Proust again!

Proust, altijd weer Proust. La Prisonnière deze keer. De verteller, Marcel, ligt in bed na een nacht ruziën met zijn gevangen liefde. Onverhoopt heeft hij heerlijk geslapen. Volkomen verkwikt laaft hij zich aan de geluiden die van straat komen, de venters die in zijn rijke buurt hun waar te veil aanbieden: oesters, garnalen, makrelen (maquereaux = pooiers), asperges. De scharensliep en de voddenman wedijveren met de uien en sinasappels. Het is een groot koor, wiens gepsalmodieer M. terecht vergelijkt met gewijde gezangen. In Carol Reeds `Oliver Twist’ zit een scène, waarin Oliver, fris gered uit de handen van Fagin en Sykes, net als M. na een zoete nachtrust de blinden van het raam wegduwt om de straatventers, die hun waar uitzingen te kunnen zien. Ik ben een boon als het koor van Prousts straatventers niet model heeft gestaan voor het lied Who will buy uit Reeds musical. Proust heeft op deze pagina’s het lied in taal gecomponeerd, dat bij Reed gezongen kan worden. Toeval bestaat niet.

Jo Willems, Cultuurpaleis, maart 2008

Breaking news

Er is nogal wat commotie hier op straat (ben onderweg) maar als ik het goed begrepen heb heeft de turkse rechtbank besloten de AK partij te verbieden… Later meer

Engeland

En het nieuwe volkslied van Engeland is ook schitterend:

Nieuwe volksliederen

De Sloveense kunstgroep Laibach, bekend van hun totalitaire popmuziek (ze namen o.a. ooit een hele beatlesplaat over) hebben een nieuw project, zij hebben nu van een 15-tal landen het nationale volkslied herschreven. Dit is het nieuwe russische volkslied, het is prachtig geworden:

Laibach – Rossiya from laibach on Vimeo.

De uitgever en het nablijflokaal

Wullen, als je beter oplette had je gezien dat die ‘paapse keutels’ refereren naar het Latijn
wat Buehler in alle hazerigheid hier kwam neerplempen. Je zult nooit leren recenseren of schrijven als je zo doorgaat. Je lijkt mij een nogal ontvlambare jongeman die niet de tijd neemt stukjes daadwerkelijk te lezen. Opletten, huiswerk maken, niet voor de beurt spreken. Meer heb ik er niet over te zeggen.

Als onderwijzer moet je vanuit de eenzame hoogte lesgeven. Een onderwijzer die zich identificeert met de leerling is een verloren onderwijzer. Een onderwijzer die zich ‘invoelt’ in zijn leerlingen staat binnen korte tijd over Games en Handies te kleppen en werkt zo mee aan de algehele taalverloedering.

Wat mijns inziens altijd een onderbelichtte rol in het onderwijs en ook de literatuur heeft gehad is het nablijven

Het nablijven is een bezinningsperiode voor de leerling. Bedoeling is dat hij zijn zondes en gedrag gaat overdenken. Ook in de literatuur zouden schrijvers en dichters zulke periodes moeten inlassen. Desnoods zou de uitgever eraan te pas moeten komen. Niet meteen aan het volgende boek gaan werken als een tiepverslaafde chimpansee maar eerst een tijdje nablijven en overdenken wat nu eigenlijk allemaal verkeerd is gegaan bij het vorige project.

De weerbarstige, corrupte inborst van de mens kennende zal daar echter wel niets van komen vandaar mijn idee dat juist Uitgevers een soort nablijflokaal zouden moeten inrichten voor hun fonds schrijvers. Daar hoeft verder geen liniaal of stok aan te pas te komen, het is puur een bezinningskwestie. Goed voorbeeld van taalverloedering ook: vroeger noemde iedereen het nablijven, tegenwoordig noemen ze het ‘mediteren’ en verdienen ze er nog geld mee ook. Als ‘nablijfspecialist’ ben je een banneling, als ‘meditatiespecialist’ wordt je met open armen ontvangen. Zie daar de volslagen taalverloedering van deze tot op het bot corrupte maatschappij in haar meest nijpende verschijningsvorm.

Wanneer heeft een schrijver of dichter genoeg nagebleven? Als hij in een persoonlijke openbaring al zijn tekortkomingen voor zich ziet en boete weet te doen voor de geest. Als een nieuw mens zal hij het nablijflokaal van de Uitgever verlaten en eindelijk eens boeken gaan schrijven die zoden aan de dijk zetten.

Kees Ceelen

Met een boek op de bank

Beste mensen,

Het spijt mij als mijn oproep tot het sturen van dichtbundels overkwam als ‘adverteren’, mensen die graag mij hun boek of dichtbundel willen laten bespreken kunnen beter even contact opnemen met mijn facebook profiel daarop staat mijn email adres vermeld. Het is niet mijn bedoeling om u verder lastig te vallen met mijn persoonlijke sores.

Dat de Heer Buehler Joods is vind ik niet zo heel relevant, ik begrijp eerlijk gezegd niet wat dit met de discussie te maken heeft. Hij had de persoonlijke keuze zijn gedicht te verantwoorden maar dit heeft hij nagelaten, ik vind dan dat hij zijn geloofwaardigheid als dichter heeft verspeeld. Een dichter moet ten alle tijden het werk kunnen verantwoorden, vind ik, zelfs midden in de nacht als men hem pardoes wakker schudt.

Het regent vandaag in Eindhoven, perfect weer dus om lekker met een boek op de bank te kruipen. Ik zal deze week weer een bundel bespreken die ik heb gelezen, stuur uw boeken naar mijn faceboek profiel en ik zal ze binnen een maand lezen en bespreken. Ook kranten die interesse hebben in mijn besprekingen zijn welkom, behalve het Eindhovens Dagblad.

Huishoudelijke mededeling

De site zit deze maand over de toegestane bandbreedte heen van het pakket wat ik afneem.
Ik ga de site verhuizen naar een dedicated server die ik aan het opzetten ben. Dat kan betekenen
dat hij een tijdje minder goed bereikbaar is. Eind van de week draait hij dan op een snellere server als het goed is.

Aantekeningen uit een groot land – Bill Bryson

“Mijn vader beschikte over wat men een rudimentair smaakgevoel kan noemen als het om eten ging. Zijn gehemelte reageerde slechts op drie smaken — zout, ketchup en verbrand.”

Uit: ‘Aantekeningen uit een groot land’ – Lees de bespreking bij Achille van den Branden

Over de eigen paapse keutels uitglijden

Dank voor de reacties op mijn bespreking. Er waren echter weer lieden die onbegrip vertonen voor de maatschappelijke positie van een onderwijzer. Wullen roept dat ik die bundel eerst moet kopen voor ik hem bespreek. Heeft Wullen enig idee wat een onderwijzer tegenwoordig voor de kiezen krijgt met een torenhoge hypotheek en energieheffingen? Mensen die graag mij hun bundel willen laten bespreken kunnen mij persoonlijk een exemplaar sturen:

Kees Ceelen
xxxxxx xxxxxxxx xx
xxxx xx Eindhoven

En voor dichters die weigeren dit te doen zal ik de consumentenservice van Olaf Risee nuttigen die het ons mogelijk maakt een bundel te bekijken zonder deze eerst te moeten aanschaffen. Overigens wel eigenaardig dat Risee er meteen Benders op zet na mijn bespreking, alsof die twee onder één hoedje spelen. Op een positieve bespreking hoeft Benders niet te rekenen, een goed onderwijzer laat zich niet lijmen.

En dat die Maurice Buehler hier zijn poedelbad Latijn komt bezigen naar aanleiding van mijn bespreking: was het mijn student geweest dan had hij gewis een paar uurtjes na moeten blijven om tot bezinning te komen. Een soumis avant la lettre, want als Buehler ruggengraat had gehad had hij zijn werk verdedigd in plaats van als een euneuch in de coulissen over zijn eigen paapse keutels uit te glijden.

Kees Ceelen

Akufen

Keine Melodie

Dark River

De Jamaicanisering van Nederland

Maar alle gekheid op een stokje, er was natuurlijk geen vuiltje aan de lucht vandaag hier in Istanboel. De meeste Turkse kranten vermelden de film niet eens, zover ik kon zien. Mensen leken zelfs iets aardiger dan normaal maar dat was wellicht omdat ik beter oplette.

Dat bracht mij op het idee: waarom altijd die negatieve focus op zo’n negatief idee? We kunnen beter onze energie in iets positiefs steken. De Jamaicanisering van Nederland, bijvoorbeeld. Nu wil het feit dat ik een bepaald, anoniem blijvend persoon, ken die toevallig ook dichter is en een fantastische mix van 6 nummers online heeft gezet die kunnen meehelpen aan het snel Jamaicaniseren van Nederland. Het is broodnodig. Zet morgen allemaal uw raam wijd open en draai deze mix:

Maanantai Mix

Het eerste nummertje is opgedragen aan een wandelende deurmat.

Voorpublicatie Karavanserai

Op In Letterland een voorpublicatie uit Karavanserai, 3 nog niet eerder gepubliceerde
gedichten: zie hier

Deze drie gedichten zijn allen afkomstig uit het eerste deel van de bundel, geheten ‘Mare Magnum’, waarin ik een poging waag het Universum samen te vatten. Dit deel van de bundel bevat m.i. de meest toegankelijke gedichten, en aangezien de 4 delen van Karavanserai elk een andere schrijfstijl hanteren leek het me het best voor de voorpublicatie 3 gedichten uit één deel te nemen.

Jury Libris prijs niet goed snik

De keus voor Plooierijen van geschik maakt nieuwsgierig naar de rest van de longlist. De keus maakt ook nieuwsgierig naar de jury. Is het een jury, die origineel heeft wil wezen? Heeft de jury een statement willen afleggen over de richting die de Nederlandse literatuur moet ingaan? En tenslotte: is een jury die een boek als Plooierijen van geschik eventueel zou willen bekronen met 65.000 euro, eigenlijk wel goed snik?

Uit een stuk van Max Pam in HP de Tijd

De proef op de som

Die film van Wilders heb ik niet bekeken, aangezien de beschrijving al voldeed. Ik heb weinig zin een film te bekijken die op 9-11 allerlei koranteksten plakt terwijl die aanslag, volgens het officiele rapport, is gefinancieerd door het Pakistaanse leger, de beste vriendjes van de Bushjes in het Midden Oosten, na de Sharialeiders van Saudie Arabie die de nodige profielfoto’s uitleenden.

Hoe schlemielig moet je zijn om daar in de verste verte maar een religieuze aangelegenheid in te zien, denk ik dan.

Vandaag ga ik de proef op de som nemen en eens een flinke wandeling door Istanboel maken.
In mijn oranje overhemd. Indien mijn hoofd vanavond nog op mijn romp zit zal ik mijn bevindingen hier posten.

update: Ik vertrek met de ferryboot van 13.40 naar Bostanci. Er stond vanmorgen nog geen woedende menigte aan de deur terwijl toch het hele eiland weet dat ik Nederlander ben. Ik heb echter nog geen hooivork gezien. Toch meende ik in de verte het geblaf van een hond te bespeuren die ‘anders klonk dan anders’, moeilijk uit te leggen zoiets. Op het eerste gezicht lijken de rellen echter mee te vallen, vanavond daarover meer.

A poster

Here is a poster I designed to announce the coming of my former masters to visit my current masters.

Original post by Jehosephat Sunrays

Bespreking gedicht van Maurice Buehler

Beste mensen,

Dank voor de steunbetuigingen die ik mocht ontvangen, zowel hier op het forum door Mijnheer Risee als door mensen die mij mailden. En aan de Heren Benders en Wullen, ik zal uw raad ter harte nemen en mij voortaan beperken tot het schrijven over poezie. Dat ik daarbij af en toe zal putten uit mijn pedagogische ervaring zult u mij hopelijk niet kwalijk nemen.

‘In Letterland’ van Olaf Risee lees ik regelmatig. Ik moet u eerlijk toegeven dat ik sinds ik zijn rubriek ‘voorpublicatie’ lees beduidend minder dichtbundels koop. Vroeger wist je niet wat je van zo’n bundel zou kunnen verwachten en was je altijd toch nieuwsgierig en trok je dientengevolge weer de knip, maar dankzij Olaf kunnen wij poezieliefhebbers geld besparen doordat 3 gedichten meestal wel afdoende is om te beoordelen wat voor vlees we in de kuip hebben.

Zo heb ik Maurice Buehler’s ‘Door het oog van de Os’ dankzij de voorpublicatie op In Letterland niet aan hoeven schaffen. Ik zal in dit stuk even uitleggen waarom. Een scherp lezer ziet binnen drie seconden al dat Maurice Buehler heeft nagelaten voor de bundel zijn huiswerk te maken. Laat ik even om dit te demonstreren het eerste gedicht uit de voorpublicatie aan een analyse onderwerpen:

Tot bloedens toe

(Dit is de titel van het gedicht.)

Tot bloedens toe poetst hij zijn tanden

(Dit is de openingszin. De titel wordt erin herhaald, terwijl de titel al overdreven genoeg was, vind ik. Maar okee, iemand poetst zijn tanden tot zijn tandvlees begint te bloeden. Waarom?)

trekt nat strak in het kruis
de broek

(Het spijt mij geweldig maar waarom zou iemand wiens tandvlees net hevig begon te bloeden in zijn eigen kruis grijpen, nat en strak nog wel. Bovendien bezigt Buehler hier nog foutief Nederlands ook – het is de broek aantrekken, niet de broek trekken. Zoals het er nu staat trekt deze mijnheer aan iets nats en straks in zijn kruis, waarna:)

weer schurend in de liezen

(inderdaad, zijn broek weer in de liezen begint te schuren. Hoezo ‘weer’? Werd deze handeling als eens eerder gedaan? Waarom poetst deze man tot bloedens toe zijn tanden, grijpt hij zijn eigen jongeheer vast en gaat hij keer op keer zijn liezen met de broek schuren?)

de goede voetballer slaat soms zijn vrouw

(En nu komt Buehlens met een voetballer aanzetten. Het was dus zo’n satijnen voetbalbroekje. Die schuren helemaal niet in de liezen. De voetballer slaat soms zijn vrouw, nadat hij zijn tanden tot bloedens toe gepoetst heeft en heeft geonaneerd in zijn schurende satijnen broekje. Moet dit een soort volkse slapstick klucht voorstellen? Zie ik daar Piet Bambergen schmierend tegen de spiegel lachen?)

waar peptalk past want achter
stukgetrokken
wat voor mondig vorm zoekt

(Buehler vervolgt het gedicht met pure wartaal)

in de krammen drukt op benen krom
zoals het nu uit halve zinnen
loopt om
zomaar even los te zien

(Meer wartaal zonder een enkele metafoor van betekenis)

waarom de kat graag in haar panty’s hangt
het puin in het bad
de stank
van vuilnis in de keuken.

(En het gedicht besluit met een algemene sfeerimpressie die nergens over gaat.)

Zoals u ziet, beste lezer, deze Buehler heeft zijn huiswerk niet gedaan. Het gedicht klopt voor geen meter, ontaard in pure wartaal en heeft geen enkele metafoor of beschrijving die ook maar enigszins als poetisch kan worden omschreven. Het heeft geen verhaal, het heeft geen clou, het is allemaal pure reclametaal, aan elkaar geknoopte oneliners, ontsproten aan de hippe schietfilms die hij wel eens op de buis ziet. Zelfs een zeer vluchtige analyse laat van dit gedicht, als we het al een gedicht moeten noemen, geen spaan heel.

Nee, ik ben blij dat ik dankzij Risee mijn vijftien euro op zak heb kunnen houden.

Kees Ceelen

Schrijven poezie geliefde bezigheid gevluchte irakezen

Onder werkeloze Irakezen die zijn gevlucht naar Syrie of Jordanie blijkt het schrijven van poezie een van de meest geliefde bezigheden. Deze mensen, die ook wel schertsend ‘kussenchauffers genoemd worden omdat ze overdag slapen en hun nachten in theehuizen doorbrengen, blijken vaak in de poezie hun heil te zoeken:

“Irak is de woestenij geworden waarover (de Engelse dichter, nvdr) T.S. Eliot heeft geschreven, erger nog”, zegt een Iraakse dichter die liever anoniem wil blijven. “Het is allemaal de schuld van de dieven die ons land hebben overgenomen, met de hulp van nog grotere dieven, de bezetters.”

Lees meer op: Mo

Taalverloedering

Als onderwijzer loop je tegen een muur van onbegrip op, zowel in de literaire wereld waar men op je neerkijkt als bij collega’s waar je geen problemen hoeft aan te kaarten over de verloedering van de jeugd, zie bijv. http://www.lerarenforum.be/forum/viewtopic.php?t=8907&highlight - men doet alsof de neus bloed, men stelt domme vragen, men pretendeert dat er niets aan de hand is in het onderwijs.

Ook op dit forum krijg ik de nodige weerstand, van mensen als Wullen en Benders, mensen die net om de hoek zijn komen kijken en niet kunnen bogen op meer dan 20 jaar leservaring.

‘Je moet je referentiekader loslaten’ heet het dan, alsof ik die 20 jaar om niet zo’n kader heb opgebouwd. Alsof ik niet weet hoe de vork in de steel zit! Wullen roept dat het ‘meer’ in zijn gedicht uitwisselbaar is met ‘de zee’, schrijf dan poezie in het Duits denk ik dan en val daarmee volwassen mensen niet lastig.

Het idee dat ik hier op de vingers getikt moet worden door twee lieden die net om de hoek zijn komen kijken in de literatuur is typerend voor het algemene klimaat in Nederland: het respect voor ouderen is bijkans helemaal verdwenen en vervangen door een op Duitserigheid gestoelde inwisselbaarheid van begrippen en taalverloedering.

De waslijst waakt over u

Van de logica van de meeste georganiseerde religies begrijp ik geen snars. Neem nou iets als geloof. Geloof is een bepaalde kracht die je kunt aanwenden. Het is een kracht die vooral nuttig is om iets wat niet bestaat bestaand te maken. Als ik bijvoorbeeld ga geloven dat ik een geweldig metselaar ben kan mij dit wellicht helpen motiveren om muren te gaan metselen. Als ik echter al een geweldig metselaar ben is zulk geloof volstrekt overbodig.

Indien een vage abstractie als ‘God’ bestaat hoef ik er niet in te geloven. Waarom zou men moeten geloven in iets wat al bestaat? Ik geloof toch ook niet in een stoel, of een krant, of een torpedo?

Mensen die beweren dat je in God moet geloven beweren daarmee impliciet dat deze niet bestaat. Aangezien ‘geloof’ een bepaalde manifesterende macht bezit is het erg belangrijk na te gaan waarin men feitelijk gelooft en of dit eigenlijk wel strookt met hetgene wat men in dit leven bereiken wil.

Er zijn tal van geloofsstructuren; je hebt bijvoorbeeld mensen die geloven dat zij niks waard zijn.
Zij brengen dus constant dit beeld tot werkelijkheid – geloof het lang genoeg en je bent daadwerkelijk niets waard.

Ga eerst na waarin je eigenlijk wilt geloven. Als dat een onzichtbare pottenkijker met een waslijst morraallesjes is, mij best, ga je gang. Er zijn echter naar mijn idee wel interessantere dingen tot leven te wekken dan zoiets.

Marriage

I am getting married in August. Considering we are planning a big celebration I found this quote from Goethe particularly apt, and suitably ironic:

“One should only celebrate a happy ending; celebrations at the outset exhaust the joy and energy needed to urge us forward and sustain us in the long struggle. And of all celebrations a wedding is the worst; no day should be kept more quietly and humbly.”—Johann Wolfgang von Goethe

Click to see the full drawing

Four Works of Ilgim Yigeno

Ilgim Yigeno is an Anatolian painter who currently lives in Ankara. I met her through facebook. These works are kind of classical but most painting in Turkey is sort of classical. Her work has an illustrative element, I also like her eye for detail and technique. I think she can develop herself and become an interesting painter.

Sick of web censorship

I’m really starting to get tired of this web censorship problem in Turkey. Before, sometimes Youtube was taken down just to reappear a few days later. However, recently something seems to have changed since Youtube has been gone for weeks now. Wordpress is also banned – that includes all wordpress blogs that run from the Wordpress site itself. There’s a few dutch poetry logs I simply can’t read, therefore. The Wordpress ban is running for almost a year now. Apparently, also Geocities is now banned as I’ve discovered today. Offff yane, as we would say in Turkish.

Robotic retro pinup art from Jeffrey Scott

She’s, apparently, a Sagittarius:

Nice idea to manipulate these kind of pictures. I particularly like this one:

Mistress Linn unplugged

Electronic Mufti & Mecca Lighted LED Rugs

Turkish designer Soner Özenç has created a LED lighted prayer rug that starts to glow as soon
as its turned towards Mecca. The rug is called the ‘Sajjidah 1426′ – here’s a picture of it:

Meanwhile, an Egyptian computer programmer is working on an Electronic Mufti that can generate automated Fatwa’s.

Dr. Anas Fawzi, an Egyptian engineer, is the only Arab in a group of French computer scientists working on the project. He says Scientists who have invented this device [electronic mufti] hail from various different nations. I am honoured to be part of this unprecedented scientific achievement. Through my work and residence in France for many long years, I am proud to be working with an exemplary large team where dozens of specializations abound.”

This is not as much of a departure as you might think for Islamic scholars. In the 12th century, the Arab Muslim inventor Al-Jazari created a variety of automatic machines including what amounted to a programmable humanoid robot in 1206. The “robot” was a boat with four automatic musicians; it had a mechanism with a programmable drum with pegs that activated levers to operate percussion instruments. Moving the pegs (“programming” it) would result in different compositions. Bron: technovelgy

Ware liefde – de taal?

Ware liefde is met zijn tweeën kippenbouillon eten uit één soepbol. Maar vanochtend, bij de eerste zonnestraal al trok mijn liefje een vies zuurpruimengezicht en riep: ‘Je tong is droog.’ Toen moest ik aan de wijze woorden van haar vader denken: het huwelijk bestaat uit het oplossen van problemen met zijn tweeën die je alleen nooit gehad zou hebben.

Proust keek heel anders tegen de liefde aan. Voor hem stond liefde gelijk aan het onbekende. Maar ik denk dat liefde bij Proust eerder gelijk staat aan angst: verlatingsangst. Daar komt de arme Marcel helaas niet achter in Prousts niet te stuiten woordenstroom À la recherche du temps perdu. In het deel Albertine disparue schittert hij daarom niet minder met een krachtig bon mot dat mij op het lijf geschreven lijkt: ‘Laissons les jolies femmes aux hommes sans imagination.’ Droge tong of niet!

In een heel ander boek vond ik de volgende zinnen:

‘Comme de bien entendu, la petite Julie va commencer les hostilités avec Max par une fellation qui renvoie les pipes traditionelles au placard. Les amateurs de turlute (wat een fantastische uitdrukking, jóh) en douceur devront chercher ailleurs: Max poussait tellement fort dans la gorge de sa chèrie du moment que la malheureuse était sur le point d’étouffer. (…) Son pétard (alweer zo’n schoonheid) est lui aussi mis à rude épreuve.’

Nu vraag ik me af of die Max een homme sans imagination is, die niet verder komt dan Julie éffrayée en des pipes violentes?

Wat kan ik zwelgen in die taal. Vernederlands het Frans: ‘Liefje, kom je even turluten?’

Ook denk ik aan mijn eerste lessen Frans. Daarin laaft la bonne la tasse en fuumt papa een pipe. Wat deed maman ondertussen met de pipe van papa?

Papa fume la pipe,
Maman pipe papa

Of… was Maman le sigaar?

Jo Willems, Cultuurpaleis, maart 2008.

Van der Land ziet overal de Antichrist

In een lachwekkend artikel in het ‘Nederlands Dagblad’ een artikel van extremist J.G. van der Land over de Islam. Ik citeer:

“De geest van de islam, die niet belijdt dat Jezus Christus uit God is, is de geest van de antichrist.”

Ik denk dat het tijd wordt dat we de ‘Van der Landjes’ en ‘Wildertjes’ eens op verplichte geschiedenisles sturen.

Conto van het Christendom:

*Honderduizenden ‘ketters’ gemarteld en vermoord.
* Miljoenen noord amerikaanse indianen systematisch uitgeroeid
* Miljoenen zuid en midden amerikaanse indianen systematisch uitgeroeid
* Miljoenen zwarten mishandeld, tot slaaf gemaakt, uitgeroeid
* Miljoenen zwarten in Afrika uitgeroeid (o.a. Kongo)
* Miljoenen joden in WOII uitgeroeid (Hitler gesteund door Vaticaan)
* Honderduizenden Japanezen uitgeroeid (Atoombom)
* Miljoenen Vietnamezen uitgeroeid of permanent gehandicapt gemaakt met gifstoffen
* Honderdduizenden Haitianen aan de straatstenen gebracht
* Vele duizenden Nicaraguanen over de clinch gejaagd met rechtse doodseskaders
* Miljoen Irakezen over de kling gejaagd (bezetter is ALTIJD verantwoordelijk voor
veiligheid, voor de kneuzen die gaan roepen dat dit niet waar is)

En nog veel en veel meer. De lijst is te lang om op te sommen.
Het christendom is bij verre de meest agressieve religie en ideologie ooit ter wereld.

Daar steken de moslims met Darfur en een paar andere relatief kleine brandhaarden schril bij af.

Vergeleken met het Christendom is de Islam een tolerante bloemetjesreligie.

New project: ‘Salvia’

While being in the completing stage of ‘Lighthouse’, I have thought up a new project for myself.

It’s a poetry book named ‘Salvia’. It will explore poetry from a completely different angle. I’m not sure yet whether I will write it in English or Dutch. The idea behind the book is to write poems based on chemical formula:





Not just any chemicals, but dangerous poisons, hallucinogens, explosives. Like the above very potent Salvinorin.

I have yet to work out a method, but the idea is fascinating. I might even combine it with…ah no, let’s keep that a secret. I want to write poetry that directly poisons, illuminates or cramps the brain as only chemical formula can do. I want the poetry to have a direct physical effect.

I want it to be an exploration of the most basic compounds of being human, annexing it from a molecular level. A level where wonders are still possible. Wonders no one is able to see. In this world, you must be really, really tiny to still see reality between all the crap.

Carl Warners voedselkunst & Jeff Soto

Mensen die menen dat je met photoshop niet iets kunt maken dat er net zo interessant uitziet als een schilderij moeten maar eens naar de voedsel landschappen van Carl Warner gaan kijken. Het vergt wat geduld en wat navigatie, de beelden zijn te zien door eerst op ‘Enter’ en dan op ‘Photography’ te klikken:

Site van Carl Warner

Ook Jeff Soto heeft recenter werk uit 2007 online gezet.

Dat valt hier te bekijken

Ik vind vooral ‘War Cloud‘ en ‘Snake Trap‘ mooi.

Wat duisterder dan zijn eerdere spacey science fiction kunst net als ‘Spring‘

« Previous Entries