Ik ben nu, precies op dit moment, twee weken gestopt met roken. Ik ben gestopt omdat ik van mijn lichaam signalen kreeg dat het leuk geweest is met dat roken en zulke signalen neem ik liever serieus. Maar ik zie met afgrijzen aan hoe de Nederlandse samenleving voortdurend pedagogischer, lulliger, betuttelender en idioter wordt. Een rookverbod voor de horeca is idioot. Immers, rokers moeten ook uit kunnen gaan. Door het roken overal te verbieden maak je het uitgaan voor hen een vervelende zaak.

De goede oplossing: speciale rokerscafes. Wat is daar mis mee? Dat mag u mij nu eens uitleggen. Concurrentievervalsing? Laat me niet lachen, beweert u serieus dat die meerderheid niet-rokers liever in een rokerige bar rondhangen? En aangezien de keuze ‘Rokersbar’ of ‘Niet-Rokersbar’ een vrije keuze is kan van concurrentievervalsing uiteraard geen sprake zijn.

Maar nee, er moet een betuttelend, restrictief en van de pot gerukt beleid gevoerd worden. Typisch Nederlands. Eerst regels, en dan pas nadenken. En ellenlang discussieren over de uitvoering, zonder ooit het nut van die regels zelf ter discussie te stellen. Wat dat betreft weinig verschil met het Afghanistan debat: geen moment ging het over de vraag OF en WAAROM wij dan wel in Afghanistan zouden moeten zitten: nee, HOE, daar ging het politieke debat over, alsof de grote roerganger op de achtergrond de beslissing voor ons al genomen had. U mag dat democratisch vinden. Ik vind dat vooral het keurmerk van de pedagogenutopie die drijft op vlakke poezie, of die nu begrijpelijk of onbegrijpelijk is – dat doet al lang niet meer ter zake.