Ja, maar tussen ons heerst nogal een smaakverschil. Ik weet nog dat je mij als eerste reactie mailde dat je de bundel te religieus van toon vond. Aangezien ik er eigenlijk weinig religieuze dingen in zie – ik vind de bundel eerder blasfemisch dan religieus – kan ik met zo’n opmerking weinig. Die spaarzaamheid is ook zoiets – je bent een fervent aanhanger van de ‘schrijven is schrappen’ school, dat weet ik wel, maar kijk eens een keer verder dan je neus lang is. Is spaarzaamheid ook iets wat van belang is voor schilders, vind je, of mogen die wel uitbundig uitpakken?

Nou ja, ik heb natuurlijk al wel meer over de bundel gediscussieerd her en der. Ik merk dat bepaalde types mensen er erg moeite mee hebben, de wat meer linksbreinige types zeg maar. Dat is ook wel logisch omdat mijn poezie zowel erg beeldend is als, vaak, op een beeldende logica gestoeld is die niet direct synchroon loopt met een rationele logica. Toch durf ik best te zeggen dat achter elk beeld in de bundel een bepaalde logica zit. Verder ben ik als persoon niet bijzonder in consistentie geinteresseerd: als ik een consistente bundel had willen schrijven had ik de lijn van hoofdstuk 1 doorgetrokken en een hele bundel in dezelfde stijl geschreven. Dat is in principe makkelijker dan wat ik nu heb gedaan.

Natuurlijk snap ik ook in zekere zin je argument wel: sommige gedichten zijn erg complex geworden, en die complexiteit kan storend werken als je een consistent beeld verwacht van een gedicht. Ik sluit ook niet uit dat ik ooit wel op die wijze zal gaan werken, je ziet vaak dat dichters als ze ouder worden juist spaarzamer gaan schrijven (ook niet altijd, trouwens). Je kunt ook niet verwachten dat ik in mijn debuutbundel al een volledig volleerd dichter ben, denk ik, maar zoals gezegd ik denk dat het argument ten dele een smaaksargument is.

Karavanserai is in die zin een eigentijds werk dat het vrij synchroon loopt met ontwikkelingen in de schilderkunst de laatste tien jaar: onstuimig, extravagant, hallucinant, tegen kitsch aanleunend maar nooit echt die grens over, meerdere stijlen in een enkel gedicht combineren (surrealisme,absurdisme, magisch realisme etc) – ik weet dus echt wel wat ik aan het doen was, maar van sommige zaken in de bundel kun je je natuurlijk afvragen of ze gelukt zijn.