Op Hans Verhagen gaan lijken, het prototype miskend kunstenaar. Heel je leven in dienst stellen van het ‘erkend worden’ door een clubje halfgare, lobbyende ellenboogmachines. En je dan nog gaan beklagen dat je als een boze man overkomt ook.

Of op Arnon Grunberg gaan lijken, de Charles Groenhuijsen van de Nederlandse literatuur, die vanuit zijn duffe broodjeszaak in New York het ene na het andere apologistische meesterwerk lanceert en heel braaf naar Belgie vliegt om vooral maar zijn prijzen niet in Nederland in ontvangst te hoeven nemen.

Of op Breukers gaan lijken, de dikke suikeroom van alles wat middelmatig dicht.

Of op Rob Schouten gaan lijken, mascotte van de vale spijkerbroekenschool van de krantenkritiek, die na publicatie van 1 jammerlijke bundel zich nu geroepen voelt om zowat elke krantenpositie, juryplek of andersoortige bonzenparade in zijn uppie te bezetten.

Of op van Bastelaere gaan lijken, de Quentin Tarentino van de Belgische literatuur.