Archive for October, 2007

Na eerder de Mac zelf blijkt ook de Iphone veel mileuonvriendelijker te zijn dan telefoons van concurrenten.

En touch-screen zuigt, anyway. Ik heb een ipod en ik heb nooit aan die #@%@# besturing kunnen wennen…

Het meest belachelijke broodje aap verhaal wat ik de laatste tijd op het nieuws zag was dat verhaal over een raketschild van de US in Polen en Tjechie, zogenaamd bedoeld om raketten uit Noord Korea en Iran tegen te houden. Nu zijn Amerikanen niet erg goed in topografie, maar trek eens een lijntje tussen Teheran en Parijs: dat loopt over Griekenland, jongens. Dat we voor de gek gehouden worden is niet zo erg, dat zijn we inmiddels wel gewend, maar waarom moeten die amerikaanse smoezen altijd zo enorm ondoordacht zijn?

De werkelijke bedoeling van dat schild is wel duidelijk. Rusland isoleren en zorgen dat je ‘first strike’ capaciteit hebt. Een en ander in het kader van de grote resourceoorlog die eraan zit te komen. Want over een jaartje of 10 is de olie al onvoorstelbaar duur, zo duur dat de amerikaanse economie er niet op draaiende is te houden. En dus moeten de oliebronnen zodanig onder controle worden gehouden dat, als het puntje bij paaltje komt, die olie niet meer beschikbaar zal zijn voor de wereldmarkt. En als het zover komt zal Rusland, dat niet als China verweven is met de Amerikaanse economie, de grootste vijand zijn. Europa zal, uiteraard, flink wat vergaderuurtjes maken terwijl het snel als een kaartenhuis instort. Een ding kun je de Amerikanen niet verwijten: ze denken tenminste wel vooruit, in tegenstelling tot de kliek in Brussel die totaal geen enkele visie hebben op de problemen die ons te wachten staan.

Als country liefhebber wordt je vaak, vooral in deze tijden
waarin het rabiate anti-amerikanisme heeft toegeslagen, met veel onbegrip geconfronteerd.

Dit is debet aan het soort mensen die alleen Johnny
Cash kennen en menen dat Cash in een soort vacuum opereerde.

Er zijn in de 20e eeuw binnen de westerse muziek naar mijn mening
drie hoofdstromingen die de muziek als zodanig op drie verschillende
raakvlakken hebben gerevolutionaliseerd.

Op puur muzikaal vlak is dat de Jazz geweest. De jazz is zonder
twijfel de muzikale stroming die het meest vernieuwend is geweest
op muzikaaltechnisch vlak in de 20e eeuw.

Op het gebied: lifestyle is de Rock n Roll de gewezen voorganger.
Rock n Rol bewees dat muziek zijn eigen grenzen kan overstijgen
en meer is dan muziek: het is een levenswijze, een manier om
jezelf te overstijgen.

Op het gebied van songwriting is de grote voorloper echter de Country
muziek geweest. Mensen als Nick Cave of Leonard Cohen waren nergens
zonder de lange traditie van songwriters die hen vooraf gingen en beide
hebben uitvoerig laten weten dat de country muziek hun grote inspiratiebron
is geweest – Cave door een fervente devotie voor Cash tentoon te spreiden
en Cohen door ons te laten weten dat Hank Williams honderd verdiepingen
boven hem slaapt in zijn fameuze ‘tower of song’.

Daarom kan ik mensen die niet de moeite nemen deze bijzonder boeiende
traditie nader te onderzoeken als muziekliefhebbers uberhaupt niet serieus
nemen. De songwriting traditie is een stroming op zichzelf binnen de muziek
en het misplaatste dedain van mensen die de muziek liever tekstvrij willen
houden is al helemaal bespottelijk – in werkelijkheid zijn deze drie grote
stromingen binnen de muziek gelijkwaardig en zo dienen zij ook
behandeld te worden.

Om maar niet te spreken over de miskenning rond het grootste instrument
van de 20e eeuw: niet de piano, niet de trompet: nee, de sluide guitar.
Een traditie die origineert in India en via Hawaii de States bereikte.
De sluide guitar is net een soort zwarte peper: een eenvoudig spijsmiddel
dat echter op den duur onmisbaar wordt op elk gerecht. Het is een schande
dat de klassieke muziek de slide guitar niet de rechtmatige plek heeft gegeven
in elk orkest die het verdient.

De Franse schrijfster Alina Reyes, die bijna uitsluitend erotische getinte boeken heeft geschreven (hoewel, ze heeft ook de brieven van Ted Hughes vertaald las ik – ja, die iets met Sylvia Plath had hoewel ikzelf Hughes een veel beter dichter vind dan Plath maar dat terzijde) roert zich in de zoveelste Franse plagiaatzaak.

Dat vinden wij veel minder interessant dan haar foto. Een soort Amelie Poulain maar dan met een stevige depressie achter de kiezen en tien keer meer passie in haar donder.

Mooi he? Vind ik wel. U moet maar denken, volgens Ome Nietzsche is voor een echt kunstenaar vorm de inhoud, en inhoud de vorm.

Mijn vriend Cem Tan heeft een plaat gemaakt:

Vandaag dus wel braaf de pelgrimage gemaakt. Een mens moet immers boeten om de eeuwigheid te verwerven. Hier dus een uitgebreid fotoverslag van mijn tocht:

De straat waar ik woon, ik heb mijn huis net verlaten en ga op pad.



Dit gebouw ligt op 1 minuut lopen van ons. Het staat leeg. Ik heb gehoord dat er plannen zijn voor een museum. Ook vertelde iemand me dat David Lynch van plan was, ooit, op Buyukada een filmschool te vestigen.
Een mens kan dromen.



Ik loop door en kom na 5 minuten lopen op deze bosweg terecht.



Na nog 5 minuten lopen door het bos is dit het uitzicht zijwaarts. Dit eiland heet Sedef. Het is een prive eiland in bezit van enkele rijkelui. Een vriendin van mij woont er tegenover en zwemt in de zomer elke morgen een keer heen en weer. Dat yacht dat je op de foto ziet is van haar familie en daarop heb ik ooit een nachtelijk feest mogen meemaken, maar daarvan hou ik de wat pikante details even voor me.



In de verte zien we nu het Ayah Yorgi al bovenop de berg liggen.



Dit is het paardenplein midden op het eiland waar toeristen die naar de Ayah Yorgi willen worden afgezet, want verder gaan de paardenkarren niet. Ik gebruik die paardenkarren zelden want ze zijn peperduur - ongeveer 3 keer zo duur als een normale taxi, maar goed, die zijn er op het eiland niet.



Terugkijkend op waar ik vandaan kwam: dit is een houten weeshuis. Het is een van de grootste houten gebouwen ter wereld. De turkse naam is ‘rum yetimhanesi’. Het complex staat leeg en is ook verboden te betreden omdat het op instorten staat. De geschiedenis van het gebouw is nogal macaber: in de 16e eeuw hebben dorpelingen het na verluidt platgebrand omdat er geruchten de ronde deden over kindermisbruik
en andere rare taferelen binnen het complex. Ik heb gehoord dat de kinderen er met kettingen aan de vloer werden vastgehouden.



Nog een triest verhaal: dit is dus de plek waar de openluchtbibliotheek van Kerem vroeger stond. Het is nu leeg. Helaas bleek Kerem’s loopproblemen te chronisch om de bibliotheek weer te kunnen bemannen. Het is nu eenmaal een tocht van anderhalf uur om hier te komen.



Nu zien we het Ayah Yorgi liggen, het doel is bereikt.



En kijk eens jongens, wat een uitzicht. Alleen hiervoor al is het de moeite de berg op te klimmen.



Nog meer uitzicht, nu meer naar de linkerkant.



Uiteraard laten we die stoffige heiligen links liggen en gaan we meteen naar het echte doel van deze pelgrimage: het restaurant met het mooiste uitzicht ter wereld.



We nemen een tafel in het heerlijke oktoberzonnetje en gaan schrijven.



Ha, daar is Ilya. Ilya is een Georgier die hier in het ortodoxe klooster werkt. Een schat van een man die echter alleen Turks spreekt dus we communiceren altijd met handen en voeten.



En ja hoor, Ilya kwam weer met een fles zelfgemaakte monikkenwijn aanzetten. Heerlijk wijntje.



En aldus heb ik zitten werken aan het gedicht ‘De Stilte’ dat nu in eerste schetsvorm bijna klaar is. Dit is de zonsondergang die ik nadien enigszins beschonken nog heb weten fotograferen voor ik aan mijn ontnuchterende tocht terug begon. De tweede pelgrimage is te einde. Ik voel me elke keer weer een stukje minder zondig dan voorheen.