Een paar jaar geleden, ik denk een jaar of vijf, ben ik een keer een half jaar gestopt met roken. Ik was een enorme kettingroker en zenuwpees dus ik was er trots op dat me dat gelukt was. Volgens sommige mensen is stoppen met roken net zo moeilijk als afkicken van de heroine. Of dat waar is weet ik niet, maar ik denk wel dat het door veel mensen als moeilijker wordt voorgesteld dan het feitelijk is. Al die pleisters en pillen en andere rotzooi is allemaal onzin, gewoon cold turkey dat is het lekkerst en het meest effectief.

Helaas werd de baas van het bedrijf waar ik destijds werkte – E-quest Automatisering – ‘s avonds toen hij op zijn net nieuw gekochte Harley Davidson motor naar huis reed geschept door een dronken automobilist die door het rood reed. Gevolg: Linkerbeen moest geamputeerd worden. Wie ooit bij een klein bedrijf gewerkt heeft weet hoezeer je bij zo’n bedrijf tot familie wordt: je zit immers zeer intensief met elkaar opgescheept en ik zat vaak ook nog na werktijd te schaken met mijn baas, Patrique.

Dat kwam dus hard aan. En toen Patrique na 3 weken in het ziekenhuis te hebben gelegen weer op kantoor kwam, naar zijn directeursstoel hinkte en glunderend zei ‘Zo, nu gaan we een lekkere sigaar roken’: nee, op zo’n moment kun je geen dienst weigeren. Ik nam een flinke teug van de sigaar en het is onbeschrijfelijk te zeggen wat een vreemd genot ik in mijn hersenkamer voelde na 6 maanden niks te hebben gerookt. Na werktijd snelde ik naar de pomp om een doos sigaren te halen.

Ik had mijzelf wijsgemaakt dat het roken van sigaren niet echt roken was. Inmiddels rookte ik een doos sigaren per dag. Op een nacht droomde ik dat er sigaren uit de aderen in mijn armen kwamen. Daarna ben ik weer overgestapt op sigaretten.

Inmiddels ben ik alweer twee weken gestopt. Het ziet er naar uit dat ik het dit keer vol ga houden.