De meest gespierde dichter van Nederland

Pfff, ik ben doodop. En erger nog: ik verrek van de spierpijn. Een en ander is het gevolg van een Spartaans fitness programma wat ik volg om mijzelf om te vormen tot een ware Hercules. Gespierde taal uitslaan is één ding, dit als Logos in het Lijf laten manifesteren weer een ander. Toch ga ik mijn voornemen dit een jaar vol te houden niet verlaten. Ik ben pas 10 dagen bezig, 8 uur sport per week, waarvan 3 uur spiertraining en 5 uur fitness/cardio. Mijn hele lijf protesteert, maar het belang van het experiment heeft voorrang. Ik wil de meest gespierde dichter van Nederland worden, gewoon om het cliché van de vadsige dichter, waar ik heden helaas aan voldoe, een hak te zetten. Een jaar later, dat wil zeggen op 19 februari 2009, zal ik een foto van mijzelve posten waarop u het resultaat kunt bewonderen.

Ik heb vandaag een Blackberry 8820 gekocht. Het is een geweldig apparaatje waarmee ik overal en altijd online kan zijn en mijn mails kan beantwoorden. Als proef op de som heb ik vanaf de veerboot als Frank Wittenbroek Chretien Breukers gefeliciteerd met het feit dat hij de eerste uitgeverij met een eigen website is.

Er zullen vast mensen zijn die menen dat het jezelf omvormen tot een gespierde Adonis niks met poezie te maken heeft. Het is voor mij echter eerder een kwestie van geloof: ik geloof namelijk dat een mens altijd zijn eigen demonen onder de knie moet krijgen. Een van die demonen is voor mij altijd geweest dat ik een hekel aan sport had. En dat heb ik al niet meer, want fanatiek trainen maakt je tot een soort adrenalinejunk, maar het is belangrijk de geijkte doelstelling te behalen.

Ik had jaren terug twee grote dromen: ik wou een huis met zicht over zee en ik wou een boek uitgeven. Nu ik deze beide dromen gerealiseerd heb zoek ik andere dromen, andere uitdagingen. Een van die uitdagingen is de totale negatie van de innerlijke weerstand en de sportdemoon is de eerste die eraan moet geloven.

Grenzeloos naief

Hoe grenzeloos naief moet je eigenlijk zijn om te geloven dat ‘Al Qaeda’ een website heeft waar ze regelmatig laten weten wat ze nu weer van plan zijn? Een website is per direct te traceren naar de PC waarop hij gehost staat. Grote kul, dus. Die miljoenen die het kost om Geert te beveiligen kunnen beter worden uitgegeven aan een ICT cursus voor ingeslapen journalisten.

De Grote Hersenvakkenvuller moet de zak krijgen

Het geheugen, beste mensen, rebelleert tegen de waarheid. De kutvakantie van een jaar geleden blijkt na een jaar lang zo gek niet geweest. Het geheugen heeft een zeef functie: het is alsof het, wegens ruimtegebrek, alleen een vaste plaats biedt aan bedrieglijk optimisme.

Laten we eerst een stelling onderzoeken: is het geheugen trainbaar? Indien het antwoord ‘ja’ is betekent dat automatisch dat de ruimte die het geheugen inneemt door wilskracht en discipline vergroot kan worden.

Dat het geheugen te trainen valt is een vrij algemeen bekend gegeven. We kunnen er dus vanuit gaan dat met de juiste training wij ons meer en meer van onze ervaringen kunnen herinneren, in plaats van bestaande ervaringen verdringen en vervangen door een vals optimistisch beeld.

Een simpele oefening daarvoor is het dagelijks inplannen van 10 geheugenminuten. Tijdens deze 10 minuten concentreer je je op een bepaald moment in je leven. Met afdoende wilskracht en de kunde de gedachten te minimaliseren zul je zien dat veel ‘vergeten’ herinneringen weer boven komen drijven. Dingen die schijnbaar onbelangrijk lijken. Schrijf ze allemaal op in het grote geheugenboek.

Op deze wijze kan een mens zijn leven opnieuw in kaart brengen. Het is tegelijk het terugwinnen van terrein op het eigen leven (het verslaan van de vergetelheid), als mede het trainen van het geheugen zelf. Daarnaast neemt men door dingen op te schrijven het geheugen ook werk uit handen. Het geheugenboek is een soort externe harde schijf, zeg maar.

Het is mijn overtuiging dan het vergroten van de geheugenspanne directe invloed heeft op de beleving van de dagelijkse werkelijkheid. Een groter en beter functionerend geheugen heeft minder snel de neiging als zeef voor de werkelijkheid te functioneren. Ik zal proberen uit te leggen waar dat aan ligt.

Naar mijn idee is de zeeffunctie van het geheugen feitelijk teken van een slecht functionerend geheugen. Het is namelijk niet zo dat mensen doelbewust de ene herinnering (nare) vergeten en vervangen met bestaande positiviteiten. Het is eerder zo dat ervaringen worden overschreven door het bewustzijn, ontoegankelijk gemaakt voor verder onderzoek. De data bestaan dus nog wel maar zijn door iets ontoegankelijk gemaakt, vraag is alleen: door wat precies?

Ik denk dat we het er over eens kunnen zijn dat dit geen doelbewuste acties zijn van het bewustzijn zelf. Mensen besluiten niet na een jaar plots om die kutvakantie te overschrijven in hun geheugen. De wortel van het probleem ligt mijns inziens eerder in de opmaak van de geest zelf: een op dualistisch moralisme gestoelde geest (Goed - Fout) neigt ernaar het geheugen te misbruiken als een soort ‘drug’, een soort natuurlijk anti-depressiva. Het wezenlijke probleem hier is een op dualisme gestoelde geest: het kwalificeren van ervaringen als ‘positief’ en ‘negatief’.

Om maar een voorbeeldje te noemen, ik krijg soms van bepaalde mensen te horen dat ze niet begrijpen hoe ik bepaalde ‘depressieve muziek’ de hele dag vrolijk aan kan horen. Hoe kan muziek nu ‘depressief’ zijn? Muziek is per definitie een creatieve substantie. Dit soort mensen kwalificeren de input die in hun hersenen binnenkomt echter direct, vertalen het in een moralistisch zwart-wit perspectief. Het is dus die eigenschap die er ook voor zorgt dat het geheugen slecht gaat functioneren.

Het is dus zaaks de ervaringen / input van het brein niet direct als een hersenvakkenvuller te classificeren en in het geheugen weg te proppen. De grote hersenvakkenvuller moet de zak krijgen. Geloof mij nou, je leven wordt er heel wat kleurrijker van. Sla hem als een Neurosint met het grote geheugenboek om de oren. De kadootjes kunt u daarna fijn in eigen zak steken.

Lighthouse soundtrack

I made a soundtrack today for ‘Project Lighthouse’, a joint collaboration of me, Alison Nastasi and Olga Mink. Project Lighthouse will result in 3 videoworks based on one poem. This soundfile, composed by me, is the sountrack of my video for the project:

Lighthouse soundtrack

Een avondje ‘Gewoon Volk’ over censuur

Op de ‘have your say’ sectie van de BBC de vraag of Pakistan het recht heeft Youtube te blokkeren, vermeend ten gevolge van de film van Wilders. De volgende hoopvolle reacties staan er te lezen:

YES, Posting any offensive material against any religion is a crime in my point of view.

Salman, United Kingdom

As the internet is a prime example of 1960s naivety, of course governments should have the right to censor websites. It’s about time someone did.

the_historian, Stirling

I have no problem with freedom of expression on religous, social or political issues, but there are lines that should never be crossed and governments should stop people crossing them by force if they have to.

laughing devil, London, United Kingdom

“The internet needs tightening up. Blasphemy and lies are out, honesty and integrity are in. Even ban the internet our lives were better off without it anyway. Why do you need it?

Ken, Sheffield

No harm in blocking website which hurts majority of any country.

Ali

Yes. Govts should always have the power to block sites that violate the nation’s laws or threaten national security. However, substitute “politically correct” for “un-Islamic” and the debate enters a different realm. The bigger concern is govt’s punishment of unacceptable speech. Muslims are denounced for their hypersensitivity but it is EU nations that not only block holocaust denial sites but also jail the owners. Are western democracies really the free speech champions they claim to be?

Paul, Washington DC & Essex

Yes, evil nasty criminal offensive stuff should be banned. Since the 60’s moral lines have been broadened so far the west has become to much a tolerant society of such that was once deemed dishonorable and indecent. Freedom of political speech is not offensive. Pornography and islamic hate poetry is. Bring back Mary Whitehouse is all I can say. For those of you too young, Mary Whitehouse was a moral compass for the media and she was right we were all wrong… D.Atkin Ex-pat

Diana Atkin, Canada

I beleive a lot of problems associated with content on the web is the apparent ease of anonimity especially assoicated with sites like Youtube. It’s this issue that governments should address and perhaps even legislate for. It’s not right that a person can post offensive material, like a pupil harrassing a teacher or ‘happy slapping’ in the street and not incur any responsibility for doing so. The web is a powerful platform and measures should be in place to ensure people use it responsibly.

Glyn Costello, Northants

What they do in other country’s is thier business and we should not interfere. Now we are a democracy, anyone can come in take out of the pot and do what they like, apart from those who were born and bred here of course.

Colin Whinger speaking his mind, Plymouth, United Kingdom

It is the government’s decision to block the websites. It is aimed at prevailing peace upon the country. If not censored, elements across the seas can easily create unwanted trouble inside any country taking advantage of the weakness in people’s faith in their religion. Pak has just followed the path of China to contain people’s emotion on sensitive issues. Governments have every right to block not only websites but also confiscate print material if it were provocative. It is a policing act.

CS Narayanan, Tirunelveli, India.

…and the list goes on an on….

Daar wordt je niet vrolijk van!

Redacteuritis

Zoals je goede en slechte schrijvers hebt, heb je uiteraard ook goede en slechte redacteuren. Ik was er een beetje huiverig voor om met een grote uitgever in zee te gaan, nu bijna twee jaar geleden. Ik had een angstbeeld van een redacteur die zeer duchtig in je gedichten ging zitten schrappen, zich met elke metafoor bemoeide en die vooral wilde dat je je stijl aanpaste aan een gangbare trend in de poeziewereld. Die angst was uiteraard ongegrond: bij het eerste gesprek op het kantoor van Nieuw Amsterdam bleek al dat Jasper Henderson vooral allerlei nuttige suggesties deed over welke richting ik op zou kunnen gaan met de bundel. Dat werkte voor mij goed - ik heb over elke suggestie die hij deed nagedacht en er is uiteindelijk een resultaat uitgekomen dat dankzij zijn suggesties beter is dan het zou zijn geweest zonder begeleiding, hoewel Jasper die begeleiding bij mij redelijk minimalistisch heeft gehouden. Dat zal hij waarschijnlijk bij een ander weer niet doen - en dat hoort ook zo: een goed redacteur moet naar mijn mening zijn strategie op de persoon waarmee hij te maken heeft afstemmen. De een heeft een strenge blik en veel kritiek nodig, de ander suggesties en een achteruitkijkspiegel. Hoe dan ook, mijn beeld van het werk van een redacteur is daarmee nu wel veranderd.

Afgelopen jaar zag ik echter een opmerking van Adriaan Krabbendam, ook redacteur van beroep, op de website ‘Schrijvers op Elkaar’ die inmiddels wegens succesloosheid is opgeheven. De opmerking betrof een brief van twee dames waarin werd gespeculeerd over meditatiemethodes naar aanleiding van een opmerking van David Lynch dat hij meditatiemethodes gebruikte om zijn films tot stand te laten komen.

Krabbendam schreef hierover het volgende:

Uitwisselingen over meditatietechnieken en gevolgde therapieën of welke goeroes ze weten te slijten komt op mij niet over als een gedachtewisseling over (het) schrijverschap. Dat zijn geen duiken in het diepe, maar poedelsessies in het kinderbadje in de achtertuin. “Maar als jij er niets mee kunt, lees je het toch niet?” klinkt zo vanaf het scherm een beetje arrogant. Ik krijg het toch op m’n bord? Alsjeblieft, voor jou, laat het gerust onaangeroerd als het je niet aanstaat – een beetje typische culinaire verwelkoming. Hoe dan ook, ik vind de info over welke goeroes er bezocht zijn en welke al dan niet fantastische meditatietechnieken die te bieden hebben hier niet op z’n plaats. Schrijverschap heeft niets te maken met het slikken van aspirines of speurtochten naar een vermeend dieper ik. Net als bij Lynch: nooit geweten dat ie er zulke praktijken opna hield en dergelijke bedenkelijke uitspraken deed, terwijl ik veel van z’n kunst erg goed vind. Maar het komt wel vaker voor dat ik het kunstwerk meer waardeer dan de meningen en al dan niet ongure praktijken van de maker. (Ik dacht zelfs eerst dat het een grap was, “een methode van David Lynch”. Maar helaas…)

En ik dacht uiteraard terstond: blij dat dit mijn redacteur niet is, zeg. Zo’n figuur die het niet kan nalaten een filmgenie als Lynch te gaan zitten voorkauwen wat hij wel of niet en publique mag zeggen. De drolligheid ten top, en daar moet je dan als schrijver aan vastgekluisterd zitten. Dat het schrijverschap niks te maken heeft met speurtochten naar je diepere ik, en dat je als je daar al naar speurt je van Adriaan er je mond over moet houden. Je vraagt je dan of hoe bijvoorbeeld ‘Les Fleurs du Mal’ er onder begeleiding van Krabbendam uit was komen zien: Charles had niks mogen zeggen over zijn wietgebruik, want wat moeten de buren daar wel niet van denken. Absint? Groene Fee? Doe eens normaal, Charles, moet de lezer dat op zijn bord krijgen? Ongure praktijken, vindt Adriaan, en daar zouden wij smakelijk om kunnen lachen ware het niet dat deze mijnheer sinds een jaar de enige poezieadviseur van het Fonds der Letteren is geworden. Het devies? Vooral veel over hoofddoekjes schrijven, komende jaren.

Carpocrates

Het controleren van de tijdsversnellingen

De tijd heeft, net als een goede fiets, allerlei versnellingen. De mens is in staat deze versnellingen te bedienen door zijn leven op een bepaalde wijze vorm te geven. In de kindertijd loopt de tijd erg traag. Een jaar duurt bijna oneindig lang. Het is mijn opvatting dat deze ‘versnelling’ de natuurlijke tijdstand vertegenwoordigt.

Men groeit echter op en de tijdsbeleving begint te veranderen. De tijd zelf accelereert. Op den duur voel je hoe een jaar bijna als een werkweek voorbij lijkt te gaan. Dat is de toestand waarin ik mijzelf aantrof tussen mijn 20e en 30e jaar. De tijd leek alsmaar sneller te gaan lopen. Ik was daar niet blij mee, want het is feitelijk een grote vervlakking van onze ervaringen.

De beste indicatie voor hoe de tijdsversnelling werkt is de vakantie. Ga eens twee weken naar een heel ander oord en je merkt dat twee weken ontzettend lang duren, terwijl als je thuis blijft ze in een scheet voorbij trekken.

Dit liet mij concluderen dat de tijdsversnellingen wel degelijk te bedienen zijn: zij zijn afhankelijk van de menselijke ervaring zelf. Wanneer men zijn eigen leven zo inricht dat elke dag afdoende creatieve ervaringen en afwisselingen bevat vertraagd de tijd weer aanzienlijk. Ik heb daarmee experimenten uitgevoerd en deze hadden tot gevolg dat de tijd voor mij nu bijna weer net zo langzaam loopt als hij tijdens mijn kindertijd liep.

En dat is naar mijn mening hoe de tijd zou moeten lopen. Het is feitelijk een zekere vorm van onsterfelijkheid: een dag kan in een vage waas voorbijschieten of juist door intensieve beleving bijna een eeuwigheid duren.

Ik beschouw het onder controle krijgen van de tijdsversnellingen als een urgente mentale noodzaak. Door zeer intensief te leven, door elke minuut van de dag creatief te benutten, kan men greep krijgen op de tijdsversnelling om deze in oorspronkelijke staat te herstellen.

Bewustzijnsvernauwing als het kernprobleem van onze tijd

Voor mij is goede poezie bijna onlosmakelijk verbonden met ‘observatiekunst’. Bijna alle dichters die ik bewonder zijn meesters in het observeren.

Waarom vind ik dat eigenlijk zo belangrijk? Dat heeft te maken met mijn levensovertuiging. Die wil ik wel even verhelderen.

Ik heb bijna alle religies redelijk grondig bestudeerd. Ik heb bijna alle ‘verlossingssystemen’ redelijk grondig bestudeerd. Ik ben goed bekend met een paar dozijn systemen, varierend van Sufisme tot Kabbalah, van Casteneda tot Boeddhisme. Ik heb alle belangrijk geachte filosofen bestudeerd.

Mijn conclusie is een vrij eenvoudige: op basaal niveau kan men stellen dat er feitelijk twee mogelijkheden zijn:

1. Het leven is een mechanische en zinloze bedoening.
2. Wij leven om ons bewustzijn te verruimen.

1. zou heel goed waarheid kunnen zijn. 2. lijkt mij echter zowel aannemelijker als plezieriger om te ‘geloven’. Ik zet dat even tussen aanhalingstekens omdat ik niet denk het hier om een geloofsfeit gaat. Het punt is: men kan de nogal Newtoniaanse en droge stelling aanhangen dat alles mechanisch is en zinloos, maar ook bij volstrekte zinloosheid, bij een bestaan dat zich beperkt tot een handjevol jaren in een groot niets, is het zinnig om het bewustzijn te verruimen. Waarom? Dat zal ik pogen uit te leggen.

Allereerst is de vraag naar de zin van het bestaan onlosmakelijk met het bewustzijn zelf verbonden. Het kan dus goed zijn dat bij een ander type bewustzijn, bij een grotere helderheid, zich een antwoord op de vraag aandient dat men niet gevonden zou hebben als men zich naar dat mechanische, zinloze wereldbeeld had geconformeerd. Daarom alleen al is het van essentieel belang constant te zoeken naar een ruimer, scherper en groter bewustzijn. Ten tweede weet eenieder wie het daadwerkelijk lukte de geest te verruimen dat het erg prettig is om met een ruimere geest door het leven te gaan. Dat zou alleen al genoeg moeten zijn om Modus 2 een veel grotere waarde toe te kennen als Modus 1.

We kunnen dus rustig concluderen dat, zelfs al zou de werkelijkheid een Newtoniaans, beperkt en zinloos verschijnsel zijn, wat op zichzelf natuurlijk een aanname is, we er rustig vannuit kunnen gaan dat het verruimen van de geest een prima levensdoel is.

De volgende vraag die zich dan aandient: hoe verruimt men dan precies de geest? Daartoe zijn er een aantal beproefde methoden:

1. Allerlei trainingstechnieken die de geestelijke capaciteit beinvloeden (meditatie / yoga/ magie/ oefeningen etc)

Dit zijn feitelijk allemaal oefeningen bedoeld om het bewustzijn te verruimen. Of ze ook werken is uiteraard een tweede. Men moet ze daartoe proberen. Het is niet fair op voorhand te zeggen dat ze ‘niet werken’ zonder ze geruime tijd met afdoende discipline te hebben beoefend.

2. Drugs

Drugs verruimen de geest behoorlijk, maar zijn zowel ‘shortcuts’ die je eigenlijk teveel ineens laten zien als risicos omdat je eraan verslaafd zou kunnen raken. Wat drugs feitelijk ‘bewijzen’ is dat datgene wat wij als de ‘realiteit’ zien feitelijk afhankelijk is van de chemische opmaak van ons brein en dat, als je deze opmaak wijzigt, daarmee ook de ‘realiteit’ wijzigt. (Een ingevoegd terzijde: ik ben persoonlijk fervent tegenstander van het recreatief gebruik van drugs. Dat werkt naar mijn idee eerder bewustzijnsvernauwend dan verruimend.)

3. Kennis

Kennis verruimt de geest. Van Kennis heb je eigenlijk nooit teveel. Kennis zorgt er wezenlijk voor dat je je geest kunt verfijnen; de ratio, het intellect, is wezenlijk maar een (wellicht klein) deel van het brein maar het verfijnen van het intellect is een belangrijk wapen in de strijd tegen bewustzijnsvernauwing.

4. Kunst

Kunst verruimt de geest. Kunst heeft de kracht je iets nieuws te tonen, een andere blik op de werkelijkheid, een ander perspectief, een andere invalshoek. Kunst (poezie valt daar ook onder) is een belangrijke reflectie op onszelf, op ons bestaan: kunst laat ons onszelf zien of laat ons zien wat we juist niet willen zien van onszelf en de wereld om ons heen.

Zie daar de vier belangrijkste pijlers van de bewustzijnsverruiming. Twee ervan worden in bepaalde kringen al gedemoniseerd: Meditatie of yoga dat is voor ‘zweefkezen’ en drugs zijn voor ‘hopeloze gevallen’.

Datzelfde zegt Jan met de Krappe Hoed natuurlijk over de poezie ook. En kennis zal hem ook aan de reet roesten. Feitelijk is de bewustzijnsvernauwing het grootste probleem waarmee de mensheid te kampen heeft.

Iets wat me vandaag opviel, iets heel simpels: is het jullie wel eens opgevallen dat, als je bijvoorbeeld in een cafe zit, bijna niemand daar zich bewust is van de omgeving? Mensen zijn in zichzelf gekeerde, navelstaarderige holbewoners van hun eigen kleine werkelijkheid geworden. Dat moet dan ‘individualisme’ heten maar de waarheid is dat dit met individualisme niets van doen heeft: het is de isoleerkamer van de kleine fantasiewereld die zich nooit laat doorkruisen door een fantastisch idee of zelfs maar een wakkere blik naar de omgeving.

Let daar eens op volgende keer als je ergens koffie drinkt. De mensen observeren niet meer. Ze hebben het verleerd. Daarom hebben we de poezie juist broodnodig. Want als ergens de observatiekunst nog leeft is het wel binnen de poezie. Ik raad iedereen aan eens flink aan het eigen bewustzijn te gaan timmeren. Je zult er later geen spijt van hebben.

Not I – Beckett

Die Tödliche Doris – Berliner Küchenmusik (1982)

Benders Bloemkool-Tahin taart

Bloemkool-Tahin taart

Een van mijn hobbies is het verzinnen van eigen recepten. Deze is echt verrukkelijk:

Benders Bloemkool-tahin taart.

Ingredienten:

Rijst of Aardappelen
Prei
Champignons
Uien
Knoflook
Verse Rozemarijn
Bloemkool
Tahin (turkse)
Verse peper
Kaas
Bladerdeeg

Bereidingswijze:

Op de bodem van de glazen bakvorm doen we ofwel rijst ofwel gebakken aardappeltjes. Kook dus rijst gaar of bak gesneden aardappeltjes in een bakpan bruin. Bedek de bodem van de bakvorm met rijst of aardappeltjes, strooi er wat verse peper overheen. Extra lekker is een dun laagje parmezaanse kaas erover. Op naar de volgende laag. Die bestaat uit gebakken prei, champignons, uien en twee teentjes knoflook. Goed doorbakken en een tweede laag mee maken. Nu komt het beste deel. Kook een bloemkool goed gaar, tot hij lekker zacht is.
Doe hem in een grote bak en gooi er een halve pot Tahin overheen. Prak dan de bloemkool fijn tot je een smeuige massa bloemkool-tahin hebt. Doe deze als derde laag in de bakvorm en bestrooi hem rijkelijk met verse rozemarijn. Vervolgens helemaal bedekken met een dikke laag kaas en dan de Bladerdeeg eroverheen.
Smeer wat boter op de bovenkant.

25 minuten full speed in de oven en dan is het smullen geblazen! Optioneel: extra laag met spinazie.

Seance (2)

Vergeten deze te posten gister en dat vond ik nog wel de mooiste…

Adrenaline is een onderschatte literaire suikeroom

Deze foto vandaag gemaakt….wachtend op de veerboot. Ik ben weer begonnen met fitness, ga 3 keer per week naar Bostanci om te trainen. Adrenaline is een onderschatte literaire suikeroom. Mensen die willen leren schrijven moeten eerst eens van hun reet afkomen en eens wat meemaken in het leven. Wie wil er nu van dat oeverloze geleuter lezen van iemand die nooit wat heeft meegemaakt? Van die vrijblijvende, vodderige flutgedichten van mensen die net zo goed aan de lopende band met dozen hadden kunnen staan schuiven in plaats van op papier met woordjes.

Séance by Alison Nastasi

Séance is an art installation by the Philadelphian artist Alison Nastasi. A collection of largely “found” items, the exhibit includes eerie still images from the 1971 horror flick Let’s Scare Jessica to Death, pieces of an old printing press protruding from the wall, and the re-creation of a séance scene.

Nastasi said the works are meant to convey ideas and moods associated with “Victorian Spiritualism” – a realm that recalls a time when fortune-tellers, mediums and witch potions beckoned audiences toward altered states of consciousness.

Nastasi’s work will be in the Jennifer Bates Memorial Gallery until March 22.

Project ‘Lighthouse’

Project ‘Lighthouse’ is a project by Martijn Benders, Alison Nastasi and Olga Mink

It consists of a single poem, written by M.H.Benders, rehashed and reworked in 3 different videos. These videos will be presented as short internet films. The first of these shall appear in the Dutch poetry/art magazine ‘Blue turns grey’

We will keep you informed.

Mannentips van Benders, deel 3

Een bocht neem je niet in een wijde boog, een bocht snij je zo scherp mogelijk af. Mijn favoriete standje is altijd ‘kort door de bocht’ geweest. Je moet er net niet uitvliegen, dat is de hele kunst. Daarom kunnen mannen met een kleine pik ook veel beter wippen. Met een grote pik valt er niks uit de bocht te vliegen. Dat kan alleen maar recht op en neer. Dat doet het alleen goed in een doodlopende steeg. Dat weten de Dames ook best. Hun vulgariteit is een geveinsde: zij bewaken hun parcours als een trotse congierge zijn ijsbaan of voetbalveld bewaakt. Maar zij imiteren een doodlopende steeg, vooral als het op de concurrentie aankomt. Dat is een beproefde zakelijke techniek. Je moet de concurrentie niet in je kaarten laten kijken. Daarom moet je dit soort stukjes op je weblog schrijven. Dan zien ze je niet meer aankomen.

Mijn wilde Aafjesjaren

Op ‘In Letterland’ vandaag een door mij geschreven stuk over het eerste gedicht wat mij ooit heeft beinvloed onder de titel ‘Mijn wilde Aafjesjaren’ :

Lees meer

Sneeuw in Istanboel

Het is afgelopen dagen behoorlijk koud hier. Ben blij dat ze afgelopen jaar gasleidingen naar het eiland gelegd hebben want die dieselverwarming was echt niet te betalen zo duur. Nu gaat het heel aardig met de verwarming, echt heel warm wordt het niet maar wel warm genoeg.

Hier wat foto’s die ik net heb genomen:



Dit is mijn computerkamer zoals je ziet ligt buiten sneeuw.



Uitzicht als vanuit het raam, close up zonder raamwerk.



Uitzicht vanaf ons bovenbalkon naar de andere eilanden.

O ja, aan de mensen die mij af en toe vragen wanneer ik in Zwolle / Paradiso , etc. op kom treden: ik ben met pensioen, hoe vaak moet ik dat nog zeggen? Waarom stuit de vroeg-gepensioneerde altijd op zoveel onbegrip?

Literaire bladen doen het niet goed

Karel Berkhout schreef een prima stuk voor het Cultureel Supplement van het NRC Handelsblad. Hij beweert dat de Literaire Bladen in Nederland moeten fuseren tot 2 of 3 bladen. Een blad als ‘Bunker Hill’ blijkt welgeteld 70 abonnees te hebben. Dat is natuurlijk een lachertje, vooral als je ziet hoeveel geld het kost zo’n blad te maken. “Als de redacties blijven doorgaan met het laten bedrukken van papier met onleesbare verhalen, dan is er nog maar één devies: oprollen die bende.” schrijft Berkhout, en daarin heeft hij natuurlijk gelijk.

Lees meer bij de Papieren Man

Ik vind overigens zelf dat alle literaire blaadjes moeten fuseren tot 1 enkel zielig weblog. Kom maar op, Heren, laat maar eens zien wat jullie in huis hebben. Want wij webloggers zijn het gewend, het opschrijven tegen het grote niets, het tot in den treure opzoeken van de vergetelheid - daar gaat het om, 1 mens tegen het niets, weg met de pretenties, weg met de abonnees! Wees uw Eigen Abonnee, het devies van een beetje weblogger!

Wrijft u maar

Soms lees ik ‘voorpublicaties’ of andere dwarsdoorsneden van nieuw te publiceren poezie en dan denk ik mozeskriebel wat een rommel. Vroeger zei ik er dan vaak ook hardop wat van maar ik heb mezelf voorgenomen dat in elk geval voorlopig niet meer te doen. Je creert op die manier niet bepaald vrienden, maar goed, dat is ook niet direct relevant. Daar gaat het immers niet om. Waar het wel om gaat is dat ik eens moet laten zien dat ik het zelf beter kan. ‘Karavanserai’ is mijn poging daartoe. Iets waarop ik mijn best heb gedaan. En of het me gelukt is iets neer te zetten wat zoden aan de dijk zet: tja, kan ik dat zelf wel beoordelen? Eigenlijk niet.

Dat maakt het schrijven van een bundel lastig, erg lastig. Je moet je eigen oervervelende criticus worden, zonder het mirakel uit het oog te verliezen. Een bijna onmogelijke opgave.

Wie kan eigenlijk wel beoordelen of Karavanserai zoden aan de dijk zet? Tja, goeie vraag. Sommige mensen menen de ‘Critici’ maar ik heb niet zo veel vertrouwen in het kleine circuitje Nederlandse poeziecritici. Ik kan wel beargumenteren waarom maar dat doe ik een andere keer wel. Laat ik het er voor nu op houden dat ik het eens ben met Marc Reugebrink als hij stelt dat de Nederlandse literatuurkritiek in een crisis verkeert en niet de poezie als zodanig.

Maar wie dan? Het publiek? Collega dichters? Wanneer is een bundel eigenlijk een ’succes’?

Ik kan die vraag alleen op persoonlijk vlak beantwoorden. Voor mij is een bundel een ’succes’ als ik, jaren na aanschaf, nog steeds af en toe naar de bundel grijp om er een gedicht uit te lezen. Ik heb sommige bundels al een jaar of 15 in bezit en lees daarin nog steeds regelmatig.

Een bundel is voor mij een ’succes’ als hij op een of andere manier een eigen leven gaat leiden. Misschien is het wel daarom dat ik een grote weerzin voel om Karavanserai nog eens open te slaan. De geest zit in de fles: nu moet hij zijn eigen leven maar gaan leiden.

Wrijft u maar, maar wrijf mij niks aan.

De Contrabas vs In Letterland

De strijd tussen De Contrabas en In Letterland aangaande welk blad het beste online poezieblad van Nederland/Belgie is wordt met steeds grotere sprongen door In Letterland gewonnen.

In de linkerhoek:De Contrabas

‘De Contrabas’ gaat steeds meer lijken op het luidruchtige buurthuis waar je graag eens binnenstapt om potje te bakkelijen met de lokale cultuurburgemeesters, inclusief buurthuisleider met geitenwollen sokken die je af en toe op belerende toon laat weten dat ‘de discussie ten einde is’ en of ‘de heren zich aan het onderwerp willen houden’ - met Oom van het Hof die af en toe in zijn Amerikaanse flarfbak langs komt rijden, aan de toog de intellectueel uithangend met zijn handen vol ‘Beatnik’ dichters die ze in Flarfenstein-aan-de IJssel net ontdekt hebben.

In de rechterhoek: In Letterland

Nee, neem dan In Letterland: stilletjes voortgegaan met het vernieuwen van zijn formule, met de dag lezenswaardiger. Jammer dat Risee zo weinig begrijpt van typografie, want als de site in een wat scherper en leesbaarder font zou worden gezet zou het waarempel nog een goede literatuursite worden. In Letterland is een meestal bescheiden maar zeker niet onbelangrijke bijdrage aan het Nederlandse literair landschap: geen sensatiezucht maar goede beschouwende artikelen.

Als het Risee en Roelens lukt nog wat goede schrijvers aan te trekken en de site visueel wat te versterken mag er wat mij betreft een flinke pot subsidie naartoe gaan - liever daarheen dan naar een van de andere gesubsidieerde ‘initiatieven’ waar je merkwaardig weinig van hoort.

De Homo Platitius

In Belgie wil het Vlaams Blok een tentoonstelling van Louis Paul Boon verbieden.

En als die prentjes wel opgehangen worden, nou dan trekken we de subsidie maar in, zo vindt het Vlaams Blok. De Sharia is er niks bij. Het valt mij wel vaker op dat voorvechters van de Sharia en van Fout Rechts veel met elkaar gemeen hebben. Fatsoensrakkers zijn Fatsoensrakkers. De man die de Koran wil verbieden zou, als hij in Arabie geboren was, de Bijbel hebben willen verbieden, of de Fabeltjeskrant. Het is allemaal om het even - de aanwas van de fatsoensrakkers neemt toe, van de millimetermoralisten, van de zandkorrelutopie.

In London mag dit plaatje niet in de metro worden opgehangen omdat men dit ‘aanstootgevend’ vond:

Het gaat om een werk geschilderd in de 14e eeuw door Cranach. In de 14e eeuw, 600 jaar geleden, vond men dit plaatje al niet aanstootgevend. Het hing op allerlei tentoonstellingen door heel Europa. Maar anno 2008 kennen wij een nieuw type fatsoensrakker: de Homo Platitius. Een soort morele schaamluis die puur uit een nestbewakend instinct zijn thuisplek niet publiekelijk afgebeeld wenst te zien.

Open brief aan Peter R de Vries

Wanneer kunnen we de 9-11 aflevering verwachten, de Vries? Is dat niet een ietwat urgentere misdaad dan zo’n verdwenen blondine op Aruba? Ik zou graag eens zien dat u ons aantoont dat Osama inderdaad de boef is die wij moeten hebben, want de Amerikaanse regering laat het na met enig bewijs tevoorschijn te komen.

Ik help je alvast aan een eerste aanwijzing. Dit zijn plaatjes van het blussen van het Pentagon, 5 minuten nadat er naar verluidt een boeing 747 op zou zijn neergestort.

Wat klopt er niet op deze plaatjes, Peter? Zie je het al?

Of, als Peter het zelf niet ziet: is er misschien een Peter R de Vries wannabe in the house die mij kan vertellen wat er precies niet klopt op deze plaatjes? Hint: het is niet de afwezigheid van een vliegtuigwrak. Nog een hint: het is ook niet de grootte van het gat. Het is iets anders.

M.H.Benders

Benders draagt oplossing hoofddoekjes probleem aan

U denkt natuurlijk dat ik, omdat ik in Istanbul woon, voortdurend tussen de hoofddoekjes zit. Nou, dat valt reuze mee. Ik geloof dat je hier toch een stuk minder hoofddoekjes op straat ziet dan in de gemiddelde Nederlandse stad. Dat is omdat de Turkse en Marokkaanse immigranten in Nederland veelal laagopgeleiden zijn uit achtergestelde gebieden, vaak zonder enige opleiding, gelukszoekers die hier in Turkije niet aan de bak komen en hun troosteloze bestaan verruilen voor een troosteloos klimaat.

Ik heb vandaag eens nagedacht over het zogenaamde ‘hoofddoekjes’ probleem en ik geloof dat ik een oplossing voor het probleem heb gevonden.

Allereerst moet u weten dat in de Koran niets staat over het dragen van een hoofddoek; de gewraakte passage die in dit verband vaak wordt aangehaald bevat slechts een multi-interpretabele aanwijzing om hygienisch met lichaamsbeharing om te springen. Vanuit deze passage zou het veel logischer zijn te concluderen dat Moslims zich, net als Boeddhisten, kaal moeten scheren.

Er is dus feitelijk geen enkele religieuze grond voor het hoofddoekje. Het hoofddoekje is een culturele traditie en geen religieuze traditie. Om van deze culturele traditie af te komen stel ik de volgende maatregelen voor:

1. De herinvoering van Godsdienstles op school waarin uitgebreid wordt ingegaan op de achtergronden van deze culturele traditie en waarin de Koran op neutrale wijze wordt bekeken.
2. Invoeren van een leeftijdsgrens voor het Hoofddoekje.
3. Het verplichten van de hoofddoek voor mannen.

Punt 2 behoeft enige toelichting. Het is mijn mening dat deze culturele traditie, die eigenlijk geen goede voedingsbodem heeft, een kwestie van eigen keuze is. Ik heb dan ook met een meisje dat er vrijwillig voor kiest een hoofddoek te dragen weinig problemen en ik denk dat de samenleving daarmee niets van doen heeft. Anders wordt het als de familie dwingt het meisje een hoofddoek te laten dragen, wat in het gros van de gevallen zal gelden omdat immers niemand graag zo’n oncomfortabele, zweterige hoofddoek op zijn hoofd heeft.

Om vrijwillig een hoofddoek te kunnen dragen moet je echter een capabel beslissingsvermogen hebben. Ik stel dan ook voor dat we het dragen van een hoofddoek reserveren voor mensen van 16 jaar en ouder. Mensen van die leeftijd kunnen gerust voor zichzelf beslissen of ze zo’n doek op hun hoofd willen dragen zonder dat er sprake is van dwang of indoctrinatie.

Ik geloof dat deze twee punten al afdoende zijn om op termijn van het probleem af te komen. Ik heb echter nog wel een rigoreuzere oplossing verzonnen, die veel sneller en veel effectiever is:

Het verplichten van de hoofddoek voor mannen.

Er is geen enkele reden aan te nemen dat de Koran slechts wilde dat vrouwen hygienisch met hun beharing omgingen. Dit gebod geldt net zo goed voor mannen. Ik stel voor dat we een algemene hoofddoekjesplicht instellen voor moslims, helemaal in Sharia stijl. Duizenden nieuwe melkertbanen kunnen worden gecreeerd als zijnde hoofddoekjescontroleur. Elke vrouwelijke of mannelijke moslim dient een hoofddoekje te dragen, en ook gezichtsbeharing wordt tot niet halal verklaard.

Een rigoreuze maatregel, dat zeker, maar ik durf te stellen dat je in een jaar tijd geen hoofddoek meer op straat zal zien.

Seculiere waarden moeten op de schop

Dat het in deze tijd belabberd gesteld is met onze ‘democratische principes’ zal geen intelligent mens durven betwisten. De wereld is in de greep van vier grote zones die geen van allen essentieel democratisch meer zijn, als ze het al ooit zijn geweest. We hebben Rusland, dat onder Putin weer net zo totalitair is geworden als in oude dagen, met een staatsgecontroleerde media. We hebben China, een vreemd kapitalisch-communistisch land waar volop gecensureerd wordt. We hebben Europa, een Plutocratische bureaucratie die vanuit Brussel op volstrekt ondemocratische wijze wordt aangestuurd en we hebben de VS, een Janusdictatuur waar dezelfde lui die aan de macht zijn ook de Media bezitten, volstrekt naar Italiaans model.

Democratie? Vergeet het maar. De seculariteit is allang volstrekt zijn doel voorbij geschoten. Was het idee de Kerk en de Staat gescheiden te houden van oorsprong een goed en zuiver idee, tegenwoordig schiet dit idee te kort. Het schiet tekort omdat de Media allang de rol van de Kerk heeft vervangen. Waar vroeger de mensen in slaap gesust werden door de Kerk worden zij nu in slaap gesust door de meest hersenloze, volgzame en inhoudsloze journalistiek uit de geschiedenis van de mensheid. Journalistiek die feitelijk maar één doel dient: opium voor het volk zijn. Het volslagen gebrek aan goede journalistiek in bijna alle grootmachten in de wereld is een funest probleem dat de democratie allang om zeep heeft geholpen. Geen enkele democratie kan functioneren zonder volslagen persvrijheid. Dat betekent dat er een scheiding tussen Staat en Media in de grondwet dient te worden gegarandeerd, een scheiding die tegenwoordig veel en veel belangrijker is dan die oude scheiding tussen Kerk en Staat.

Zonder persvrijheid, zonder mensen die uiterst kritische vragen kunnen stellen, zonder Media die volslagen onafhankelijk kunnen opereren en niet achter de schermen, net als de politici, door industriele grootmachten worden aangestuurd - zonder persvrijheid is er simpelweg geen democratie of vrijheid van meningsuiting.

Daarom is dit een pleidooi voor de aanscherping van onze seculiere waarden. Het is van levensbelang voor onze democratie, of voor dat wat er nog van rest, dat de persvrijheid in de grondwet wordt gegarandeerd, dat de Staat de voorwaarden creeert voor het onafhankelijk bedrijven van journalistiek en daartoe een gedegen basis biedt.

Nederland heeft nog steeds een van de beste journalistieke klimaten ter wereld. Dat is echter geen heuglijk feit, dat is een zwaar deprimerend feit. Want laten we even wel wezen: het is zelfs in Nederland treurig gesteld met de journalistieke waarden. Hoeveel programma’s zijn er in 7 jaar op de buis geweest die wezenlijke vragen stelden over 9-11 of de daaropvolgende ‘eeuwige oorlog voor eeuwige vrede’? Je kunt ze op 1 hand tellen.

Wat onze seculiere waarden bedreigt is geen moslims of sharia, of andere door de media aangewakkerde spookbeelden. Wat onze seculiere waarden bedreigt is het spelen van een schijndemocratie in de grote. ondemocratische mandarijnenstructuur van Brussel, het afkalven van persvrijheden, het verdwijnen van kritische geluiden, het navolgen van collectieve hallucinaties die zich ijken op etnische conflicten; wee de onnozelaar die denkt dat moslims, als laagste klasse en underdogs, hier een wezenlijk probleem vormen: er is nog geen enkele moslimpartij van enige invloed, er is in 10 jaar tijd 1 persoon neergestoken, maar toch worden wij dag in dag uit gebombardeerd met zo’n uiterst vals, aan selectieve verontwaardiging ontleend
poppenhuizenspel over de rug van mensen die vaak al moeite hebben zich in het Nederlands uit te drukken.

Maar nee, vragen als ‘Waarom’ worden in de Nederlandse journalistiek of politiek allang niet meer gesteld. In de aanloop naar de Afghanistan missie gingen de debatten niet over of wij naar Afghanistan moesten en waarom dan wel; welnee, de debatten gingen over het mandaat dat onze jongens daar moesten hebben.

Willen wij in de wereld op langere termijn iets overhouden van onze Seculiere waarden dan moeten de Verlichtingsidealen aan deze tijd worden aangepast. Niet enkel ‘Scheiding van Kerk en Staat’ maar ook ‘Scheiding van Media en Staat’ en uiteindelijk ‘Scheiding tussen Economie en Staat’. Pas dan zou ik de democratie een bescheiden overlevingskans zien hebben. Ik vrees echter dat onder de huidige omstandigheden dit zonder een nieuwe revolutie niet te implementeren valt. Ik wens alle fopintellectuelen dan ook maar een goede strijd toe tegen de Sharia.

M.H.Benders

LSD Test op Britse Troepen

1960 LSD propaganda film

Weer een succesverhaal in de oorlog tegen drugs

In Dubai is afgelopen maand een Zwitserse man gearresteerd op het vliegveld omdat hij 3 maanzaadjes op zijn kleding meedroeg die van een broodje dat hij eerder at waren gevallen. De man is na enkele uren weer vrijgelaten. Anderen hadden minder geluk.

De Engelsman Keith Brown (43 jaar oud) werd gisteren veroordeeld tot 4 jaar gevangenisstraf omdat de Dubaise douane 0,0003 gram marihuana op zijn schoen vond. Met andere woorden: nog minder van gewicht dan een suikerkorrel.

Ook passagiers die niet in Dubai zelf komen maar alleen overstappen worden op deze wijze gescreend op ‘drugs’. De Britse Tracy Wilkinson die van haar dokter pillen op codeine-basis had gekregen werd 8 weken in de cel gehouden, tot zij kon bewijzen dat zij deze pillen op doktervoorschrift had gekregen voor een rechtbank.

Een maand terug werd verder een Duitzer opgepakt wegens bezit van jetlag pillen.

Deze lui zijn totaal krankjorum geworden. Ik heb het laatste jaar toen ik naar India vloog schijnbaar geluk gehad…dat doe ik niet nog een keer, Dubai…

Bron

Wederopbouw van Afghanistan

“The pipeline is expected to be built with funds from donor countries for the reconstruction of Afghanistan as well as ADB loans, he said. “

Zie de BBC website

Fijn om te weten dat ons geld voor de wederopbouw gebruikt wordt om een pijplijn aan te leggen van Turkmenistan naar India.

« Previous Entries