Archive for October, 2007

Behalve dan dat ik vandaag dat gedicht ‘Die hoogst wetenschappelijke stoel’ schreef heb ik ooit mijn eigen website martijnbenders.nl een vernieuwde vormgeving gegeven, aangevuld met recentere informatie en wat oude werkjes terug gezet zoals diverse films.

Bekijk martijnbenders.nl

Ik ben nu ook betrokken bij het ‘Poetburo’. Dit is een groep Nederlandse, Britse en Amerikaanse dichters die een discussieplatform onderhouden. Deze groep is echter alleen op uitnodiging toegankelijk. De voertaal is Engels maar het niveau der deelnemers is aardig hoog.

Twee gedichten die niet geselecteerd zijn voor de bundel. Allebei vers en wel goed, denk ik, maar passen niet echt binnen de opzet.

Die hoogst wetenschappelijke stoel

Het gelijk
slaapt met opengesperde ogen
rechtop in zijn stoel.

Dat is zo, omdat
het licht van de waarheid
op rood staat.

Stond dat licht op groen
dan zou hij ogenblikkelijk
de ogen sluiten.

Gelukkig maar
dat de waarheid
niet altijd gelijk heeft.

Het niets

In heilige boeken het Beest.
In tv gidsen de nachtprogrammering.
In kookboeken de magnetron.
In de telefoongids de Jansens.

In vieze boeken: nietjes.
Maar in de poezie
juist netjes, heel netjes.

Een mooie bladspiegel, bijvoorbeeld,
met woorden die keurig
zichzelf blijven.

Inmiddels ben ik weer thuis in Istanbul na 10 dagen in Nederland te hebben rondgedwaald. Dat was best leuk want ik was al ruim anderhalf jaar niet meer daar geweest. Dan vallen je ineens allerlei dingen op die je normalerwijze niet opvielen. Dat Amsterdam een mooie stad is, bijvoorbeeld, en dat het heerlijk rustig op straat is. Uiteraard ook een tijdje in het zuiden gebivakkeerd maar dat beviel me wat minder, omdat het daar wel ERG rustig is. Een stad als Eindhoven: het viel me op dat dit eigenlijk alleen een winkelcentrum is, meer valt er eigenlijk niet te zien. Vroeger is me dat schijnbaar niet zo opgevallen. Nou ja, leuk om al die mensen weer te zien. Terug naar de orde van de dag weer. Ik moet overigens morgen een stukje Bobby Bare aankondigen op de Avonden (radio 6) voor wie interesse heeft.

Op de valreep van mijn vertrek naar Nederland een bericht dat me eraan herinnert waarom ik ook alweer liever elders woonde.

Slechts 1 op de 4 nederlanders heeft ooit een one night stand gehad. Tja, als je je billen ineen knijpt kun je er ook een ‘positieve waarde’ in zien…

Door mij niet geselecteerd voor de bundel, maar verder volgens mij wel een aardig gedicht:

De smeekbede

Luister, ik ben een man.
Ik hou ervan tegen je been
te hompen. Ik trek graag
gordijnen stuk en rommel aan
omdat ik los ben, losser dan zand.

Mijn tong de sleep van hondse ziel.
Op de vuilnishopen van je lichaam
daas ik rond. Mijn onderkant is hard.
Ik gok als de bliksem en drink bier.

Ik gier over de gewelven
van andere vrouwen.

Vergeef me. Geef me een kans.
Red wat er nog te redden valt.

M.H.Benders

Hmm, nu twijfel ik weer. Ik vind het zelf bij nader inzien eigenlijk toch een behoorlijk sterk gedicht. Wat vinden jullie? Zijn er betere voorbeelden in de nederlandse poezie voor ‘echte mannengedichten’? Het gedicht lijkt me namelijk ook vrij praktisch, het is eigenlijk iets wat eigenlijk elke man standaard bij zich zou moeten dragen. Een idee dit op een zo’n geruitte zakdoek te laten printen, zo’n sjieke snuitlap voor bij de smoking?

Na eerder de Mac zelf blijkt ook de Iphone veel mileuonvriendelijker te zijn dan telefoons van concurrenten.

En touch-screen zuigt, anyway. Ik heb een ipod en ik heb nooit aan die #@%@# besturing kunnen wennen…

Het meest belachelijke broodje aap verhaal wat ik de laatste tijd op het nieuws zag was dat verhaal over een raketschild van de US in Polen en Tjechie, zogenaamd bedoeld om raketten uit Noord Korea en Iran tegen te houden. Nu zijn Amerikanen niet erg goed in topografie, maar trek eens een lijntje tussen Teheran en Parijs: dat loopt over Griekenland, jongens. Dat we voor de gek gehouden worden is niet zo erg, dat zijn we inmiddels wel gewend, maar waarom moeten die amerikaanse smoezen altijd zo enorm ondoordacht zijn?

De werkelijke bedoeling van dat schild is wel duidelijk. Rusland isoleren en zorgen dat je ‘first strike’ capaciteit hebt. Een en ander in het kader van de grote resourceoorlog die eraan zit te komen. Want over een jaartje of 10 is de olie al onvoorstelbaar duur, zo duur dat de amerikaanse economie er niet op draaiende is te houden. En dus moeten de oliebronnen zodanig onder controle worden gehouden dat, als het puntje bij paaltje komt, die olie niet meer beschikbaar zal zijn voor de wereldmarkt. En als het zover komt zal Rusland, dat niet als China verweven is met de Amerikaanse economie, de grootste vijand zijn. Europa zal, uiteraard, flink wat vergaderuurtjes maken terwijl het snel als een kaartenhuis instort. Een ding kun je de Amerikanen niet verwijten: ze denken tenminste wel vooruit, in tegenstelling tot de kliek in Brussel die totaal geen enkele visie hebben op de problemen die ons te wachten staan.

Als country liefhebber wordt je vaak, vooral in deze tijden
waarin het rabiate anti-amerikanisme heeft toegeslagen, met veel onbegrip geconfronteerd.

Dit is debet aan het soort mensen die alleen Johnny
Cash kennen en menen dat Cash in een soort vacuum opereerde.

Er zijn in de 20e eeuw binnen de westerse muziek naar mijn mening
drie hoofdstromingen die de muziek als zodanig op drie verschillende
raakvlakken hebben gerevolutionaliseerd.

Op puur muzikaal vlak is dat de Jazz geweest. De jazz is zonder
twijfel de muzikale stroming die het meest vernieuwend is geweest
op muzikaaltechnisch vlak in de 20e eeuw.

Op het gebied: lifestyle is de Rock n Roll de gewezen voorganger.
Rock n Rol bewees dat muziek zijn eigen grenzen kan overstijgen
en meer is dan muziek: het is een levenswijze, een manier om
jezelf te overstijgen.

Op het gebied van songwriting is de grote voorloper echter de Country
muziek geweest. Mensen als Nick Cave of Leonard Cohen waren nergens
zonder de lange traditie van songwriters die hen vooraf gingen en beide
hebben uitvoerig laten weten dat de country muziek hun grote inspiratiebron
is geweest – Cave door een fervente devotie voor Cash tentoon te spreiden
en Cohen door ons te laten weten dat Hank Williams honderd verdiepingen
boven hem slaapt in zijn fameuze ‘tower of song’.

Daarom kan ik mensen die niet de moeite nemen deze bijzonder boeiende
traditie nader te onderzoeken als muziekliefhebbers uberhaupt niet serieus
nemen. De songwriting traditie is een stroming op zichzelf binnen de muziek
en het misplaatste dedain van mensen die de muziek liever tekstvrij willen
houden is al helemaal bespottelijk – in werkelijkheid zijn deze drie grote
stromingen binnen de muziek gelijkwaardig en zo dienen zij ook
behandeld te worden.

Om maar niet te spreken over de miskenning rond het grootste instrument
van de 20e eeuw: niet de piano, niet de trompet: nee, de sluide guitar.
Een traditie die origineert in India en via Hawaii de States bereikte.
De sluide guitar is net een soort zwarte peper: een eenvoudig spijsmiddel
dat echter op den duur onmisbaar wordt op elk gerecht. Het is een schande
dat de klassieke muziek de slide guitar niet de rechtmatige plek heeft gegeven
in elk orkest die het verdient.

De Franse schrijfster Alina Reyes, die bijna uitsluitend erotische getinte boeken heeft geschreven (hoewel, ze heeft ook de brieven van Ted Hughes vertaald las ik – ja, die iets met Sylvia Plath had hoewel ikzelf Hughes een veel beter dichter vind dan Plath maar dat terzijde) roert zich in de zoveelste Franse plagiaatzaak.

Dat vinden wij veel minder interessant dan haar foto. Een soort Amelie Poulain maar dan met een stevige depressie achter de kiezen en tien keer meer passie in haar donder.

Mooi he? Vind ik wel. U moet maar denken, volgens Ome Nietzsche is voor een echt kunstenaar vorm de inhoud, en inhoud de vorm.