Archive for March, 2008

Proust, altijd weer Proust. La Prisonnière deze keer. De verteller, Marcel, ligt in bed na een nacht ruziën met zijn gevangen liefde. Onverhoopt heeft hij heerlijk geslapen. Volkomen verkwikt laaft hij zich aan de geluiden die van straat komen, de venters die in zijn rijke buurt hun waar te veil aanbieden: oesters, garnalen, makrelen (maquereaux = pooiers), asperges. De scharensliep en de voddenman wedijveren met de uien en sinasappels. Het is een groot koor, wiens gepsalmodieer M. terecht vergelijkt met gewijde gezangen. In Carol Reeds `Oliver Twist’ zit een scène, waarin Oliver, fris gered uit de handen van Fagin en Sykes, net als M. na een zoete nachtrust de blinden van het raam wegduwt om de straatventers, die hun waar uitzingen te kunnen zien. Ik ben een boon als het koor van Prousts straatventers niet model heeft gestaan voor het lied Who will buy uit Reeds musical. Proust heeft op deze pagina’s het lied in taal gecomponeerd, dat bij Reed gezongen kan worden. Toeval bestaat niet.

Jo Willems, Cultuurpaleis, maart 2008

Er is nogal wat commotie hier op straat (ben onderweg) maar als ik het goed begrepen heb heeft de turkse rechtbank besloten de AK partij te verbieden… Later meer

En het nieuwe volkslied van Engeland is ook schitterend:

De Sloveense kunstgroep Laibach, bekend van hun totalitaire popmuziek (ze namen o.a. ooit een hele beatlesplaat over) hebben een nieuw project, zij hebben nu van een 15-tal landen het nationale volkslied herschreven. Dit is het nieuwe russische volkslied, het is prachtig geworden:

Laibach – Rossiya from laibach on Vimeo.

Wullen, als je beter oplette had je gezien dat die ‘paapse keutels’ refereren naar het Latijn
wat Buehler in alle hazerigheid hier kwam neerplempen. Je zult nooit leren recenseren of schrijven als je zo doorgaat. Je lijkt mij een nogal ontvlambare jongeman die niet de tijd neemt stukjes daadwerkelijk te lezen. Opletten, huiswerk maken, niet voor de beurt spreken. Meer heb ik er niet over te zeggen.

Als onderwijzer moet je vanuit de eenzame hoogte lesgeven. Een onderwijzer die zich identificeert met de leerling is een verloren onderwijzer. Een onderwijzer die zich ‘invoelt’ in zijn leerlingen staat binnen korte tijd over Games en Handies te kleppen en werkt zo mee aan de algehele taalverloedering.

Wat mijns inziens altijd een onderbelichtte rol in het onderwijs en ook de literatuur heeft gehad is het nablijven

Het nablijven is een bezinningsperiode voor de leerling. Bedoeling is dat hij zijn zondes en gedrag gaat overdenken. Ook in de literatuur zouden schrijvers en dichters zulke periodes moeten inlassen. Desnoods zou de uitgever eraan te pas moeten komen. Niet meteen aan het volgende boek gaan werken als een tiepverslaafde chimpansee maar eerst een tijdje nablijven en overdenken wat nu eigenlijk allemaal verkeerd is gegaan bij het vorige project.

De weerbarstige, corrupte inborst van de mens kennende zal daar echter wel niets van komen vandaar mijn idee dat juist Uitgevers een soort nablijflokaal zouden moeten inrichten voor hun fonds schrijvers. Daar hoeft verder geen liniaal of stok aan te pas te komen, het is puur een bezinningskwestie. Goed voorbeeld van taalverloedering ook: vroeger noemde iedereen het nablijven, tegenwoordig noemen ze het ‘mediteren’ en verdienen ze er nog geld mee ook. Als ‘nablijfspecialist’ ben je een banneling, als ‘meditatiespecialist’ wordt je met open armen ontvangen. Zie daar de volslagen taalverloedering van deze tot op het bot corrupte maatschappij in haar meest nijpende verschijningsvorm.

Wanneer heeft een schrijver of dichter genoeg nagebleven? Als hij in een persoonlijke openbaring al zijn tekortkomingen voor zich ziet en boete weet te doen voor de geest. Als een nieuw mens zal hij het nablijflokaal van de Uitgever verlaten en eindelijk eens boeken gaan schrijven die zoden aan de dijk zetten.

Kees Ceelen

Beste mensen,

Het spijt mij als mijn oproep tot het sturen van dichtbundels overkwam als ‘adverteren’, mensen die graag mij hun boek of dichtbundel willen laten bespreken kunnen beter even contact opnemen met mijn facebook profiel daarop staat mijn email adres vermeld. Het is niet mijn bedoeling om u verder lastig te vallen met mijn persoonlijke sores.

Dat de Heer Buehler Joods is vind ik niet zo heel relevant, ik begrijp eerlijk gezegd niet wat dit met de discussie te maken heeft. Hij had de persoonlijke keuze zijn gedicht te verantwoorden maar dit heeft hij nagelaten, ik vind dan dat hij zijn geloofwaardigheid als dichter heeft verspeeld. Een dichter moet ten alle tijden het werk kunnen verantwoorden, vind ik, zelfs midden in de nacht als men hem pardoes wakker schudt.

Het regent vandaag in Eindhoven, perfect weer dus om lekker met een boek op de bank te kruipen. Ik zal deze week weer een bundel bespreken die ik heb gelezen, stuur uw boeken naar mijn faceboek profiel en ik zal ze binnen een maand lezen en bespreken. Ook kranten die interesse hebben in mijn besprekingen zijn welkom, behalve het Eindhovens Dagblad.

De site zit deze maand over de toegestane bandbreedte heen van het pakket wat ik afneem.
Ik ga de site verhuizen naar een dedicated server die ik aan het opzetten ben. Dat kan betekenen
dat hij een tijdje minder goed bereikbaar is. Eind van de week draait hij dan op een snellere server als het goed is.

“Mijn vader beschikte over wat men een rudimentair smaakgevoel kan noemen als het om eten ging. Zijn gehemelte reageerde slechts op drie smaken — zout, ketchup en verbrand.”

Uit: ‘Aantekeningen uit een groot land’ – Lees de bespreking bij Achille van den Branden

Dank voor de reacties op mijn bespreking. Er waren echter weer lieden die onbegrip vertonen voor de maatschappelijke positie van een onderwijzer. Wullen roept dat ik die bundel eerst moet kopen voor ik hem bespreek. Heeft Wullen enig idee wat een onderwijzer tegenwoordig voor de kiezen krijgt met een torenhoge hypotheek en energieheffingen? Mensen die graag mij hun bundel willen laten bespreken kunnen mij persoonlijk een exemplaar sturen:

Kees Ceelen
xxxxxx xxxxxxxx xx
xxxx xx Eindhoven

En voor dichters die weigeren dit te doen zal ik de consumentenservice van Olaf Risee nuttigen die het ons mogelijk maakt een bundel te bekijken zonder deze eerst te moeten aanschaffen. Overigens wel eigenaardig dat Risee er meteen Benders op zet na mijn bespreking, alsof die twee onder één hoedje spelen. Op een positieve bespreking hoeft Benders niet te rekenen, een goed onderwijzer laat zich niet lijmen.

En dat die Maurice Buehler hier zijn poedelbad Latijn komt bezigen naar aanleiding van mijn bespreking: was het mijn student geweest dan had hij gewis een paar uurtjes na moeten blijven om tot bezinning te komen. Een soumis avant la lettre, want als Buehler ruggengraat had gehad had hij zijn werk verdedigd in plaats van als een euneuch in de coulissen over zijn eigen paapse keutels uit te glijden.

Kees Ceelen