Archive for December, 2007

Je hebt mensen die hun afkomst verloochenen. Als je in Helmond geboren bent is dat natuurlijk niet zo vreemd, want dan ben je geboren onder de Helmondse Vloek. Ik ben zo iemand. Geboren in Helmond, tijdlang in Mierlo en Eindhoven gewoond en terug gegaan naar Helmond op zoek naar de vloek die op mij rustte. 10 jaar lang heb ik ertegen gevochten. Toen ben ik, bevrijd van ziel, naar Istanboel verhuisd.

Een ander die is geboren onder de Helmondse Vloek is wonderkind Jimmy Rosenberg. Jimmy is een van de beste gitaristen van Nederland. Zeer jong al zeer talentvol:

later een leven vol problemen en tegenslagen te boven gekomen. Hier een film waarin hij speelt nadat hij net uit de knast is vrijgekomen:

Tuig van de richel, dat is het. Een overhypede film met een totaal uitgekauwd concept als ‘Pan’s labyrinth’ krijgt een 9.6 op Rotten Tomatoes, terwijl een prachtfilm als ‘The Perfume’ het van de heren critici met een 5.6 moet doen.

Gelukkig maar dat onze critici De Leuze, Nietzsche, Rembrandt en Lucebert eerst bellen voor ze hun mening durven geven.

Draw your night sponge, girl

Moralism, drug of fingernails.
All its little addicts love me.

My soul a huge scratch pole,
the idol of tales and fangs.

I end up like rubble
under their hands,

the sliced fame of
someone elses trouble, but

I’m the double hubble
telescope in arms,

aiming to just snuggle
in the foaming stars.

Ergens rond 1998, denk ik, heb ik een jaar of anderhalf geprobeerd schilder te worden. Dat kwam zomaar ineens opzetten vanuit het niets. Ik was ineens volledig geobsedeerd met het idee dat ik schilder ging worden. Ik leefde destijds van een uitkering en die ging volledig op aan schildermaterialen. Ik schilderde vaak ook erg groot, op van die houten platen die ik bij de stort ging halen. Ik had geen atelier dus binnen de kortste keren zat alles in mijn woning van onder tot boven onder de verfspatters. Dit tot gruwel van de woninginspecteur die mij later dwong, op dreiging van uitzetting, die sloopwoning waarin ik woonde te renoveren. Dat waren nog eens tijden. Uiteraard was ik geen geweldig schilder. In zo’n tijdsbestek kunnen alleen zeer getalenteerde mensen iets neerzetten wat echt bijzonder is. Toch vind ik het af en toe schattig te kijken naar de (matig van kwaliteit) foto’s die ik nog van al deze inmiddels verdwenen of vernietigde werken heb gemaakt.

Ik ga met mijn vriendin Deniz Kazma aan een project werken. Deniz is een danseres, kunstenares en designer die in Brussel woont. Hier is haar Myspace pagina met wat foto’s, muziek en onderstaande video te zien:

Baba Zula - Tilki Dansi

Add to My Profile | More Videos

O, en vergeet vooral niet ook even hier te kijken - Ook Deniz, weer met Baba Zula, een van de leukste en origineelste formaties van Turkse origine..

‘Poezie is de banaan van de hoop in de gorillarepubliek van de liefde’

M.H.Benders

Zojuist David Cronenberg’s ‘Eastern Promises’ gezien. Cronenberg is al jaren een van mijn favoriete regisseurs.
‘Eastern Promises’ is een geweldige film. Ik had eerst mijn bedenkingen bij ‘Eastern Promises’ en ‘The History of Violence’ omdat beide films eigenlijk op een bepaalde manier een kniebuiging van Cronenberg voor de mainstream film laten zien, maar Cronenberg doet het op zo’n overtuigende, ingetogen en meeslepende wijze dat de bezwaren al snel als sneeuw voor de zon oplossen. ‘Eastern Promises’ is een stylistisch meesterwerk dat laat zien dat de duistere Cronenberg in zijn vingers heeft wat Tarantino de laatste jaren, wat mij betreft volslagen succesloos, probeert te bewerkstelligen: films maken die van geweld een religieuze ervaring scheppen. Daar heeft Cronenberg weinig poppenkast voor nodig - het is hem op het lijf geschreven, al sinds zijn vroege werken die echter in obsessieve zin altijd iets puberaals hadden. Dat puberale mis ik enerzijds ook wel - dit is een uiterst volwassen Cronenberg, die geleerd heeft wanneer hij zich in moet houden. Al met al een van de sterkste films van 2007 - en een van de sterkste films uit Cronenberg’s toch al imposante oeuvre.

…maar mooi is het wel

De wereld

Woont in bosatlassen,
droogt paddestoelen tussen zijn tanden.
In zijn spataderen dazen fabrieken hun aria’s.
De wereld verdient geen muziek, vind ik.

Had hij een eigen stem dan
klonk hij als een graafmachine,
zat hij als ongenode gast elke avond
aan tafel te bikken van eigen oogst.

Zijn enige vriend, de honger,
- net zo’n arrogant geval -
wacht met biddende pootjes
op onze voortijdige demise.

Vroeger of later zal hij ons
tot snuisterij worden, zoveel hebben we
wel van hem weg. Beide wetend

dat we elkaar gaan overleven
met arken vol ongedierte, schroeven,
stinkzwammen, kabouters en insecten.

Tot enkel manende schimmel
ons zal resten en de hele reutmeteut
elkaar weer bemesten zal.

Geen ijzersterk gedicht, maar wel komisch:

Mijn leven als Odysseus

Vroeger schreef ik vaak boze brieven
aan de faun van de publieke beharing
om haar duidelijk te maken dat ze
de sleutelgaten trouw moest blijven.

Niet dat ze ooit eens terug schreef,
hoogstens wierp ze onverwacht
een verwilderde blik als ik tijdens
mijn wekelijkse gelegenheidssafari
na gymles, in zwembad of badhok
in oog kwam met het beloofde land.

Ik kan zweren dat in dat donker,
die wildernis mij bekend uit boeken,
het verongelijkte, analfabetische oog
van een cycloop rondwaarde, al dan
niet verslingerd aan een knots.

Ik voelde mij als Odysseus,
een pionier die bevangen zat
in een wereld van sirenes en cyclopen
die telkens om beurten uit
pandora’s doos kropen.

Ik stopte maar met brieven schrijven,
eerlijk gezegd: ik had zelf berouw.
Ik vond het beloofde land elders
boekenplaatjes beter trouw.

M.H.Benders