De Benny Hill van de Nederlandse Boekenwereld
November 15th, 2008 | 
Author: De Eindhovense Literatuur Stimuleringsprijs. Een tijd terug vroeg een vriendin me of ik daar aan mee ging doen. Ik heb even op de website gekeken en dacht toen, nee, laat maar. Ik weet namelijk precies hoe dat in Brabant werkt: de grootst mogelijke idioten worden opgetrommeld om in de jury plaats te nemen. Ik heb niet eens gekeken wie erin zat, maar achteraf bleek mijn gevoel juist want de Beau Ervens van de Nederlandse Literatuurkritiek, de Benny Hill van de Nederlandse Boekenwereld, de man die in zijn eentje belichaamt waarom men zo snel mogelijk moet emigreren wil men ooit nog een beetje serieus genomen worden: ja hoor, daar is ie weer: Martin Ros. Hoe kom je er in godsnaam bij Martin Ros voor een literaire jury te vragen? Dat is alsof je Pipo de Clown vraagt te jureren voor een cabaretwedstrijd, of je het Koekiemonster naar de vergadering van de Michelingids stuurt.
Maar goed, in Brabant bende als uw kop op teevee geweest is overal goed voor. Gelukkig maar dat Martin Ros zijn ego niet in bedwang kon houden, de man is gewoon te groot voor Eindhoven, laten we even wel wezen. De video kunt u hier bekijken
Posted in 
Tags: 6 Responses to “De Benny Hill van de Nederlandse Boekenwereld”
Leave a Reply
'Wat koop ik voor jouw donkerwilde machten, Willem' heet de nieuwe dichtbundel van Martijn Benders.
Hoe het kan dat één ongeordende, doorgaande stroom gedichten, op het oog zonder plan of doel, opbouw of richting geschreven, zo kan fascineren is lastig
uit te leggen.
Abe de Vries, De Contrabas
Lees de recensie
ach ja, maar we hebben in ieder geval een productie van Olga Mink gezien en het was warm terwijl de drank rijkelijk vloeide.
Ha, ja, Olga was degene die me de tip gaf mee te doen.
Ze had toch iets gemaakt met lichtpoezie of iets dergelijks?
klopt. op een gedicht van Lucebert:
Zij draagt het licht van geluid
zij draagt het licht van geluid
zij draagt het geluid van licht
het sluipt de oren uit
het sluit zich binnen de mond in
ze huppelt als een heldere trompet
ze applaudiseert als een schijnwerper
de radio scherpt haar ogen
de fotoos werpen een glimlach
de zomerdag zijn zandtaart
de winternacht zijn ijsbaan
zij gaat welsprekend in het licht staan
in een aria stralend,
haar armen klimmen als ibishalzen
in een aria stralend
haar irisspiegels springen
in een aria stralend
Lucebert
Het moet inderdaad niet alleen vervelend zijn maar ook volkomen misplaatst en daarbovenop dan weer geheel ongemanierd zij het politiek en mediabeleidsmatig correct, om iemand die hardop denkt
a. te willen herleiden tot iemand die een verhaal brengt en bovendien
b. daarbij tot spoed aan te manen alsof hij op die ellendige treurbuis moet, zo nodig zo onnodig. Iemand, ongeacht wie, dhr Ros of Pipo de clown. Laten uitspreken is een teken van beleefdheid dat je volkomen mist op die ellendige treurbuis.
Zoals ik het heb begrepen greep Ros een prijsuitreiking, waarvoor hij het behoorlijke ruime bedrag van 1500 euro ontving, aan om een of ander persoonlijk verhaal over neofascisme over het publiek uit te storten. Niet dus waar ze hem voor ingehuurd hadden – hij zou het over de wedstrijd hebben. Dat hij zo’n gelegenheid aangrijpt om zijn eigen zielenroerselen over het publiek uit te storten, daaruit spreekt een wel erg zielige hang naar erkenning, volledig misplaatst en dus volledig terecht dat er werd ingegrepen.
@ marc.
het is precies zoals Martijn zegt en dan nog honderd keer erger. met kromme tenen en plaatsvervangende schaamte op een tribune zitten doe je niet met veel plezier. daarnaast had de presentatrice net als Ros een opdracht van de organisatie meegekregen en zij, in tegenstelling tot Ros, hield zich daar aan. Nadat ze Ros al aardig wat ruimte had gegeven werd hij tijdens zijn doorgeschoten verhandeling over onder andere het neofascisme ingebonden. en terecht. het was niet om aan te horen.