Archive for August, 2008

Uiteraard bleek die kast ongeveer 40 kilo te wegen en heeft een aardige medewerker ter plaatste er wat plakband overheen gejast om hem draagbaar te maken zo scherp dat ik als ik niet toevallig een handdoek bij me had geen vinger meer over zou hebben. Tot overmaat van ramp zat het schip nokvol en bij aankomst op buyukada brak, voor het eerst in de 3 jaar dat ik reis met deze schepen, het aanlegtouw zodat een dikke oude oma met haar reet bovenop mijn computer plofte. Ik zit inmiddels koffie te drinken en heb al een derde van de afstand op het eiland weten af te leggen, helaas we’ll het vlakke deel. Nu gaat het de berg op, kijken of mijn comp de omareet heeft overleefd…

Een groepje bebaarde mannen in afghanistan koos een datum uit met grote marketingwaarde om de grootste aanslag uit de geschiedenis van de mensheid uit te voeren. Call 911, moet osama gedacht hebben toen hij met zijn knokige vinger in de afghaanse bergen zijn meesterplan ten uitvoering bracht. Op 911 verdampten 3 gebouwen, op een wijze waarop normalerwijze alleen opgeblazen gebouwen verdampen, en verdampten 2 vliegtuigen, dat alles binnen het verstek van een uur tijd.

De experts worden erbij geroepen. De experts schrijven dikke rapporten waaruit blijkt dat het wel degelijk mogelijk is dat zo’n gebouw van een brand op dergelijke wijze instort. Over de waarschijnlijkheid van het event houdt de expert echter zijn mond. Immers, de kansberekening is niet zijn vakgebied.

Dat de kans zo goed als nihil is dat er op een dag 3 stalen gebouwen verdampen en 2 vliegtuigen, dat maakt in het licht van het feit dat experts ons lieten weten dat de afzonderlijke events in principe technisch mogelijk zijn niet meer uit. Want de waarschijnlijkheid van deze events interesseert ons geen zier. Wat ons interesseert is te horen dat alles in principe mogelijk is, ook het idee dat dit stuk door een groep chimpansees op een tiepmachine is geschreven.

Vandaag is de dag des oordeels. Ik ga mijn beestachtige nieuwe computer oppikken in kadikoy en hem hoogstpersoonlijk de berg op dragen, om het gerammel van de paardenkar te mijden. Het is 32 graden dus dat wordt zweten geblazen. Het is weer zon bigtower, voor minder doen we het niet. Het enige verschil met Jezus Christus is dat die niet scheepsladingen software hoefde installeren toen hij bovenop de heuvel arriveerde. Daar staat natuurlijk tegenover dat ik niet op mijn moederbord zal worden gespijkerd, hoewel met die harddisks van tegenwoordig die verspijkeren zichzelf. Zegt u alvast een schietgebedje, want als mijn missie faalt is het voorlopig gedaan met loewak.

Elke doorgewinterde scheerfanaat, m.a.w. elke echte man, weet dat bij droogscheerders iets niet helemaal goed zit in de bovenkamer. Droogscheren, dat heeft niet eens iets met scheren te maken. Scheren doe je met een mes en een kwast en een flinke kwak schuim. Droogscheren is voor verwijfde types. Voor mannen die het zelf niet meer af kunnen. Droogscheren verhoudt zich tot scheren als de electrische tandenborstel zich tot een echte borstel verhoudt. Droogscheerders zijn mannen die deodorant gebruiken in plaats van aftershave. Het zijn onbetrouwbare, slonzige, overhaaste overlopers die werkelijk niks in de melk te brokkelen hebben.

Het gaat helemaal de verkeerde kant op met de wereld. Mijn vader schoor zich nog mooi met zo’n sjieke kwast met een houten onderzetter en een flink blok aluinsteen ernaast om het bloeden te stelpen. Ik was als kind al helemaal dol op dat blok aluinsteen. Zo zag er dat ongeveer uit:



Tegenwoordig valt er bijna niet meer aan te komen, en de echte scheerkwasten van paardenhaar zijn vervangen door van die waardeloze plastieken gevallen. Er zijn geen echte mannen meer.

Dan toch maar als fervent natscheerder op de Gilette overgestapt. Aanvankelijk de Mach 3. Het leuke van die Mach 3 is dat ze aanvankelijk die mesjes veel te goed gemaakt hadden. Je deed bijna een jaar met zo’n mesje en dat was niet goed voor de winsten. Latere versies zijn dan ook afgezwakt.

Het idiote van die Gilette apparaten is dat ze het apparaat goedkoop verkopen en dan de mesjes peperduur maken. Als rasechte Hollander trapte ik daar natuurlijk niet in. Ik koop gewoon elke keer een nieuw apparaat. Het is even duur als nieuwe mesjes kopen, dus ik heb inmiddels 14 Gilette apparaten in de kast staan. De laatste 8 die ik kocht waren weer Mach 3, want die is veel beter dan die nieuwe gevallen met batterijen erin. Blasfemie, alsof wij op smerige droogscheerders willen lijken. En spreek me niet over Gilette Fusion, wat een kutapparaat. Nee, heerlijk elk half jaar een precies identiek Mach 3 apparaatje in huis halen en trots langs zijn oude kameraden hangen, met de scheerkwasten helemaal achterin als een soort grijze opa’s. Een man moet een scheergeschiedenis aanleggen. Die moet op zijn gezicht af te lezen zijn. God, wat mis ik die Aluinsteen. Er zijn maar drie dingen die een man een echte man maken: een aluinsteen in de badkamer, Tabac voor de spiegel en een schepje Buisman in de filterkoffie.

Ik zit in een kroegje in kadikoy. Heb een nieuwe computer gekocht vandaag, een quadro processored AMD met 4 gig geheugen en een terabyte harddisk. Mijn oude computer heb ik vanuit nederland naar istanboel gesleept. Ik droeg hem in mijn armen in de waan dat ik hem mee het vliegtuig kon nemen. Nee dus. Het was zo’n large tower. Tot overmaat van ramp moest ik hem op die bagageband zetten. Mijn pleidooi hem zelf in het ruim te gaan plaatsen vond geen gehoor. Ik had hem niet ingepakt dus hoppa kale computer op de bagageband. In istanbul aangekomen zwetend bij de ontvangt staan wachten en ja hoor hij kwam gewoon weer over de band aan. Daarna taxi, schip en paardewagen tot aan ons huis. Ik dacht: no way dat die kast nog werkt. Deed hij in eerste instantie ook niet maar na het aandrukken van de grafische kaart deed hij het weer prima. Recentelijk echter een blauwe schermen kermis elke dag vandaar dat ik een nieuwe ben gaan kopen. Die oude was ook alweer 6 jaar oud. Niet echt op de multitaskende dichter/designer ingesteld. Hopelijk overleeft die nieuwe comp de paardenkar…

In de groene amsterdammer van deze week is een recensie te lezen van Erik Lindner over Karavanserai, ik heb twee of drie citaten op de perspagina van martijnbenders.nl gezet.

Ik ga Loewak binnenkort anders indelen. Het engelse en nederlandse deel worden gescheiden en krijgen hun eigen adres en ook medewerkers. Verder komen er een aantal subsites onder loewak te hangen met hun eigen CMS – op die manier hoop ik van Loewak een soort cultureel knooppunt te maken.

Nog meer nieuws: na jaren afwezigheid keer ik terug bij de Recensent als poezierecensent. Over een tijdje zijn daar weer recensies van mijn hand te lezen, dus. Nieuwe boeken zijn nog onderweg geloof ik.

Na een behoorlijk relaxte zomer, dit keer gelukkig zonder 40 plus perikelen, ben ik weer hard aan het werk gegaan. De tot nu toe behoorlijk positieve receptie van Karavanserai vraagt natuurlijk om meer maar het is even de vraag in welke vormen ik dat ga gieten. Ik werk aan een engelstalige bundel genaamd ‘eureka, a soap opera for a dirty world’ samen met de new yorkse kunstenaar joshua ray stephens, werk aan wat webprojecten, werk aan een nieuwe bundel die ‘salvia’ gaat heten en ben daarnaast nog van plan een roman te schrijven. Ik hou jullie op de hoogte!