Archive for December, 2007

Zojuist David Cronenberg’s ‘Eastern Promises’ gezien. Cronenberg is al jaren een van mijn favoriete regisseurs.
‘Eastern Promises’ is een geweldige film. Ik had eerst mijn bedenkingen bij ‘Eastern Promises’ en ‘The History of Violence’ omdat beide films eigenlijk op een bepaalde manier een kniebuiging van Cronenberg voor de mainstream film laten zien, maar Cronenberg doet het op zo’n overtuigende, ingetogen en meeslepende wijze dat de bezwaren al snel als sneeuw voor de zon oplossen. ‘Eastern Promises’ is een stylistisch meesterwerk dat laat zien dat de duistere Cronenberg in zijn vingers heeft wat Tarantino de laatste jaren, wat mij betreft volslagen succesloos, probeert te bewerkstelligen: films maken die van geweld een religieuze ervaring scheppen. Daar heeft Cronenberg weinig poppenkast voor nodig - het is hem op het lijf geschreven, al sinds zijn vroege werken die echter in obsessieve zin altijd iets puberaals hadden. Dat puberale mis ik enerzijds ook wel - dit is een uiterst volwassen Cronenberg, die geleerd heeft wanneer hij zich in moet houden. Al met al een van de sterkste films van 2007 - en een van de sterkste films uit Cronenberg’s toch al imposante oeuvre.

…maar mooi is het wel

De wereld

Woont in bosatlassen,
droogt paddestoelen tussen zijn tanden.
In zijn spataderen dazen fabrieken hun aria’s.
De wereld verdient geen muziek, vind ik.

Had hij een eigen stem dan
klonk hij als een graafmachine,
zat hij als ongenode gast elke avond
aan tafel te bikken van eigen oogst.

Zijn enige vriend, de honger,
- net zo’n arrogant geval -
wacht met biddende pootjes
op onze voortijdige demise.

Vroeger of later zal hij ons
tot snuisterij worden, zoveel hebben we
wel van hem weg. Beide wetend

dat we elkaar gaan overleven
met arken vol ongedierte, schroeven,
stinkzwammen, kabouters en insecten.

Tot enkel manende schimmel
ons zal resten en de hele reutmeteut
elkaar weer bemesten zal.

Geen ijzersterk gedicht, maar wel komisch:

Mijn leven als Odysseus

Vroeger schreef ik vaak boze brieven
aan de faun van de publieke beharing
om haar duidelijk te maken dat ze
de sleutelgaten trouw moest blijven.

Niet dat ze ooit eens terug schreef,
hoogstens wierp ze onverwacht
een verwilderde blik als ik tijdens
mijn wekelijkse gelegenheidssafari
na gymles, in zwembad of badhok
in oog kwam met het beloofde land.

Ik kan zweren dat in dat donker,
die wildernis mij bekend uit boeken,
het verongelijkte, analfabetische oog
van een cycloop rondwaarde, al dan
niet verslingerd aan een knots.

Ik voelde mij als Odysseus,
een pionier die bevangen zat
in een wereld van sirenes en cyclopen
die telkens om beurten uit
pandora’s doos kropen.

Ik stopte maar met brieven schrijven,
eerlijk gezegd: ik had zelf berouw.
Ik vond het beloofde land elders
boekenplaatjes beter trouw.

M.H.Benders

‘Umlaut’ is de voorlopige werktitel van het kunstproject dat ik ga uitvoeren met Alison Nastasi, een bevriende kunstenares uit Philedelphia. Werk van haar valt een paar postjes hier naar beneden te bewonderen. Ik hou jullie middels dit weblog op de hoogte van de vorderingen.

Ik ga hier elke dag komende tijd een gedicht posten dat de bundel ‘Karavanserai’ niet heeft weten halen. Vandaag het gedicht: ‘De Mug’:

De mug

Hij is het ongekroonde huisdier onder de insecten.
Nooit laat hij iemand in de steek.
Je hoeft hem niet uit te laten en ‘s nachts voedt
hij zichzelf, zoemt er gezellig bij ook.

Hij krijgt meer schouderklopjes dan de hond.
Wie hem ziet wil hem zo snel mogelijk aaien.

Hij is dol op kranten en lampen.
Hij vingerverft graag Rorschach vlekken

op de muur in de hoop dat wij daar ‘s morgens
een olifant in zullen zien. Het is eigenlijk

ongeloofwaardig dat er zo weinig gedichten
of kerkliederen over hem zijn geschreven.
Men wijt dit aan zijn kinderlijk overdreven
voorliefde tot verstoppertje spelen.

M.H.Benders