Leo Herberghs – geen mantel, maar een hoed

Afgelopen weekeinde heb ik met mijn liefje doorgebracht bij een vriend in Brussel. Het kon niet langer zo. Hij had echt een nieuwe jas nodig. De winters zijn guur in Europa. Misschien niet zo guur als in Gogols tijd in Sint Petersburg, maar toch. De regen, die uur na uur door de straten dreef, maakte de noodzaak voor de aanschaf van een duurder kledingstuk alleen maar evidenter. Uiteindelijk zijn we geslaagd, onze trouwe tweevoeter en wij, in een zaak die El Paso heette en waar we op onze wenken bediend werden door een Griek die behalve Italiaans, Engels en Frans ook nog een mondje Vlaams wist te mummelen. De ideale jassenverkoper. Want de taal is toch ook zoiets als een jas.

Voor Campert is de taal een jas waar hij van alles in kan bewaren, Arends kan zich in de jas beschutten tegen de rukwinden van de waanzin en Faverey heb ik ooit de noodkreet horen slaken: ‘Ik ga rekenen, straks gaat de jas weer dicht en zien we niets meer van het bloeden.

Is een nieuwe taal net zo iets als een nieuw kostuum? Je voelt je feestelijk en bent geneigd je te gedragen zoals het kostuum het beveelt. ‘Beminde gelovigen’, is een kostuum net als ‘Hallo, broekenpoepers!’ Eigenlijk zouden ze bij het signalement van misdadigers veel meer nadruk op hun taal moeten leggen. Want haren kun je knippen en verven zonder het te zien, maar een taal verraadt je altijd.

Leo Herberghs is anders dan Campert, Arends en Faverey. Hoewel hij veel weet en veel heeft meegemaakt, is hij een zonnig mens. Hij heeft een mantel niet echt nodig. Wat hij nodig heeft is een hoed. Een hoed die je elke ochtend weer kunt lichten om de wereld te begroeten. Had ik een hoed, ik lichtte hem voor hem (wie was dat ook weer? Teirlinck, Elschot? En voor wie werd de hoed ook alweer gelicht? Boontje?

(Ik heb trouwens een hekel aan literaire raadselspelletjes in de trant van: ‘Behalve den man die de Sarphatistraat de mooiste straat van Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker iemand ontmoet dan den uitvreter’ – even snel uit het hoofd geciteerd – Wie was die man? Wanneer iemand het antwoord weet, mag hij het best op deze site zetten!).

Maar ik heb hem niet op – de hoed. Daarom eer ik Leo maar op papier. Daar kan hij dan één, twee, drie, vier een hoedje van vouwen, van papier.

Vrouwen en jassen, ook een interessant onderwerp. Bij vrouwen is volgens mij de stofkeuze heel belangrijk. Bij mannen de pasvorm.

Jo Willems, Sint Jozef, 2008

2 Responses to “Leo Herberghs – geen mantel, maar een hoed”

1. M.H.Benders says:

   March 20, 2008 at 3:33 pm

   Vreemd. Voor mij is het precies andersom: bij de vrouwen is voor mij de pasvorm erg belangrijk, bij de mannen gaat het me meer om de stof. Ligt dat aan mij?
2. Iris says:

   August 15, 2009 at 3:02 am

   Wat een mooi geschreven stukje literatuur! Ja, Leo Herberghs. Wie zou die man en zijn fraaie gedichten niet mogen. Hoed af voor hem en regelijk voor Jo Willems!