Archive for July, 2009

Ik was verdrietig toen ik hoorde over de voortijdige dood van Michael Zeeman. Ik weet niet wat ik van Zeeman als dichter vond, maar als criticus en journalist vond ik hem een bovengemiddeld intelligent en fijnbesnaard persoon, die kritiek niet onder stoelen of banken stak. Naar ‘Zeeman met boeken’ keek ik altijd graag, en de artikelen die hij schreef waren, voor zover ik ze gelezen heb, puik genoeg.

Des te onbegrijpelijker dat er een hele kudde misnoegde figuren Zeeman’s dood aangrijpen om eens flink zijn vermeende vuile was buiten te hangen. Ik ben er niet de persoon voor om het pseudo-christelijk doofpotten toontje te waarderen – Gerrit Komrij schreef recentelijk op Facebook dat hij niet snapte waarom de dood van Vinkenoog steeds in verband werd gebracht met poezie – dat is een wat stekelige maar zeker geen onfatsoenlijke opmerking: kritiek op iemands werk hebben mag altijd, maar staat mijlenhoog boven het uithangen van allerlei roddels, achterklap en vuile was over iemands leven. Wanneer je iemands dood aangrijpt om – vaak ook nog eens in een groter podium als een landelijke krant – juist dat te etaleren ben je niets meer of minder dan een enorme zielepiet.

Edwin Fagel signaleert het al: die stukken in het Parool, van niemand minder dan (wie?) Jos Bloemkolk, bekend van zijn grote betrokkenheid bij de wereld der letteren – nee, dit kan niet door de beugel.

Dat het ook nog een graadje erger kan: ook schlemielenlog Geen Stijl doet nog even een duit in het zakje, om het feest helemaal rond te maken.

Het zet je wel te denken voor wie je als Nederlands schrijver eigenlijk schrijft. Wanneer zelfs het meest primaire fatsoen ontbreekt, wanneer alles wat ook maar een millimeter boven het maaiveld uitsteekt door het gepeupelte gelynched wordt, dood en wel: het motiveert niet bepaald om je nog in te spannen enige publieke prestatie te leveren, om het maar zo zacht mogelijk te zeggen. En deze algehele debilisering, die volgens mij deels debet is aan slecht voedsel en deels aan een slechte opvoeding: ik kan alleen maar blij zijn dat Michael Zeeman hem maar deels heeft moeten meemaken. Bah. Rust zacht, Heer Zeeman.

Als je hetzelfde woord achter elkaar blijft herhalen heeft dat al snel een vervreemdend effect. Een speelltje dat veel kinderen spelen. Nico Vassilakis heeft dit toegepast op het visuele aspect van taal en hier een boek van gemaakt met een ‘Staring poetics’.

Deel proza poezie, post-concrete poezie, Fluxus post kunst, deels mechanische tekeningen die doen denken aan Francis Picabia. Protracted Type is hier gratis te downloaden, of te koop.

-

staring at textpo creates the potential for vispo’ ..

‘In order to say language you are forced to use language. The inmpossible nature of getting there.’

‘And now that we stare into any number of screens a day we, ourselves, are caught.’

Letter as event: ‘a letter has no beginning and no end’

‘Stare your way into a word till the meaning of the word is gone then allow each letter to achieve its visual potential.’

‘Burn the cohesive bonds between letters.’

‘Words make a prison for letters.’

-

Een ander visueel gedicht van Vassilakis:

Marc Ngui heeft een hele serie mooie visuele interpretaties van Deleuze/Guattari’s Milles Plateaux gemaakt. Plaatjes. Best wel een illustratieve toevoeging zelfs, bij het lezen.

-

Jullie horen niet al teveel van me. Dat is omdat ik erg druk ben met wat nieuwe projecten. Loewak gaat binnenkort ook in opzet veranderen: er blijft een kernredactie over en de rest verhuist naar elders, maar daarover later meer.

De laatste twee maanden waren denk ik de gelukkigste maanden van mijn leven. Dat heeft ermee van doen dat ik me bijzonder gelukkig voel in de nieuwe buurt waar ik woon. Het is namelijk de meest sociale omgeving waar ik ooit heb mogen wonen, en ik heb toch op aardig wat plekken gewoond. Basaal bezien betekent dat dat ik een groot deel van mijn dag aan het gemeenschappelijke zwembad doorbreng. Het frappante is dat ik de enige aanwezige vent ben, tussen een stuk of 20 erg vriendelijke en soms ook bekoorlijke meisjes en dames. Dat is omdat hun mannen moeten werken, uiteraard, en dat vind ik ook helemaal niet erg. Of dat lang goed kan gaan weet ik niet, maar theoretisch levert het in elk geval tot nu toe geen problemen op.

Ons zwembad

Het is een fantastische buurt. Ik merk dat sociaal zijn ontzettend leuk is. Mijn overbuurmeiden zijn twee kunstenaressen die in de Yacht design business zitten en daar ga ik nu ook in zitten. Een van hen leert me nu dagelijks Turks, dus dat schiet een stuk beter op. Kortom, ik vermaak me hier uitstekend, morgen geef ik Pool party ter ere van mijn verjaardag, alle dames waren al aan het bakken geslagen naar verluidt dus dat wordt weer flink bikken morgen, zoals elke dag eigenlijk. Het is een raadsel dat ik mijn gewicht op peil heb weten houden. Ik luister veel naar Wham.

Wat hebben we verder nog. O ja, ik had geen stimuleringssubsidie gekregen van het Fonds van de Letteren. Belachelijk natuurlijk. Uiteraard heb ik een flink bezwaarschrift geschreven, want je moet je niet zomaar bij de gebakken peren neerleggen dat doe ik morgen wel. Ik citeer een klein stukje uit het bezwaarschrift:

“Mijn primaire bezwaar tegen het Fonds van de Letteren in zijn huidige opzet is dat het Fonds tegenwoordig alleen nog bestaat uit mensen die op basis van hun ‘referentiele’ ervaring zijn aangenomen en niet wegens hun daadwerkelijke aanzien of prestaties in de gemeenschap der Letteren. Er ontstaat zo, net als in Den Haag, een bovenlaag die totaal de voeding met de achterban kwijt is, omdat de natuur of het wezen van zulke referentiele ervaring is dat iemand al zijn tijd moet stoppen in het lobbyen en hebben van nevenfuncties om de referentiele ervaring geloofwaardig te houden – het ontbreekt hem dus aan tijd boeken te schrijven die voor daadwerkelijk aanzien zouden zorgen – met als gevolg dat iemand uiteindelijk vooral goed blijkt in het hebben van referenties en nevenfuncties en met politiek of literatuur pro forma weinig te maken heeft. Zo kan het gebeuren dat wij Ministers van Economie hebben met nauwelijks enige economische ervaring, zo kan het gebeuren dat het Fonds van de Letteren vol zit met mensen die barsten van de referenties maar nauwelijks iets op literair vlak hebben gepresteerd.

Wie niet ziet waarom zo’n ‘perpetuum mobile’ van referentiele ervaring bezwaarlijk is in het geval van het Fonds van de Letteren denkt niet goed na. We hebben hier te maken met een persoon die in zijn functie andere dichters moet gaan vertellen welke richting zij in zouden moeten slaan (‘werkplan op kwaliteit toetsen’ noemen jullie dat, geloof ik). Wie beargumenteert dat dit geen superieur inzicht in de mechanisaties van de poezie en het dichterschap vereist is, mijns inziens, ofwel totaal niet serieus over het systeem waarin hij wordt geacht te geloven (‘het is nou eenmaal zo’) of het ontbreekt hem aan de intelligentie in te zien dat wij hier te maken hebben met een literair ponzi schema dat, door middel van de luchtbel van referentiele ervaring, de hele financiele structuur van de Nederlandse Letteren in bedwang houdt. Op dit punt is een vergelijking met de huidige kredietcrisis best op zijn plaats, waar een vergelijkbare problematiek speelde.”

Uit: Hoofdstuk 2 van het Bezwaarschrift tegen het Fonds van de Letteren, ‘Structurele tekortkomingen in de procedures en werkwijzes van het Fonds van de Letteren’

Nu weer aan het werk, maar eerst een mooi feest houden. Ik hou jullie op de hoogte van de ontwikkelingen omtrent Loewak.

Martijn

Keith Barnes werd in 1934 geboren nabij Londen, alwaar hij vanaf zijn dertiende studeerde aan the Royal Academy of Music. Op zijn twaalfde was hij reeds begonnen met het schrijven van muziekstukken, die door verschillende kamergroepen ten uitvoer werden gebracht. In 1959 stopte hij echter met het schrijven van muziek en stapte hij over op de poëzie. Hij bleef daarentegen wel werkzaam voor muziekuitgeverijen en later als redacteur bij BBC Film.

Tussen 1962 & 1969 reisde hij veel en woonde in Amerika (alwaar in 1967 zijn debuutbundel “Born to Flying Glass”verscheen) & Frankrijk. De laatste twee jaren van zijn leven verbleef hij in Parijs alwaar hij in 1969 overleed aan leukemie.

tweetalige website over keith barnes

I Will Not Forget

Windfalls of birds and swirls of leaves
I walk pause stop You drive a high sky through me
drop my case throw my coat and grasp you eyes closed
all spellbinding spring throughout the shimmering summer
stand with you and root into the paving stones

Winter gave me old shoes I broke their laces
I shuffled through the days forgot I could stand straight
forgot how love is Jack and Jill down the hill
corridors of diamonds tumbling bees a-buzz
and dreams which smile silence with such suave lips

How could I have borne myself so hibernated
- pitted and slung so low into my body?
How could I have lived without this marrow in my bone?
- so bent so drear so hollow nestling grudges
which you have so simply soothed from me and cast
off like so much jetsam to the sea

As I walk I carry you the warmth of two
and I will not forget will not forget
your legs and arms locked round me your head tucked tight
your breath against my heart inside my clothes
inside my clothes – I won’t forget
I do not cannot live without
this hanging fire

© Keith Barnes

Wachter

Met open ogen dromend
Altijd op zoek naar poëzie die
Aan de vage verten
Raakt van schoonheid en mysterie

Taal die verdicht
En omsmeedt, verbeeldt tot
Nieuwe werkelijkheid die los
Van plaats en tijd

De wereld optilt, kantelt naar
Een land dat leesbaar wordt in
Letters en syllaben

Zo is hij smid en timmerman,
Een wachter van het woord dat
Niet verdrinkt maar ademend blijft zingen

Kees Hermis

Uit “L” Liber Amicorum t.g.v.de 50ste verjaardag
van Maarten van den Elzen.

Uitgeverij Hoenderbossche Verzen, Uden 2004.

Groenlied

Hoe oorzaken hun kleine grote tongen
ondergronds bovengronds zich verenigen
wie heeft daarvan enig idee
eetwaar warboel veranderd in spraak
en in alle vier windstreken of dat geen poëzie is

De doorn het roestige mes
zijn beide geen vijand in tuinen bijvoorbeeld
waar veel is dat paniek zaait rookkolommen
gif te daadkrachtige armen met huiduitslag eert
onverwoestbaar is wat elke dag noest
inschikkelijk toch eigen gang gaat

Zouden wij niet juist daarom een nieuw lied
beginnen in september een standbeeld gieten voor wie
met niet-te-koop vergeef-me-niet-bevochte lippen
zich opmaakt optreedt stro alweer het gewas zonder ogen
in die volgorde zoeken in oorlogen liefdes
en wie kent hun grens

Y. Né

Uit: “L”;Liber Amicorum voor Maarten van den Elzen t.g.v.
Zijn 50ste verjaardag.
Uitgeverij Hoenderbossche Verzen, Uden 2004.

Y. Né maakte bij dit gedicht een lijntekening waarvan Martijn
Rafael van de Griendt van Boekdrukatelier het Y te Amsterdam
een cliché maakte en deze afdrukte naast het gedicht.”Groenlied”
(Oplage 100 exemplaren waarvan XXX Romeind genummerd h.c.).