Archive for April, 2008

Kameraden,

Allereerst wil ik, voor ik het over het nieuwe poezieprogramma van Perdu ga hebben als nieuwe programmeur van Perdu, de geruchten tegenspreken dat 1) mijn benoeming omstreden zou zijn, 2) dat programmeren op afstand onmogelijk zou zijn en 3) dat het collectief Perdu geen boodschap zou hebben aan intrinsieke vernieuwing.

Om maar met het eerste punt te beginnen: mijn benoeming was slechts ten dele een omstreden benoeming. Er zijn, ook binnen een collectief, altijd elementen die vernieuwing wensen tegen te werken. Het is van levensbelang dat wij als collectief en als samenwerkingsverband Loewak-Perdu zulke dissonante subversieven tijdig weten uit te schakelen. Wij dienen de organisatie te screenen op subversieve elementen en schoon schip te maken, in naam van de vooruitgang en het collectief.

Alleen door het smeden van een collideraal verband met een eenduidige stem kunnen wij het verschil maken als utopisch poeziecollectief.

Punt twee. Programmeren op afstand is postmodern. In het huidige gedigitaliseerde bestel is outsourcing een kernvoorwaarde voor succes. Door van het programmeren van Perdu geen lokale maar een internationale aangelegenheid te maken staan wij als collectief niet langer buiten maatschappelijke ontwikkelingen.

Punt drie. Het huidige programma van Perdu schiet tekort. Het ontbreekt aan vernieuwing. Er is sprake van het consistent programmeren van poezieprogrammas zonder directe aanleiding of aantoonbare noodzaak. Men programmeert ogenschijnlijk om het programmeren. Het programmeren van poezie is zo een zwaktebod geworden om een structureel probleem te ontlopen: het vernieuwen van de entourage.

De utopische entourage is in Perdu zo goed als afwezig en deze afwezigheid wordt verdoezeld door het programmeren van poezie, in plaats van het bedrijven van poezie.

Het nieuwe poezieprogramma van Perdu

Wij, Perdu, worden het eerste programmaloze poeziecentrum. Wij declameren dat het programmeren van programmas een totalitaire poging van het kleinburgerlijk proletariaat is om de poezie aan banden te leggen. Wij geloven dat de poezie zich niet laat programmeren: eenieder die wel gelooft dat de poezie zich laat programmeren kan daarvoor al op diverse, door ons verguisde, propagandistische gemeenplaatsen terecht.

Wij dienen de entourage van Perdu dusdanig te maken dat het programmeren van programma’s overbodig wordt. Mensen moeten naar Perdu komen omdat daar de poezie zelf te vinden is, het bedrijven van de poezie moet er in de lucht hangen. Het programmeren van programma’s werkt die levendige geest tegen. Het programmeren van programma’s is intrinsiek voorspelbaar. Wij dienen er zorg voor te dragen dat er een optimale sfeer ontstaat waarin de poezie kan gedijen. Hiertoe moeten wij ingrijpend vernieuwen en afwijken van de traditionele poeziecentra. Ik hoop daarbij ook op uw steun te kunnen rekenen.

Poezie met voorbedachte rade bestaat niet. Willen wij als Perdu de uitzondering op de regel worden dan zullen wij met een ijzeren vuist het aan banden leggen van de poezie met menschevikische thema avonden en imperialistisch kleinkapitalistisch geneuzel in de vorm van ‘varianten’ en ‘afwijkingen’ krachtdadig in de kiem smoren. Wij zullen de Duma van de Nederlandse Poezie middenin Amsterdam zien verrijzen, als een prachtige, rokende schoorsteen in een groezelig, bewierrookt dissidentenwoud.

M.H.Benders

I have a problem with the traditional attribution of Jupiter to Sagittarius. In my opinion Sagittarius is almost completely a Uranus driven sign. I’ve studied this sign a lot last year – it’s amazing how many great artists were Sagittarius – almost all great performers were fire signs. Brel (Aries) to Piaf (Sag) – all the embodiment of the living flame. Jupiter doesn’t seem very well fit to Sagittarius at all. The idea of optimism and expansion is perhaps Jupiteristic, but I don’t find those qualities essential about Sagittarius, on the contrary I find them the obvious qualities that are rather false by nature.

The life of a Sagittarius is dominated by one thing: hunting. In order to hunt, they need complete freedom. This is evidently their weak side: they fear the loss of freedom more than anything else. I know quite a few Saggis and they all react more or less the same way to saturnine elements: they run away like a deer in the forest would. A Sag is an excellent hunter, which is why the sign is so fit to produce artists. The attribution in the Tarot for Sagittarius is also named ‘Art’. It seems to be sort of the reverse formula of Gemini. Both signs deal with duality and schizophrenia. In Gemini they are united in a mercurial fashion, pyramid style: the higher you get, the more they are united. This is also my impression of gemini’s in general – the higher the type, the less schizophrenic. In Sagittarius, however, the formula is almost reversed. The higher the type, the more dualistic. The inner light is alchemically transformed and breaks when it reaches the higher points, overlooked by a Janus-like figure. There is no absolute unification as there is in the Higher Gemini card. I have found in practice that Sagittarius, even though they do not seem as schizophrenic as a Gemini does, in reality deep inside is usually much worse than a Gemini, but also much more interesting.

Let’s not forget, it’s a November sign. Essentially a dark sign, maybe even darker than Saturn. Saturn is relatively simple. And, interestingly, also deal with dualities: but here, the formula is pretty much the same as in the Lovers card, the Hermit having been exchanged for Pan.

The weakness of the hunter is that he must hunt, to prevent himself becoming the hunted.

Joost Baars vroeg me deze week of ik mee wou doen aan een lezing/avond over Hans Vlek in Perdu. Ik krijg tegenwoordig wel vaker vragen voor lezingen of optredens ed maar zeg altijd nee. Dat is niet alleen omdat ik in Istanbul woon. Ik zou waarschijnlijk ook ‘nee’ zeggen als ik in Nederland woonde. De laatste keer dat ik op een podium stond was toen ik de Dunya prijs in ontvangst nam. Gerrit Komrij was er toen ook en kan zich vast mijn hypernerveuze optreden nog wel herinneren. Een drilboor was er niks bij. Interessant is dan de vraag: waarom ben je eigenlijk zo nerveus? Want ik heb in mijn leven vele zaken gedaan die veel gewaagder waren, ook voor een publiek. Ik gaf ooit een serie performances, 1 met dansers en een blinde geluidskunstenares, 1 met een bak teringherrie en live zingen onder de douche. Die vond ik allebei leuk om te doen en de nerveusiteit viel mee.

Het is dus niet perse zo dat ik podiumvrees heb. Ik heb mijn geest geanalyseerd en geconcludeerd dat ik gewoon een enorme hekel aan de ‘lezing’ constructie heb. Zo’n opstelling waarbij je voor een publiek staat, gescheiden, het publiek valt niet te betrekken, ogen zijn gericht op jouw persoon in plaats van op de performance. Die hele setup irriteert me. Ik hou daar niet van, van die tegenstelling publiek-lezer, semi-passief en passief. Poezie is iets tussen de kosmos en mij. Als het mij niet lukt de lezer daar direct bij te betrekken voelt dat voor mij als een banaal iets aan. Ik hou op gebied van performances van totaalkunst: het slechten van de grens tussen performer en publiek. Voorlezen van poezie vind ik echt slaapverwekkend saai. Ik zie de meerwaarde niet van het gedicht van papier lezen.

Als ik naar een poezielezing ga voelt dat altijd een beetje als zo’n oude B2 pornobioscoop. Iets wat feitelijk een communicatie tussen kosmos en mens is wordt neergezet als een gezelschapspelletje, een soort bingoavond voor pseudo-intellectuelen. Iets wat feitelijk de meest persoonlijke communicatievorm is wordt tot voer voor wat klapvee. Is dat een misantropische instelling? Het is mij om het even. Ik zie er de meerwaarde niet van, noch voor mijzelf noch voor het publiek.

I discovered this image by stumbling over a dead rat. I was in my attic searching through old boxes of toys and books. Apparently either the cats had killed it, or it had just crawled into my domain to die a dignified death amongst stacks of great works of western literature and MUSCLES (a delightful little collection of Japanese toys from the 80s, if you didn’t know). Regardless of how it got there, in the dim lighting I didn’t see it and suddenly found myself cheek down on the floor. This was a fortuitous occurrence as I was peering through an accidental tunnel between boxes at a discarded sheet of paper. I reached in and it was embellished with the mysterious image you are now seeing before you. The words “GURGLE ANTIQUITY ANASTASIA” were inscribed on the back.

I know that I must have drawn this, as it is executed in my own hand, but I cannot remember doing it. If anyone has any interpretations please let them be known.

The Rat was given an honorable burial.

Original post by Jehosephat Sunrays

If there’s anything clear about the past 80 years it’s the fact that the Media have actually replaced the role the Church used to occupy in our societies. Where in the old days people were told by the Church what to believe, what worldview to have, how to look out on the world nowadays this role is fulfilled by the media. It was a smooth transition, almost unnoticeable. And as the old believers were incapable of seeing the problem of a patriarchal hierarchy telling them what to do, the same is true nowadays: most people do not realize what big problems the media represents.

There’s a crack, a huge crack, in the old monopoly of the media caused by the internet. Doubtlessly with horror, the media and the large cooperations and governments behind them found out that the internet by nature is not monopolisable. Where the old news was simply a hierarchy comparable to the old church, the internet is by nature anarchistic. Because of this, it slowly became more and more apparent to the public, at least to the intelligent part of the public, that history and news are phenomena that are actually staged instead of just deterministically happening.

There are countless examples of such ‘staging’ the last ten years. One doesn’t need to be too bright to see them. Hussein pulled out of a hole in the ground at Christmas time? Right. Beheadings of westerners, conveniently only occurring in the month after Abu Graib? Right. It’s not like they’re trying very hard to hide these ‘staging events’. For chrissake, they even publicly admitted that there was a ‘ministry of propaganda’ operative in 2002. So why is it just the last ten years that people are starting to actually notice these things? The answer is simple: internet. Does anyone actually believe that something like Abu Graib would have even surfaced in the old days, when the monopolistic news channels were in total control? Of course not. Did the Gulf of Tonkin incident get a lot of critical research in the media? Nope. It’s the internet that has breached the Berlin Wall of the Old Media, the Altar of the New Church. Events were always staged in exactly this way, it’s just that the last ten years that became more easy to understand since the newsflow was hard to control.

So, now we know our news programs and history are partly staged and invented, what can we do about it? Simple. Just stop watching. That’s all you need to do. Don’t fool yourself by thinking you’ll miss something. You are not. You have stopped listening to a liar that tries to fool you and brainwash you about how the world out there is, was, or should be. I guarantee you that the world without media and the world without news is a world that is brighter, more intelligent and much better to live in. It’s really no use to keep listening to something that was just invented to fool you. The only way of getting rid of the influence of the church is stop going there every sunday.