Archive for September, 2007

Beste Loewakianen,

Uw ceremoniemeester kondigt hierbij aan dat Loewak tijdelijk gesloten is. Ik moet zeer dringend naar een jongleur festival in Zuid Turkije, daarna vertrek ik voor het eerst in 2 jaar naar Nederland om te kijken of ik iets gemist heb. Over een maand of wat zal ik Loewak dan weer opstarten.

M.H.Benders

Bijna alles wat ‘light’ heet zit vol aspartaam. Dit is een chemisch zoetmiddel dat erg gevaarlijk is en, volgens het volgende artikel, op den duur kanker veroorzaakt en het versnelt laat verspreiden. Eet ook niets waarin de smaakversterker E621 zit, ook wel bekend als MSG.

“We know that when formaldehyde binds to DNA, it’s very difficult to remove it. It will stay there for long periods of time. What that means is if you just drink a single diet cola today, or sweeten something with NutraSweet, you’re accumulating damage every day. Eventually, you’re going to produce this necessary pattern of DNA damage to initiate the cancer, and once you develop the cancer, the aspartic acid component of aspartame will make the cancer grow very rapidly. You’ve got a double effect; it’s causing the cancer, and it’s making the cancer move very rapidly.”

Lees het volgende interview met Russel Blaylock en waarschuw anderen ook.

Goed stukje van Joost Baars over het verschil tussen het voordragen van poezie en theaterteksten.

Ik heb jullie bijvoorbeeld ooit laten weten fan te zijn van Erik Jan Harmens - van zijn poezie tenminste, want hij heeft nu ook een boek uit. Dat geldt echter uberhaupt niet voor Harmens podiumperformances. Die vind ik veel te zwaar aangezet, overdreven, klassiek voorbeeld van overacting. Baars heeft goed gezien dat het dan niet meer gaat om de poezie maar om een theateract.

Ik hou ook niet van AGC Vianen - best een aardige vent, daar niet van, maar dat luidkeels een vrij vlakke tekst door een ruimte laten schallen gaat mij al na 10 secondes op mijn zenuwen werken. Wat niet wil zeggen dat die man dat niet mag doen - ik zal er zelf echter niet bij aanwezig blijven.

Nostalgische gevoelens van het Amerika waar ik mee ben opgegroeid. Want een groot deel van de cultuur die ons allemaal omringde tijdens de kindertijd was Amerikaans. Een droom die langzaamaan tot een nachtmerrie is uitgegroeid.

Er zijn voor mij twee stemmen die het sterkst dit oude Amerika vertegenwoordigen. Dan heb ik het dus over het oude Amerika van mijn kindertijd. Die stemmen zijn de stemmen van Jim Reeves en Don Williams. Beide geven een bijna ongenaakbaar gevoel van hoop als ik ze beluister:

Beluister Jim Reeves

Jim Reeves. Mijn vader had ook een aantal kerstmis platen van de man. Want een serieus artiest in die tijd bracht ook minstens 1 kerstplaat uit. Een heerlijk warme stem, een stem als geen ander, die altijd, zo blijkt later als je de teksten kunt begrijpen, zong over hoe begrijpelijk het is dat mannen vreemd gaan. Een kerel uit een stuk dus, die Reeves.

Beluister Don Williams

Don Williams, dat is voor mij pure opium. Zet zo’n nummer op en ik val in comatieuze vervoering. Don Williams was niet, net als Reeves, een gladde maar fatsoenlijke cheater – nee, Don Williams dat was de keurige familieman. Luisteren naar de radio, dat was voor hem al genoeg. Wat een mooie tijden waren dat.

Poezie schrijven dat gaat bij mij het best in de herfst. Waaraan dat precies ligt weet ik niet. Ik weet niet of andere dichters hetzelfde ellendige cliche aan hun broek hebben hangen, maar ik krijg er in de zomer echt niks uit getrokken, uit die bloedhete en goedgeoliede muze . Een volstrekt natuurlijk fenomeen hoor ik u al denken. In de lente hoort men bronstig te zijn en bronstige mensen schrijven nu eenmaal slechte gedichten. Die hebben namelijk maar één doel voor ogen en dat is niet een doel dat die toch altijd wat truttige poezie wil dienen. In de zomer heb je wel wat beters te doen. Winter is sinterklaastijd, feestdagen, onzin. De winter is te absurd om gedichten in te schrijven.

Nu denkt u natuurlijk, die Benders is gewoon te lui om het hele jaar door te schrijven. Hij zoekt excuses, net als dat andere broodje aap verhaal, dat je betere gedichten zou schrijven als je sigaretten rookt.

Dat is helemaal geen broodje aap verhaal. Bijna alle grote dichters waren enorme kettingrokers. En de herfst, dat is de tijd om poezie te schrijven. Ze hebben toch niet voor niets vier jaargetijden uitgevonden, denk ik dan. Wat heeft het uberhaupt voor zin jaargetijden te hebben als je in elk jaargetijde hetzelfde uitvreet. Nee, gedichten schrijven doe ik in de herfst. In de winter: schilderen. In de lente ga ik muziek maken. En in de zomer ga ik stoppen met roken. Zo hoort het, zo heeft de grote horigheid het allemaal bedoeld.

En de herfst is lang zat. 90 dagen, dat is 90 gedichten. Meer heeft een jaar echt niet nodig.

Het jaar 2000 volgens een in 1969 in het russische tijdschrift Teknika Molodezhi gepubliceerde tekening.

Jammer dat de toekomst nooit zo mooi uitgerust is als onze fantasie: