Er zijn bepaalde mensen die geloven dat als een kunstenaar, dichter of muzikant een bepaald niveau overschrijd zij ‘gecanoniseerd’ zijn wat zo’n beetje betekent dat je naam vereeuwigd is en men je nooit meer zal vergeten. Voor veel mensen is dit een soort leitmotiv om uberhaupt met kunst, poezie of muziek bezig te zijn. De onsterfelijkheid ligt op de loer. Je leven heeft wat betekent als je na je dood door je werk min of meer doorleeft. Het is een begrijpelijke en al te menselijke invalshoek, die echter totaal niet door de feiten wordt ondersteund. De werkelijkheid is namelijk dat, hoe goed je ook bent, de kans erg groot is dat jij en je werk op den duur totaal in de vergetelheid zullen belanden.

Tenminste, dat was voorheen zo. Nu hebben we immers het internet. Theoretisch is het zo dat iets tot in het einde der dagen gratis kan voortleven op het net als maar genoeg mensen aanleiding zien het te kopieren.

Toch garandeert ook het internet zulke onsterfelijkheid niet, zelfs niet voor dichters, kunstenaars of muzikanten die daadwerkelijk uitblinken.

Om maar een voorbeeld te noemen: Claw Boys Claw. Die brachten de fantastische plaat ‘With love from the boys’ ergens eind tachtiger jaren uit.

Een geweldige plaat die zich zeker kan meten met en in vele opzichten superieur is aan allerlei rockmuziek uit het buitenland. Ik was er persoonlijk half-half bij betrokken omdat ik als tienerpunk naar elke Claw Boys Claw gig ging om te proberen Peter Te Bos, mijn grote held, van het podium af te sleuren. Later trouwde mijn exvriendin met de drummer van Claw Boys Claw (Hee elsa als je dit leest mail me eens) en hoewel de latere platen ook nog best goed waren haalden ze wat mij betreft niet het niveau van die tweede plaat. Dat was, voor mij, een toppunt uit de nederlandse rockgeschiedenis.

En denk je dat er ook maar 1 nummertje van op Kazaa, Limewire of Soulseek van is terug te vinden? Vergeet het maar. Mijn held Peter te Bos blijkt sterfelijk. Waar zou dat nou aan liggen, vraag je je dan af. En zo zijn er wel meer platen, gedichten en kunstwerken die op termijn allemaal de vergetelheid in trekken. Mij stoort dat niet echt. Ik geloof namelijk dat de onsterfelijkheid helemaal geen goed leitmotiv is om kunst te maken. Ik vind mensen die om zulke redenen kunst, muziek of poezie maken vergelijkbaar met mensen die om identieke redenen kinderen maken: kleinburgerlijke lieden die zichzelf klonen uit angst voor de dood. Begrijpelijk, maar niet wezenlijk interessant. Hoewel anderzijds de doodsdrang wellicht tot grote prestaties aan kan zetten. Maar dan vind ik dat er eigenlijk weer geen sprake is van doodsdrang: de betreffende kunstenaar, dichter of muzikant probeert immers juist de dood te ontwijken met zijn werk, hij wil er juist niet mee geconfronteerd worden.

2 Responses to “De onsterfelijkheid als Leitmotiv”