan zijn het oprichten van een taalschool hier in Istanbul, het oprichten van een gnostische kerk, het opzetten van diverse reisbureaus en het opzetten van een luxeservice voor bedrijven die in Istanbul zaken willen doen (o.a. yachtverhuur e.d.)

Daarnaast ga ik ook mijn dichtbundel door een laatste revisieronde heen gooien. Ik heb dus voorlopig genoeg te doen, zo lijkt het.

Wees niet te zeker – Vizma Belsevica

Wees niet te zeker van de kersenboom.
Spreek niet over zijn wortels. Dat hij geplant is.
De vibrerende vleugels van zijn takken
openen zich. Kersen trillen.
Vogels zingen er niet. Bladeren applaudiseren
de oosterling die een kers in de lucht heft.
Schud je hoofd niet, misprijs het niet.
De hemel is geen grote Kersenweg.
De aarde zal ook niet tegenspreken
wat tegen zijn berende netels drukt.
Uit groene wolken valt rode regen.
Heb je een kers in de tuin? Wees niet zo zeker.

Vizma Belsevica – vertaald uit het engels door M.H.Benders

Dossier Joop Komen

De rellen rond de persoon van Pom Wolff lijken veroorzaakt door de immer achter de schermen opererende Nederlandse dichter Joop Komen. Ik ken Joop Komen al een jaar of zeven. Hij stond aan de wieg van de Nederlandse internetpoezie en is een van de belangrijkste proponenten in de strijd tegen Mil Welker en aanverwanten geweest. Dit is een afbeelding van Joop Komen.

Behalve een ruwe bolster met literaire pit schrijft Komen ook nog af en toe een best aardig sonnetje. Komen heeft vele jaren bij Hoogovens gewerkt en is daarom man van stalen zenuwen. Een recent herseninfarct wimpelt hij weg met een verkleinwoordje. Komen is een groot jeneverliefhebber en lichtend voorbeeld voor die hele generatie jonge internetdichters die te lui zijn een podium te bestijgen.

Joop is de held van alle leunstoeldichters. Ik weet niet of ik mijzelf daartoe mag rekenen, maar ik hoop ooit
toestemming te krijgen van Komen om zijn literair agent te worden. De man is echter tot dusverre onhandelbaar. Ik hou jullie van de ontwikkelingen op de hoogte.

Dossier Bart Droog

Bart Droog is een podiumdichter, bekend van de krakersradio, die jarenlang een online hetze voerde tegen Ilja Pfeijffer. Geen insinuatie was te gek, geen steek onder de gordel te laag, geen roddel over Pfeijffer te banaal of Droog zat er met zijn grote snuit bovenop en als er niks was dan verzon hij het wel even zelf. Zelfs flauwe fotomanipulaties met het gezicht van Pfeijffer passeerden op zijn site ‘Rottend Staal’ de revue.

Deze zelfde Droog heeft nu een moralistische campagne opgezet tegen Pom Wolff, die volgens Bart ‘allerlei laster’ over anderen verspreid.

Moraalridder Droog komt op voor de rechten van allerlei dichters die niet belasterd willen worden. En volgens Droog, die jarenlang verwoest probeerde de zoekresultaten van Google te manipuleren door allerlei pagina’s over Pfeijffer te maken, is Pom Wolff ‘er alleen op uit de zoekresultaten van Google te manipuleren’.

Ik hou dit ‘dossier’ even kort. Wat wij hier zien is een zwartkouserige hypocriet die vanuit een oedipus complex handelt.

Naar verluidt heeft Pom Wolff een tijdje geleden Droog het cijfer ‘2’ toebedeeld tijdens een ‘poezieslam’. God, verlos ons van deze kleinzielige groningse rasprovinciaal.

De onsterfelijkheid als Leitmotiv

Er zijn bepaalde mensen die geloven dat als een kunstenaar, dichter of muzikant een bepaald niveau overschrijd zij ‘gecanoniseerd’ zijn wat zo’n beetje betekent dat je naam vereeuwigd is en men je nooit meer zal vergeten. Voor veel mensen is dit een soort leitmotiv om uberhaupt met kunst, poezie of muziek bezig te zijn. De onsterfelijkheid ligt op de loer. Je leven heeft wat betekent als je na je dood door je werk min of meer doorleeft. Het is een begrijpelijke en al te menselijke invalshoek, die echter totaal niet door de feiten wordt ondersteund. De werkelijkheid is namelijk dat, hoe goed je ook bent, de kans erg groot is dat jij en je werk op den duur totaal in de vergetelheid zullen belanden.

Tenminste, dat was voorheen zo. Nu hebben we immers het internet. Theoretisch is het zo dat iets tot in het einde der dagen gratis kan voortleven op het net als maar genoeg mensen aanleiding zien het te kopieren.

Toch garandeert ook het internet zulke onsterfelijkheid niet, zelfs niet voor dichters, kunstenaars of muzikanten die daadwerkelijk uitblinken.

Om maar een voorbeeld te noemen: Claw Boys Claw. Die brachten de fantastische plaat ‘With love from the boys’ ergens eind tachtiger jaren uit.

Een geweldige plaat die zich zeker kan meten met en in vele opzichten superieur is aan allerlei rockmuziek uit het buitenland. Ik was er persoonlijk half-half bij betrokken omdat ik als tienerpunk naar elke Claw Boys Claw gig ging om te proberen Peter Te Bos, mijn grote held, van het podium af te sleuren. Later trouwde mijn exvriendin met de drummer van Claw Boys Claw (Hee elsa als je dit leest mail me eens) en hoewel de latere platen ook nog best goed waren haalden ze wat mij betreft niet het niveau van die tweede plaat. Dat was, voor mij, een toppunt uit de nederlandse rockgeschiedenis.

En denk je dat er ook maar 1 nummertje van op Kazaa, Limewire of Soulseek van is terug te vinden? Vergeet het maar. Mijn held Peter te Bos blijkt sterfelijk. Waar zou dat nou aan liggen, vraag je je dan af. En zo zijn er wel meer platen, gedichten en kunstwerken die op termijn allemaal de vergetelheid in trekken. Mij stoort dat niet echt. Ik geloof namelijk dat de onsterfelijkheid helemaal geen goed leitmotiv is om kunst te maken. Ik vind mensen die om zulke redenen kunst, muziek of poezie maken vergelijkbaar met mensen die om identieke redenen kinderen maken: kleinburgerlijke lieden die zichzelf klonen uit angst voor de dood. Begrijpelijk, maar niet wezenlijk interessant. Hoewel anderzijds de doodsdrang wellicht tot grote prestaties aan kan zetten. Maar dan vind ik dat er eigenlijk weer geen sprake is van doodsdrang: de betreffende kunstenaar, dichter of muzikant probeert immers juist de dood te ontwijken met zijn werk, hij wil er juist niet mee geconfronteerd worden.

A New Rule – Rumi

It is the rule with drunkards to fall upon each other,
to quarrel, become violent, and make a scene.
The lover is even worse than a drunkard.
I will tell you what love is: to enter a mine of gold.
And what is that gold?

The lover is a king above all kings,
unafraid of death, not at all interested in a golden crown.
The dervish has a pearl concealed under his patched cloak.
Why should he go begging door to door?

Last night that moon came along,
drunk, dropping clothes in the street.
“Get up,” I told my heart, “Give the soul a glass of wine.
The moment has come to join the nightingale in the garden,
to taste sugar with the soul-parrot.”

I have fallen, with my heart shattered -
where else but on your path? And I
broke your bowl, drunk, my idol, so drunk,
don’t let me be harmed, take my hand.

A new rule, a new law has been born:
break all the glasses and fall toward the glassblower.

Insomnia – Rumi

When I am with you, we stay up all night,
When you’re not here, I can’t get to sleep.
Praise God for these two insomnias!
And the difference between them.

We are the three – Rumi

I am part of the load
Not rightly balanced
I drop off in the grass,
like the old Cave-sleepers, to browse
wherever I fall.

For hundreds of thousands of years I have been dust-grains
floating and flying in the will of the air,
often forgetting ever being
in that state, but in sleep
I migrate back. I spring loose
from the four-branched, time -and-space cross,
this waiting room.

I walk into a huge pasture
I nurse the milk of millennia

Everyone does this in different ways.
Knowing that conscious decisions
and personal memory
are much too small a place to live,
every human being streams at night
into the loving nowhere, or during the day,
in some absorbing work.

One-handed Basket Weaving

I’ve said before that every craftsman
searches for what’s not there
to practice his craft.
A builder looks for the rotten hole
where the roof caved in. A water-carrier
picks the empty pot. A carpenter
stops at the house with no door.

Workers rush toward some hint
of emptiness, which they then
start to fill. Their hope, though,
is for emptiness, so don’t think
you must avoid it. It contains
what you need!
Dear soul, if you were not friends
with the vast nothing inside,
why would you always be casting you net
into it, and waiting so patiently?

This invisible ocean has given you such abundance,
but still you call it “death”,
that which provides you sustenance and work.

God has allowed some magical reversal to occur,
so that you see the scorpion pit
as an object of desire,
and all the beautiful expanse around it,
as dangerous and swarming with snakes.

This is how strange your fear of death
and emptiness is, and how perverse
the attachment to what you want.

Now that you’ve heard me
on your misapprehensions, dear friend,
listen to Attar’s story on the same subject.

He strung the pearls of this
about King Mahmud, how among the spoils
of his Indian campaign there was a Hindu boy,
whom he adopted as a son. He educated
and provided royally for the boy
and later made him vice-regent, seated
on a gold throne beside himself.

One day he found the young man weeping..
“Why are you crying? You’re the companion
of an emperor! The entire nation is ranged out
before you like stars that you can command!”

The young man replied, “I am remembering
my mother and father, and how they
scared me as a child with threats of you!
‘Uh-oh, he’s headed for King Mahmud’s court!
Nothing could be more hellish!’ Where are they now
when they should see me sitting here?”

This incident is about your fear of changing.
You are the Hindu boy. Mahmud, which means
Praise to the End, is the spirit’s
poverty or emptiness.

The mother and father are your attachment
to beliefs and blood ties
and desires and comforting habits.
Don’t listen to them!
They seem to protect
but they imprison.

They are your worst enemies.
They make you afraid
of living in emptiness.

Some day you’ll weep tears of delight in that court,
remembering your mistaken parents!

Know that your body nurtures the spirit,
helps it grow, and gives it wrong advise.

The body becomes, eventually, like a vest
of chain mail in peaceful years,
too hot in summer and too cold in winter.

But the body’s desires, in another way, are like
an unpredictable associate, whom you must be
patient with. And that companion is helpful,
because patience expands your capacity
to love and feel peace.
The patience of a rose close to a thorn
keeps it fragrant. It’s patience that gives milk
to the male camel still nursing in its third year,
and patience is what the prophets show to us.

The beauty of careful sewing on a shirt
is the patience it contains.

Friendship and loyalty have patience
as the strength of their connection.

Feeling lonely and ignoble indicates
that you haven’t been patient.

Be with those who mix with God
as honey blends with milk, and say,

“Anything that comes and goes,
rises and sets, is not
what I love.” else you’ll be like a caravan fire left
to flare itself out alone beside the road.

Rumi VI (1369-1420)

« Previous Entries