Mensen gaan er vaak automatisch vanuit dat je, omdat je in Turkije woont, iets met de islam hebt. Dat is natuurlijk faliekante onzin. Noch ik noch Vildan hebben ook maar enige affiliatie met de religie, behalve dan dat Vildans familie uiteraard wel uit moslims bestaat. Dat leverde aanvakelijk enorme problemen op. Haar vader wist niet beter of zij had een beurs gekregen om in Nederland te studeren. Die beurs was er helemaal niet, maar het was de enige manier waarop we een geloofwaardig verhaal konden verzinnen. De vijf jaar dat we in Nederland samenwoonden wist hij dan ook niets van mijn bestaan af. Vildan deed de kunstacademie en nadat ze afstudeerde begonnen de echte problemen: ik moest ineens 130 procent minimumloon verdienen anders moest ze linea recta weer het land uit. Minimumloon is voor de dames en heren in Den Haag niet goed genoeg: een drempel opwerpen, noemen ze dat. Ze vinden het uiterst normaal daar om arme mensen de liefde onmogelijk te maken.

Ik nam dus een baan in een ICT bedrijf met net genoeg salaris om een visum mogelijk te maken. Twee jaar lang het 8-5 kantoorbestaan geleefd als zoekmachine marketing specialist. Ik had zonder die baan ook rond kunnen komen maar de vloek is dat die vreemdelingenpolitie als je zelfstandig bent eist dat je drie jaarrekeningen overlegt waaruit blijkt dat je consistent boven die 130 norm zit. Dat kon ik niet, dus een baan was de enige optie.

Tijdens die 2 jaar dat ik daar werkte werd mij echter door die politie op zodanig kafkaiaanse wijze het leven zuur gemaakt (visums verstrekken die als je ze op gaat halen alweer verlopen blijken zijn, 500 euro storten en glashard te horen krijgen dat je niet betaald hebt,waarna het me 6 maanden kostte om mijn gelijk te halen, etc etc) dat ik en Vildan ons afvroegen waar we eigenlijk mee bezig waren. Ik zat er op een gegeven moment helemaal doorheen. Vildan vond Nederland nooit echt geweldig en ik trouwens ook niet, de gelukkigste tijd in mijn leven tot dusverre was de tijd dat ik in Boedapest woonde. We zijn naar Istanboel gegaan en zijn op buyukada gaan kijken. We vonden een mooi huis voor een betaalbare huurprijs. Ik heb het meteen gehuurd. Toen begon echter het lastigste parcours: indien vildan niet verstoten wilde worden moesten we trouwen met toestemming van haar vader.

Haar vader heeft een kledingzaak in een zijstraat naast de grand bazaar. Dat is niet altijd zo geweest. Hij is als een arme sloeber in zijn 20 vanuit Kayserie naar Istanboel gekomen en heeft vele jaren lang sinaasappels op straat verkocht. Geleidelijk aan heeft hij zich opgewerkt en nu is hij een behoorlijk populaire man die vaak mensen helpt, een erg religieuze man ook die tot overmaat van ramp als twee druppels water op Robert de Niro lijkt en exkampioen turks worstelen is. Ik zag dus niet bepaald uit naar een ontmoeting.

Ik was in Nederland toen Vildan de moed opbracht hem te vertellen dat ze met een Nederlander wou trouwen. Hij draaide aanvankelijk helemaal door en schreeuwde dat ze niet meer welkom was in zijn huis. Dat was een uiterst vervelende situatie. Wekenlang was hij niet te vermurwen. Ik bedacht een oplossing: mijn ouders, die hij al kende, zouden bij hem langs gaan om te praten. Met een vertaler erbij, want Yusuf spreekt geen woord engels.

In de Turkse cultuur hebben ouderen een groot respect. Het wordt als uiterst onbeleefd en onbeschaafd gezien om oudere mensen tegen te spreken. Daarom was dit dan ook een slimme zet. Mijn ouders zijn boven de 60 en ouder dan hemzelf. Ze zijn met hem gaan praten. De precieze inhoud van het gesprek weet ik niet, maar hij liet weten zijn toestemming te geven. Ook zei hij dat ik geen moslim hoefde worden. Als allah had gewild dat iedereen moslim was, zei hij, was iedereen moslim geweest.

Daarna ben ik hem gaan ontmoeten. Ik was daar nogal nerveus over. Ik had in de sportschool er in 3 maanden 15 kilo afgetraind. Hij deed echter erg relaxed. Ik kan het nu prima met hem vinden, hoewel communiceren nog steeds erg stroef gaat. Ik wil komende jaren serieus werk maken van dat Turks leren, want je red het hier niet met Engels. Dat wordt alleen onderwezen in dure privescholen dus de meeste Turken spreken het niet.

Ik ben dus geen moslim geworden. Er waren elementen in de familie die daar een probleem mee hadden maar dat zeggen ze nooit openlijk. Verder eigenlijk weinig problemen gehad, behalve dan communicatieproblemen. Ik ben nog steeds blij dat we de stap genomen hebben om hierheen te verhuizen. De laatste drie jaar van mijn leven waren als een plezierige droom.

3 Responses to “Waarom ik naar Turkije verhuisde”