Archive for September, 2008

Poezienieuws vandaag? Ja, natuurlijk: De Scheve Lakei van het Valse Toontje wijst met grote verontwaardiging op een vermeend vals toontje in een recensie van Erik Jan Harmens. Waarschijnlijk vreest hij opkomende concurrentie, maar gelukkig laat Harmens onze lakei weten dat zijn scheve schaats voorlopig veilig is. Lees meer op:

De PoeziePrive, deel 3874

Premier Erdogan is nu in een politiek schandaal verzeild geraakt rond het Duitse en Turkse ‘Lighthouse’, een organisatie die geld inzamelde van Duitse turken voor goede doelen. Naar verluidt zijn daarbij vele miljoenen achterover gedrukt o.a. aan de Turkse zijde en boze tongen beweren dat dit o.a. in het Partijbureau van erdogan is gebeurd. Zoals het er nu uitziet gaan er weer grote rechtszaken worden opgestart.

Even voor de goede orde, mijn ‘Lighthouse’ dat ik samen met Olga Mink, Alison Nastasi en Robin Rimbaud maakte is hier niet op gebaseerd maar het is wel frappant dat er nu zoiets opduikt. Niet dat ik mijzelf profetische gaves wil toedichten, maar mijn bundel bevat ook al een gedicht ‘barracuda’ wat oa verwijst naar de nacht van de lange messen en laat nu die enge mevrouw Palin, die meent dat het Gods opdracht is om pijpleidingen in Aghanistan aan te leggen, als bijnaam ‘the Barracuda’ hebben. Ik hoop maar dat mijn ‘profetische gaven’ vet tegen zullen vallen want die ijzeren, fanatieke tante moet je echt niet als president hebben.

Zoals ik eerder al aankondigde ben ik van plan een roman te schrijven. Ik wou dat voornemen echter laten staan of vallen met het in mijzelf vinden van een verhaal wat ik de moeite van het vertellen waard vind. Gisteren kwam zo’n verhaal ineens in me op. Ik ben begonnen het boek schetsmatig in elkaar te zetten. De voorlopige werktitel luidt ‘De Pierlala van Jáchymov’. Het wordt een boek over magie en liefde, cynisme en de nieuwe koude oorlog. Meer wil ik er voorlopig niet over kwijt, behalve dan dat er merkwaardige dingen gebeurden gisteren rond het ontstaan van het boek.

Ik zat zondagavond te peinzen over een gedicht wat een soort ode aan het plafond zou moeten worden. Om 2 uur ‘s nachts stond er plots iemand aan de deur te kloppen. Ik ben al een week alleen omdat Vildan haar voet verstuikt heeft en daarom bij haar ouders verblijft omdat dat gemakkelijker is voor haar. Ik deed de deur open en het was pikdonker buiten dus ik zag niets. ‘Wie is daar’ zei ik en na enig manouvreren zag ik dat het Hassan was, een jongen die ik al een jaar niet had gezien. Goed ken ik hem niet, dus bijzonder merkwaardig dat hij om 02.00 ‘s nachts aan kwam kloppen. Hij spreekt geen woord Engels en ik bijzonder weinig Turks, maar hij bleef me maar omhelzen en ‘ik hou van je’ zeggen.
Ik had geen idee wat hij wilde. Hij is een half uur gebleven en toen heb ik hem naar buiten gewerkt.

De volgende dag zei mijn Amerikaanse vriendin Alison via Skype dat ze van mij gedroomd had, en in haar droom drukte ik haar tegen het plafond aan en vertelde allerlei zaken waar ze geen touw aan vast kon knopen. Vervolgens zei ik tegen haar ‘waar is mijn boek, ik wil mijn boek, ga mijn boek zoeken’ en zij kroop door een gat in het plafond om het te gaan zoeken en toen werd ze wakker.

Synchroon aan die droom is dus het verhaal van het boek in mij opgekomen. Hoofdrol in het boek gaat een poppenspeler zijn, en Alison is helemaal gek van poppen. Een goede start dus, want aan een boek moet een zekere noodzaak in de realiteit ten gronde liggen, vind ik. Ik hou jullie op de hoogte.

Weinig mensen weten dat ik, als begnadigd en bijkans onsterfelijk classicus, voor ‘Karavanserai’ ook al het gedicht ‘Beowulf’ heb geschreven, nu heruitgegeven in de Amerikaanse Penguin reeks. U kunt dit boek direct bestellen via de Noord Nederlandse boekhandel, wees er snel bij want er zijn nog maar enkele exemplaren beschikbaar:

Martijn Benders
Beowulf
Prijs Euro 9.95

Extra informatie:
Ingenaaid, 116 pagina’s
Verschenen: december 2006
Gewicht: 82 gram
Formaat: 179 x 109 x 18 mm
Penguin Group USA

Het is een misverstand te denken dat er hedentendage meer hypocrieten in de wereld zijn dan voorheen. Nee, er zijn evenveel hypocrieten maar vroeger deden die hypocrieten gewoon beter hun best nog een beetje geloofwaardig over te komen. De hypocriet is dus in verval geraakt. De hypocriet heeft schijnbaar van de grote leugens een halfwaardetijd meegekregen. De hypocriet van vroeger, veruit superieur aan de hypocriet van nu. Nog geen week nadat ze op het journaal hebben staan roepen dat landsgrenzen gerespecteerd dienen worden vallen ze zelf Pakistan binnen, en doden vrouwen en kinderen. D66 gaat staan roepen dat Rusland, nee dat kan echt niet dat Rusland. Nou, aan die seniele krullenbollen hebben we wat.

Den Uyl, Van Agt, dat waren tenminste nog hypocrieten van het eerste uur. Met grote zorgvuldigheid beitelden deze kontdraaiers geloofwaardige morele verontwaardigingen en zij vingerwezen als de Goden van de berg Olympus. Tegenwoordig nemen de hypocrieten het niet meer zo nauw. Zij zijn bijzonder slordig geworden, of hebben een collectief amnesia opgelopen.

In een wereld waarin het morele kompas op hol is geslagen is een eerlijk mens bijzonder eenzaam. Wellicht is het die eenzaamheid die de schaapachtige types ertoe drijft in steeds idiotere dromen te willen leven. En hoe idioter en irreeler de droom, hoe slordiger de aansluiting met de werkelijkheid. God die opdracht geeft pijpleidingen aan te leggen, je moet toch wel een klap van de molen gehad hebben om zoiets te geloven.

Ik kwam gister pseudo-toevallig Elza’s naam op het web tegen in een artikel op NRC’s handelsblad over natuurlijke cosmetica. Ze staat foutief gespeld in het dankwoord van mijn bundel, de correcte spelling is Elza Teunissen. Heerlijk om je eigen oude muzes te kunnen corrigeren.

Ik droomde vannacht dat Jasper Henderson en Frank Starik samen muziek stonden maken op een groot podium. Ik leunde op de voorkant van het podium en keek toe. Plots keek Starik me in de ogen en riep ‘Hee Benders, daar heb je Benders!’. Jasper gebaarde dat ik het podium op moest. Ik wilde niet en weigerde. Ze trokken me toch het podium op. Ik zei dat ik dan wel een liedje van Shane Macgowan wilde zingen. Jasper stelde een bepaald nummer voor, maar ik zei dat ik perse Sayonarah wilde zingen en dat deed ik dus vervolgens ook. De droom vervolgde met allerlei meisjesperikelen, minder interessant maar wel plezierig.