Archive for November, 2008

De Eindhovense Literatuur Stimuleringsprijs. Een tijd terug vroeg een vriendin me of ik daar aan mee ging doen. Ik heb even op de website gekeken en dacht toen, nee, laat maar. Ik weet namelijk precies hoe dat in Brabant werkt: de grootst mogelijke idioten worden opgetrommeld om in de jury plaats te nemen. Ik heb niet eens gekeken wie erin zat, maar achteraf bleek mijn gevoel juist want de Beau Ervens van de Nederlandse Literatuurkritiek, de Benny Hill van de Nederlandse Boekenwereld, de man die in zijn eentje belichaamt waarom men zo snel mogelijk moet emigreren wil men ooit nog een beetje serieus genomen worden: ja hoor, daar is ie weer: Martin Ros. Hoe kom je er in godsnaam bij Martin Ros voor een literaire jury te vragen? Dat is alsof je Pipo de Clown vraagt te jureren voor een cabaretwedstrijd, of je het Koekiemonster naar de vergadering van de Michelingids stuurt.

Maar goed, in Brabant bende als uw kop op teevee geweest is overal goed voor. Gelukkig maar dat Martin Ros zijn ego niet in bedwang kon houden, de man is gewoon te groot voor Eindhoven, laten we even wel wezen. De video kunt u hier bekijken

Ik heb besloten elke maand een platen top 5 te doen van cd’s of platen die ik die maand het beste vond. Deze maand met de fantastische Roemeense Tango van Oana Catalina Chitu, met de razende accordeon van Ionica Minune, met de Fuga’s van Laibach, met Melingo, de Argentijnse Nick Cave en last but not least de fantastische plaat ‘The Dealer’ van Chico Hamilton

Lees meer

Dit is voor mij de beste plaat van 2008 en misschien ook wel de beste plaat van afgelopen 10 jaar, ik weet het niet. Ik heb de hele nacht naar de plaat geluisterd. Het gekke is dat deze plaat in Mei uitkwam en dat er welgeteld één schamele bespreking op het internet te vinden is. En dat terwijl dit gewoon een visioen van een plaat is, waarop Laibach op geheel eigen wijze de fuga’s van Bach electronisch gestalte geven. Het genie van Bach gecombineerd met het genie van Laibach – het resultaat is verbluffend, vind ik, en jammer dat zo weinig mensen in staat lijken zijn iets als dit op waarde te schatten.

Kijkt en luistert u zelf maar:

http://www.loewak.nl/2008/11/07/fatta-morwanna/

Milosz blijft toch een van mijn favoriete dichters, en dit is een van mijn favoriete gedichten van Milosz omdat het gedicht eigenlijk perfect mijn eigen houding t.o.v. de literatuur weerspiegelt:

Een bekentenis

Mijn God, wat hou ik toch van aardbeienjam.
En de donkere zoetheden van een vrouwenlijf.
En goed gekoelde vodka, haring in olijfolie,
geuren, van kaneel en van kruidnagel.
Wat voor profeet ben ik nou? Waarom zou de geest
iemand als mij bezoeken? Vele anderen
zijn waarachtig geroepen en betrouwbaar.
Maar wie vertrouwt mij nou? Iedereen weet
hoe ik de glazen leegzuip, mijzelf op voedsel werp
en hebberig naar de nek van de serveerster loer.
Ik ben fout en dat weet ik. Ik wil de grootheid,
herken de grootheid waar die ook gaat,
maar ben, slechts ten dele, helderziend,
ik weet wat er overblijft voor kleine mensen als ik:
de kortstondige hoop, de verkiezing der ijdeltuiten,
een toernooi van louter bultenaren: de literatuur.

Czeslaw Milosz

Uit: New and Collected poems of Czeslaw Milosz
Vertaald uit het Engels door M.H.Benders – Engelse
vertaling Robert Hass

Ilse is een oude vriendin uit mijn punk tienertijd. Ik schreef laatst op loewak dat ik vroeger ooit eens stiekum in haar dagboek had zitten lezen. Ze is vervolgens hier een week komen logeren en heeft een van haar oude dagboeken waar ik regelmatig in voorkwam meegenomen. Ik heb het dagboek bijna helemaal gelezen, dit keer met toestemming, en wat me opviel is dat ik destijds eigenlijk een verkeerd beeld van haar had. Ilse was voor mij destijds het boegbeeld van de autonomie. Een totaal onafhankelijk persoon, een wolf in de wildernis van mijn tienerjaren, een boegbeeld, een idool. Ilse was Einstuerzende Neubauten, Laibach, Flux of Pink Indians, Big Black. Ilse had een leren jas met in grote kalkletters ‘Svoboda’ erop gekalkt, het russische woord voor vrijheid.

Nu, 20 jaar later, blijkt uit haar dagboek dat ze vooral een onzekere en twijfelende puber was. Iemand die zich geen raad met zichzelf wist. Geen boegbeeld van de autonomie, dus, geen idool voor de naar vrijheid snakkende jonge Benders – vreemd eigenlijk hoe dat hele idolisatieproces werkt.

Wel leuk natuurlijk om zo’n oud dagboek te lezen en jezelf en elkaar terug te zien, na zoveel jaren. Wij, de harde kern van de Eindhovense underground, residerend in de Bunker, een oude gekraakte militaire bunker waar het prima toeven was, behalve dan dat iedereen er eigenlijk net zo burgerlijk was als in de grote boze buitenwereld, een feit waarop juist Ilse me destijds al wees.