Ik had al toen ik redelijk jong was het idee dat je hele leven als slaaf moeten werken alleen om te kunnen wonen een absurd en onnatuurlijk idee is. Dat is natuurlijk precies wat een hypotheek is: een megaschuld die je bij een bank aangaat waardoor je geen keuze meer hebt: je hele leven zul je hard moeten werken om je eigen huis terug te betalen.

Mijn ouders zijn een goed voorbeeld. Doorsnee mensen, doorsnee woning, doorsnee hypotheek. Dit jaar hebben ze in Februari eindelijk de laatste betaling op hun hypotheek kunnen verrichten. Mijn vader is nu 66 en eindelijk heeft hij zijn eigen huis. Iets wat zijn vader overigens nooit heeft gehad, en de vader van mijn moeder ook niet.

Mensen zeggen dat huren geld weggooien is. Dat is natuurlijk wel zo, maar aan de andere kant geeft het een hoop vrijheid ook. Je kunt steeds gaan wonen waar je maar wilt. Je kunt eens een paar jaar in een ander land gaan wonen. Je kunt permanent verkassen. Allemaal dingen die moeilijk worden als je aan een hypotheek vastzit. En geld gooi je in principe altijd weg, want dood is dood. Dus nee, een hypotheek dat heb ik nooit echt als een zinvolle investering gezien.

Ik kreeg een tijd terug een gratis huis aangeboden maar ook dat heb ik afgeslagen. Er zat namelijk een voorwaarde aan dat kado: dat ik op een plek zou gaan wonen in Istanbul die mij veel minder bevalt dan deze plek hier op het eiland. Waarschijnlijk zouden veel mensen toch uit hebzucht dat kado aangenomen hebben. Ik niet. Ik hou helemaal niet van zulke voorwaardes: ik huur liever op een fijne plek dan dat ik gratis op een plek zit waar ik me niet lekker voel.

Lekker huren. Mijn huiseigenaar woont hier bovenop de heuvel. Hij beweert dat hoe beter je uitzicht is hoe dichter je bij God bent. Die man heeft gelijk. Er is geen enkele muur die opkan tegen een mooi uitzicht. Er is geen enkel stukje goud wat een wolk kan imiteren.