Archive for February, 2008

Pfff, ik ben doodop. En erger nog: ik verrek van de spierpijn. Een en ander is het gevolg van een Spartaans fitness programma wat ik volg om mijzelf om te vormen tot een ware Hercules. Gespierde taal uitslaan is één ding, dit als Logos in het Lijf laten manifesteren weer een ander. Toch ga ik mijn voornemen dit een jaar vol te houden niet verlaten. Ik ben pas 10 dagen bezig, 8 uur sport per week, waarvan 3 uur spiertraining en 5 uur fitness/cardio. Mijn hele lijf protesteert, maar het belang van het experiment heeft voorrang. Ik wil de meest gespierde dichter van Nederland worden, gewoon om het cliché van de vadsige dichter, waar ik heden helaas aan voldoe, een hak te zetten. Een jaar later, dat wil zeggen op 19 februari 2009, zal ik een foto van mijzelve posten waarop u het resultaat kunt bewonderen.

Ik heb vandaag een Blackberry 8820 gekocht. Het is een geweldig apparaatje waarmee ik overal en altijd online kan zijn en mijn mails kan beantwoorden. Als proef op de som heb ik vanaf de veerboot als Frank Wittenbroek Chretien Breukers gefeliciteerd met het feit dat hij de eerste uitgeverij met een eigen website is.

Er zullen vast mensen zijn die menen dat het jezelf omvormen tot een gespierde Adonis niks met poezie te maken heeft. Het is voor mij echter eerder een kwestie van geloof: ik geloof namelijk dat een mens altijd zijn eigen demonen onder de knie moet krijgen. Een van die demonen is voor mij altijd geweest dat ik een hekel aan sport had. En dat heb ik al niet meer, want fanatiek trainen maakt je tot een soort adrenalinejunk, maar het is belangrijk de geijkte doelstelling te behalen.

Ik had jaren terug twee grote dromen: ik wou een huis met zicht over zee en ik wou een boek uitgeven. Nu ik deze beide dromen gerealiseerd heb zoek ik andere dromen, andere uitdagingen. Een van die uitdagingen is de totale negatie van de innerlijke weerstand en de sportdemoon is de eerste die eraan moet geloven.

Hoe grenzeloos naief moet je eigenlijk zijn om te geloven dat ‘Al Qaeda’ een website heeft waar ze regelmatig laten weten wat ze nu weer van plan zijn? Een website is per direct te traceren naar de PC waarop hij gehost staat. Grote kul, dus. Die miljoenen die het kost om Geert te beveiligen kunnen beter worden uitgegeven aan een ICT cursus voor ingeslapen journalisten.

Het geheugen, beste mensen, rebelleert tegen de waarheid. De kutvakantie van een jaar geleden blijkt na een jaar lang zo gek niet geweest. Het geheugen heeft een zeef functie: het is alsof het, wegens ruimtegebrek, alleen een vaste plaats biedt aan bedrieglijk optimisme.

Laten we eerst een stelling onderzoeken: is het geheugen trainbaar? Indien het antwoord ‘ja’ is betekent dat automatisch dat de ruimte die het geheugen inneemt door wilskracht en discipline vergroot kan worden.

Dat het geheugen te trainen valt is een vrij algemeen bekend gegeven. We kunnen er dus vanuit gaan dat met de juiste training wij ons meer en meer van onze ervaringen kunnen herinneren, in plaats van bestaande ervaringen verdringen en vervangen door een vals optimistisch beeld.

Een simpele oefening daarvoor is het dagelijks inplannen van 10 geheugenminuten. Tijdens deze 10 minuten concentreer je je op een bepaald moment in je leven. Met afdoende wilskracht en de kunde de gedachten te minimaliseren zul je zien dat veel ‘vergeten’ herinneringen weer boven komen drijven. Dingen die schijnbaar onbelangrijk lijken. Schrijf ze allemaal op in het grote geheugenboek.

Op deze wijze kan een mens zijn leven opnieuw in kaart brengen. Het is tegelijk het terugwinnen van terrein op het eigen leven (het verslaan van de vergetelheid), als mede het trainen van het geheugen zelf. Daarnaast neemt men door dingen op te schrijven het geheugen ook werk uit handen. Het geheugenboek is een soort externe harde schijf, zeg maar.

Het is mijn overtuiging dan het vergroten van de geheugenspanne directe invloed heeft op de beleving van de dagelijkse werkelijkheid. Een groter en beter functionerend geheugen heeft minder snel de neiging als zeef voor de werkelijkheid te functioneren. Ik zal proberen uit te leggen waar dat aan ligt.

Naar mijn idee is de zeeffunctie van het geheugen feitelijk teken van een slecht functionerend geheugen. Het is namelijk niet zo dat mensen doelbewust de ene herinnering (nare) vergeten en vervangen met bestaande positiviteiten. Het is eerder zo dat ervaringen worden overschreven door het bewustzijn, ontoegankelijk gemaakt voor verder onderzoek. De data bestaan dus nog wel maar zijn door iets ontoegankelijk gemaakt, vraag is alleen: door wat precies?

Ik denk dat we het er over eens kunnen zijn dat dit geen doelbewuste acties zijn van het bewustzijn zelf. Mensen besluiten niet na een jaar plots om die kutvakantie te overschrijven in hun geheugen. De wortel van het probleem ligt mijns inziens eerder in de opmaak van de geest zelf: een op dualistisch moralisme gestoelde geest (Goed - Fout) neigt ernaar het geheugen te misbruiken als een soort ‘drug’, een soort natuurlijk anti-depressiva. Het wezenlijke probleem hier is een op dualisme gestoelde geest: het kwalificeren van ervaringen als ‘positief’ en ‘negatief’.

Om maar een voorbeeldje te noemen, ik krijg soms van bepaalde mensen te horen dat ze niet begrijpen hoe ik bepaalde ‘depressieve muziek’ de hele dag vrolijk aan kan horen. Hoe kan muziek nu ‘depressief’ zijn? Muziek is per definitie een creatieve substantie. Dit soort mensen kwalificeren de input die in hun hersenen binnenkomt echter direct, vertalen het in een moralistisch zwart-wit perspectief. Het is dus die eigenschap die er ook voor zorgt dat het geheugen slecht gaat functioneren.

Het is dus zaaks de ervaringen / input van het brein niet direct als een hersenvakkenvuller te classificeren en in het geheugen weg te proppen. De grote hersenvakkenvuller moet de zak krijgen. Geloof mij nou, je leven wordt er heel wat kleurrijker van. Sla hem als een Neurosint met het grote geheugenboek om de oren. De kadootjes kunt u daarna fijn in eigen zak steken.

I made a soundtrack today for ‘Project Lighthouse’, a joint collaboration of me, Alison Nastasi and Olga Mink. Project Lighthouse will result in 3 videoworks based on one poem. This soundfile, composed by me, is the sountrack of my video for the project:

Lighthouse soundtrack

Op de ‘have your say’ sectie van de BBC de vraag of Pakistan het recht heeft Youtube te blokkeren, vermeend ten gevolge van de film van Wilders. De volgende hoopvolle reacties staan er te lezen:

YES, Posting any offensive material against any religion is a crime in my point of view.

Salman, United Kingdom

As the internet is a prime example of 1960s naivety, of course governments should have the right to censor websites. It’s about time someone did.

the_historian, Stirling

I have no problem with freedom of expression on religous, social or political issues, but there are lines that should never be crossed and governments should stop people crossing them by force if they have to.

laughing devil, London, United Kingdom

“The internet needs tightening up. Blasphemy and lies are out, honesty and integrity are in. Even ban the internet our lives were better off without it anyway. Why do you need it?

Ken, Sheffield

No harm in blocking website which hurts majority of any country.

Ali

Yes. Govts should always have the power to block sites that violate the nation’s laws or threaten national security. However, substitute “politically correct” for “un-Islamic” and the debate enters a different realm. The bigger concern is govt’s punishment of unacceptable speech. Muslims are denounced for their hypersensitivity but it is EU nations that not only block holocaust denial sites but also jail the owners. Are western democracies really the free speech champions they claim to be?

Paul, Washington DC & Essex

Yes, evil nasty criminal offensive stuff should be banned. Since the 60’s moral lines have been broadened so far the west has become to much a tolerant society of such that was once deemed dishonorable and indecent. Freedom of political speech is not offensive. Pornography and islamic hate poetry is. Bring back Mary Whitehouse is all I can say. For those of you too young, Mary Whitehouse was a moral compass for the media and she was right we were all wrong… D.Atkin Ex-pat

Diana Atkin, Canada

I beleive a lot of problems associated with content on the web is the apparent ease of anonimity especially assoicated with sites like Youtube. It’s this issue that governments should address and perhaps even legislate for. It’s not right that a person can post offensive material, like a pupil harrassing a teacher or ‘happy slapping’ in the street and not incur any responsibility for doing so. The web is a powerful platform and measures should be in place to ensure people use it responsibly.

Glyn Costello, Northants

What they do in other country’s is thier business and we should not interfere. Now we are a democracy, anyone can come in take out of the pot and do what they like, apart from those who were born and bred here of course.

Colin Whinger speaking his mind, Plymouth, United Kingdom

It is the government’s decision to block the websites. It is aimed at prevailing peace upon the country. If not censored, elements across the seas can easily create unwanted trouble inside any country taking advantage of the weakness in people’s faith in their religion. Pak has just followed the path of China to contain people’s emotion on sensitive issues. Governments have every right to block not only websites but also confiscate print material if it were provocative. It is a policing act.

CS Narayanan, Tirunelveli, India.

…and the list goes on an on….

Daar wordt je niet vrolijk van!

Zoals je goede en slechte schrijvers hebt, heb je uiteraard ook goede en slechte redacteuren. Ik was er een beetje huiverig voor om met een grote uitgever in zee te gaan, nu bijna twee jaar geleden. Ik had een angstbeeld van een redacteur die zeer duchtig in je gedichten ging zitten schrappen, zich met elke metafoor bemoeide en die vooral wilde dat je je stijl aanpaste aan een gangbare trend in de poeziewereld. Die angst was uiteraard ongegrond: bij het eerste gesprek op het kantoor van Nieuw Amsterdam bleek al dat Jasper Henderson vooral allerlei nuttige suggesties deed over welke richting ik op zou kunnen gaan met de bundel. Dat werkte voor mij goed - ik heb over elke suggestie die hij deed nagedacht en er is uiteindelijk een resultaat uitgekomen dat dankzij zijn suggesties beter is dan het zou zijn geweest zonder begeleiding, hoewel Jasper die begeleiding bij mij redelijk minimalistisch heeft gehouden. Dat zal hij waarschijnlijk bij een ander weer niet doen - en dat hoort ook zo: een goed redacteur moet naar mijn mening zijn strategie op de persoon waarmee hij te maken heeft afstemmen. De een heeft een strenge blik en veel kritiek nodig, de ander suggesties en een achteruitkijkspiegel. Hoe dan ook, mijn beeld van het werk van een redacteur is daarmee nu wel veranderd.

Afgelopen jaar zag ik echter een opmerking van Adriaan Krabbendam, ook redacteur van beroep, op de website ‘Schrijvers op Elkaar’ die inmiddels wegens succesloosheid is opgeheven. De opmerking betrof een brief van twee dames waarin werd gespeculeerd over meditatiemethodes naar aanleiding van een opmerking van David Lynch dat hij meditatiemethodes gebruikte om zijn films tot stand te laten komen.

Krabbendam schreef hierover het volgende:

Uitwisselingen over meditatietechnieken en gevolgde therapieën of welke goeroes ze weten te slijten komt op mij niet over als een gedachtewisseling over (het) schrijverschap. Dat zijn geen duiken in het diepe, maar poedelsessies in het kinderbadje in de achtertuin. “Maar als jij er niets mee kunt, lees je het toch niet?” klinkt zo vanaf het scherm een beetje arrogant. Ik krijg het toch op m’n bord? Alsjeblieft, voor jou, laat het gerust onaangeroerd als het je niet aanstaat – een beetje typische culinaire verwelkoming. Hoe dan ook, ik vind de info over welke goeroes er bezocht zijn en welke al dan niet fantastische meditatietechnieken die te bieden hebben hier niet op z’n plaats. Schrijverschap heeft niets te maken met het slikken van aspirines of speurtochten naar een vermeend dieper ik. Net als bij Lynch: nooit geweten dat ie er zulke praktijken opna hield en dergelijke bedenkelijke uitspraken deed, terwijl ik veel van z’n kunst erg goed vind. Maar het komt wel vaker voor dat ik het kunstwerk meer waardeer dan de meningen en al dan niet ongure praktijken van de maker. (Ik dacht zelfs eerst dat het een grap was, “een methode van David Lynch”. Maar helaas…)

En ik dacht uiteraard terstond: blij dat dit mijn redacteur niet is, zeg. Zo’n figuur die het niet kan nalaten een filmgenie als Lynch te gaan zitten voorkauwen wat hij wel of niet en publique mag zeggen. De drolligheid ten top, en daar moet je dan als schrijver aan vastgekluisterd zitten. Dat het schrijverschap niks te maken heeft met speurtochten naar je diepere ik, en dat je als je daar al naar speurt je van Adriaan er je mond over moet houden. Je vraagt je dan of hoe bijvoorbeeld ‘Les Fleurs du Mal’ er onder begeleiding van Krabbendam uit was komen zien: Charles had niks mogen zeggen over zijn wietgebruik, want wat moeten de buren daar wel niet van denken. Absint? Groene Fee? Doe eens normaal, Charles, moet de lezer dat op zijn bord krijgen? Ongure praktijken, vindt Adriaan, en daar zouden wij smakelijk om kunnen lachen ware het niet dat deze mijnheer sinds een jaar de enige poezieadviseur van het Fonds der Letteren is geworden. Het devies? Vooral veel over hoofddoekjes schrijven, komende jaren.