Drie vergeten juwelen uit de platenkast van Benders
Vandaag drie vergeten juwelen uit de muziekdoos van Benders, platen die fantastisch zijn maar niet al te bekend. Dit keer met twee juwelen uit de 90′er jaren en eentje uit de 80′er jaren. Alle drie platen die ik deze maand het
meest heb gedraaid.
We beginnen in de tachtiger jaren met Prefab Sprout:
‘Steve McQueen’ van Prefab Sprout is een geweldige plaat. Een plaat die beter wordt elke keer dat je hem beluisterd. Typische jaren tachtig sound, maar toch zeer origineel. Ondergesneeuwd door tal van veel minder getalenteerde New Wave bandjes. Prefab Sprout is veel beter. Dikke aanrader.
Op naar de jaren 90. Deze prachtplaat van Tackhead:
Enorm goed en helaas kennen maar weinig mensen het. Gruizig, wild, edgy en poetisch: bijna alles uit de ON U Sound stal is goed maar deze plaat van Tackhead is echt zo’n beetje gruim de la gruis. ‘Tackhead Tape Time’ heet de plaat en hij is in 2004 opnieuw uitgebracht maar het origineel is meen ik uit 1991.
‘Piough’ van de Butthole Surfers is een van hun meest ondergewaardeerde platen. Geniale plaat, vooral als je van ruiger, onvoorspelbaar gitaarwerk en gruizige, grillige en conceptueel hilarische muziek houdt. Dit is een van hun betere platen, zeker geen mindere. Het geweldige ‘Golden Showers’, de rare ‘Lonesome Bulldog’ variaties en het geweldige gitaarwerk op P.S.Y. maken deze plaat tot een onmisbare ervaring.
Franciszek Starowieyski (Bratkówka, 8 juli 1930 – 23 februari 2009)
Starowieyski is een Poolse ontwerper die vooral bekend werd met zijn prachtige posterontwerpen. Drie dagen geleden overleed hij in Warschau op 79-jarige leeftijd. De affiches van Starowieyski kenmerken zich door de prachtige typografie, de absurdistische onderwerpen en zijn innoventief gebruik van muterende vormen.
In 1998 veroorzaakte Starowieyski nog een schandaal door in het EU kantoor van de Poolse regering een naakte, rubensachtige vrouw die Polen voorstelde door de Stier van Europa door het slijkt te laten trekken.
Veel posterwerken van Starowieyski zijn hier te zien
Hier een algemene site over poolse posters met ontzettend veel interessante affiches.
Marc Kregting over Richard Minne
Op het recent opgezette Kregtingarchief een prima artikel van Marc Kregting over Richard Minne. Richard Minne was een Vlaams dichter en prozaschrijver wiens werk altijd wat in de marge is blijven hangen. Zonde, want Minne was inderdaad een heel bijzonder figuur in de Vlaamse literatuur. Zijn bijnaam was ‘de Bijter’ vanwege het sarcastische en scherpe karakter van zijn werk. In 2001 verscheen bij de Arbeiderspers de biografie ‘De vrijheid nog veroveren. Richard Minne 1891-1965′ wat een kleine Minne-revival teweeg bracht. Het artikel van Kregting is in hetzelfde jaar geschreven. Kregting schrijft:
Voor mij als doorsnee Hollander is het speciaal dat ik aan Minne hang. De grens bij Wernhout heeft vanuit Noord-Nederland bezien weg van een loopgraaf. Men mag zich daar niet veel illusies over maken. Zelfs het kanon Van Ostaijen klinkt boven de rivieren als een dienstpistool; onlangs hoorde ik een gereputeerd professor met meesmuilende instemming van zijn toehoorders gewagen van ‘de bekende onbegrijpelijkheid van Van Ostaijen’. De reputatie van Gezelle in Nederland is vergelijkbaar met die van Gorter: virtuoos dichter, averechts gedachtegoed. Van de Woestijne raakt niet buiten de poorten van de universiteit. Minne voert hen overigens allen op in gedichten, als bloot onderdeel van zijn werkelijkheid. Ik vrees dat Claus de enige Vlaming is die boven de rivieren enigszins serieus wordt genomen.
Vliegtuig crash Amsterdam: geen brandstof meer
Volgens Turkse nieuwsbronnen die burgemeester Michel Bezuijen van Haarlemmermeer citeren is het turkse toestel wat net in Amsterdam is neergekomen neergestort omdat de brandstof op was.
9 doden en meer dan 50 zwaargewonden. De brandstof was op? Op een routinevlucht Istanbul-Amsterdam? Als dat waar is bewijst het dat de luchtvaart industrie wel erg omhoog zit om te proberen de kosten te drukken. Ten koste van onze veiligheid, dus. Vliegt u maar met minder brandstof, heer Piloot.
Is er dan geen controle op een vliegtuig voor de vertrekken of ze genoeg brandstof ana boord hebben? Het is een vreemd verhaal. Ik vlieg zelf ook vaak met Turkish Airlines dus ik heb er wel graag uitsluitsel over.
De Ex Libris werken van Serik Kulmeshkenov
De in Kazachstan geboren grafische kunstenaar Serik Kulmeshkenov is een van de weinige kunstenaars die zich vandaag de dag nog toeleggen op het speciale kunstgenre van de Ex Libris werken. Ex Libris zijn speiale boekzegels die mensen gebruiken om hum boekencollectie van een persoonlijke stempel te voorzien. De werken van Serik Kulmeshkenov zijn prachtige voorbeelden van waarom dit kunstgenre zeker niet moet verdwijnen.
Ex libris Natalya Chebotar / size 90mm x 90mm, 2005.
Ex libris Sergey and Irina Khrapov / size 80mm x 105mm, 2008
Ex libris Paul Elliott / size 65mm x 82mm, 2008.
Deze en nog veel meer schitterende Ex libris werken kunt u op de website van Serik Kulmeshkenov bekijken. Elke boekliefhebber zou toch zo’n zegel in zijn bezit moeten hebben, vind ik.
In de hel van Guantanamo
Guantanamo is volgens de Duitser Murat Kurnaz een martelkamp.
Kurnaz schreef een boek over zijn gevangenschap in Guantanamo: In de hel van Guantanamo.
De man met Turkse roots heeft vijf jaar van zijn leven naar eigen zeggen onschuldig vastgezeten in het VS-gevangenenkamp op Guantanamo voor terreurverdachten.
Kurnaz zei in 2001 in Guantanamo op 19-jarige leeftijd te zijn terechtgekomen nadat hij in Pakistan door mensen aan de Amerikanen was ‘verkocht’. Kort na zijn arrestatie kwamen de Amerikanen al tot de bevinding dat hij onschuldig was. “Ik was geen terrorist, maar dat probeerden ze van me te maken”, aldus Kurnaz die naar eigen zeggen een document moest ondertekenen waarin stond dat hij een terrorist was en dat hij samen met al-Qaida tegen de VS had gevochten. Daarbij onderging de man martelingen als elektroshocks, ‘waterboarding’ en hing hij vijf dagen aan zijn polsen aan een plafond. “Maar ik heb nooit getekend”, klonk het.
Kurnaz noemde Guantanamo niet zomaar een martelkamp, maar een professioneel martelkamp waar ook erg veel jonge kinderen zaten. Die kregen dezelfde behandeling als de rest, zo getuigde hij.
De nieuwe Benders
'Wat koop ik voor jouw donkerwilde machten, Willem' heet de nieuwe dichtbundel van Martijn Benders.
Hoe het kan dat één ongeordende, doorgaande stroom gedichten, op het oog zonder plan of doel, opbouw of richting geschreven, zo kan fascineren is lastig
uit te leggen.
Abe de Vries, De Contrabas
Lees de recensie
Commentaar