Archive for July, 2008

Ik zit in een of andere retesjieke tent in bostanci. ‘Since 1700′ stond op de menukaart. Het regent dat het giet, vandaar dat ik hier ben binnengestapt. Ik wou een dagje door de stad lopen maar ben weer veroordeeld tot mijn geliefd blackberry-publiek.

Die loewak formule, die moet weer aangepast worden. Het experiment is mislukt. Het had evengoed kunnen lukken, als ik me wat conformistischer opgesteld had en er meer tijd in had gestoken, maar het individualistische karakter van het weblog hangt voorlopig als een zwaard van damocles boven het web. Iedereen schrijft en niemand leest. De computergame generatie, natuurlijk. Uiteindelijk zal men alleen nog boeken lezen waarin men zelf de hoofdrol kan spelen.

Morgen komen mijn ouders een paar dagen logeren. Ze brengen drie bundels voor me mee:vuur van ter balkt, nieuwe sterrenbeelden van peter verhelst en het verzamelde werk van arie visser. Dat leken me de interessantste bundels van afgelopen jaar. Maar ja, er blijft veel wat je niet leest.

Ik zit eraan te denken me helemaal niet meer met de nederlandse literaire wereld te bemoeien. Waarschijnlijk zullen dan wat lui opgelucht ademhalen. Nietzsche zag dat als de ultieme daad, Amor fati, de liefde voor het noodlot: geen oorlog meer voeren tegen alles wat lelijk is maar puur en alleen nog scheppen en de rest als een soort ‘collateral damage’ beschouwen. Het is een modus die veel mensen prefereren.

Anderzijds ben ik erg tevreden met het feit dat ik het grootste aantal vijanden heb weten kweken in dat kleine vijvertje van de nederlandse literatuur. De middelmannetjes hebben een waar cordon sanitair rond me opgetrokken. Ik vind dat een groot genot, die reddeloosheid van alles wat niet ter zake doet.

Ik weet het dus niet, moet ik me geheel terugtrekken of juist zo door blijven gaan? Volgens mij maakt het niet zoveel uit. Het blijft een beetje met een stok in een mierenhoop porren maar zolang men maar vermijd in de mierenhoop plaats te nemen is het leven lang zo gek nog niet.

Gisteravond een zwaardere bomaanslag in Istanbul. Niks van gemerkt want die wijk ligt ver van het eiland. Bomaanslagen vind ik altijd bij voordaat verdacht. Welke idioot doet het nu plezier honderd onbekende mensen te verwonden of doden? Het is een middel dat altijd averechts werkt en daarom juist een bijzonder geschikt instrument voor manipulatie. Het zou mij niks verbazen als het gros der aanslagen door mannetjes in kantoortjes gepland worden om extra budget vrij te krijgen voor hun plannetjes. Ik maakte bij 9-11 nog de fout in de authenticiteit van die gebeurtenis te geloven en die fout maak ik niet nog een keer. Ik zie tegenwoordig al het nieuws per definitie als propaganda.

Verder vandaag die rechtszaak tegen de AKP maar weet niet of de uitslag ook vandaag komt.Het is erg lastig om in deze partij te kiezen voor mij.

Wat ik prettig aan Turkije vind is dat zo’n bericht over een bom met honderd gewonden een dag het nieuws beheerst en dat daarna de media het er niet meer over hebben. Wat een verschil met nederland waar men totaal sensatiegeil wekenlang doormeiert over zoiets.

Naar mijn idee is de beste oplossing voor het israel conflict en de situatie in america er totaal geen media aandacht aan te schenken. Het idee dat daar iets belangrijks gebeurt is juist de hele basis van het probleem. De wereld moet juist een sterk signaal afgeven dat zulke zaken en mensen oninteressant zijn. Zolang die mensen denken dat elke scheet die zij laten wereldnieuws wordt blijven ze maar scheten laten. Ik kijk daarom maar zo min mogelijk nieuwsprogramma’s…

This is my brother-in-law Ayhan. That means ‘Sultan of the Moon’ in Turkish. Normally he’s sort of a serious guy:

But when he visits us on the island like yesterday he gets really happy, maybe the blossom trees like this one in front of our house do the trick:

I have left out I. – I. was a punk girl I met in eindhoven. She was a very independent person, a Scorpio, and used to walk around in a leather jacket with the Russian word for freedom, svoboda, painted over its back. I used to have these great philosophical conversations with her. She actually followed me around everywhere but I was too stupid to notice she was in love with me. I remember two moments of significance. The first was the blockade of Shell in Amsterdam at the end of the eighties. I was still in school and would have an exam that day so I asked the principle if I could redo that test later on. He said no and I would get a zero if I went to that protest. I didn’t care and went anyway. I. was there too and we were together most of the day. The blockade went pretty nasty. There was lots of military police and somehow I ended up sitting in the front row of the street sit down. It was obvious they were going to charge soon and I was alert. When the charge started I was somehow able to avoid any beatings. Chaos in the street. A lot of hardcore autonomes had shown up with bivaks and catapults and baseball bats. It was like a war but it was exciting. The cops were actually pretty scared of this shadow army. I saw some cops stop charging and run away when they ran into one of these anarchist baseball squats. Of course soon the teargas was used. Both me and I. got hit by a fair amount of it and that stuff sucks pretty hard. However, crying together caused by teargas with a girl you are in love with in a warlike setting was somehow seriously romantic. Highlight of the day was when the ropes came out. We tied ropes to a police bus and hung on it with 20 guys trying to pull it over. It was great fun. Eventually the bus escaped.

One thing about this event struck me as typical. The cops actually had 2 buses full of cops dressed as autonoms. They copied everything even the Mohawks and slogans on the jackets. I think the idea was actually to let these guys incite a riot. Events like these are great opportunities for police to get more budget when things run out of hand. However these riots were already there, which is why I think these punk cops simply were not used and waiting in a van instead. They were seriously embarrassed by being discovered and drove away at light speed afterwards.

The second event I remember about I. is that I made a date with her. I was still living with my parents. I was thinking I should finally tell her how much I was in love with her. That thought made me so nervous I had to sit down on the ground twice during my bicycle ride to eindhoven on the way to this date. Finally I actually bicycled into a ditch with water! I couldn’t believe I was so nervous and excited about this. I. And me sat in front of altstad and played a game of chess. I told her I was in love with her. She looked at me with this funny, ironic sort of look and said she was in love with me before too but now it was over. That kinda sucked! Later on she told me she was thinking about taking me for a screw on this occasion but instead we just played a few games of chess and parted.

I think at that time I was more political than I. was. I remember some talks we had in de bunker. She told me that the squatters there were just as conservative as the people outside. I was seriously shocked she felt that way because at that time I seriously believed in anarchism and all that. But of course she was right. I. Was a big neubauten fan and got me into more alternative forms of music instead of just punk rock. She lived next door to me in the school after the other guys left but she was hardly there. I remember I one time peeked in her diary and found what she wrote about me. She wrote that she had never met someone with such an all-devouring, destructive oversight and vision as me. That touched me, that she would feel that way. In hindsight I think it was my idealism that sort of blocked a possible relation with her. Be it as it may, she was one of the persons I really loved at that time.

….but talking of soulful music, when it comes to percussion, there’s nothing that beats Burundi drummers. These guys are incredible:

Wendo Kolosoy is one of the pioneers of Congolese Rumba, and one of my favorite African artists. I have been playing his music a lot lately. Kolosoy used to be a professional boxer but he turned to singing when he got too old to fight in the ring. Congolese Rumba is a mixture of African, latin-american and jazz influences and is simply one of the most soulfull music made in Africa nowadays. Check out this little excerpt from a documentary by Jacques Sarasin: