‘Profound Holland’ and the new Dutch
November 15th, 2009 | 
Author: In Eurozine schrijft Margot Dijkgraaf – als deel van een serie literaire geschiedenissen van verschillende landen – een breed overzicht van de Nederlandse literatuur van de afgelopen vijftig jaar.
The liberal, atheist era has come to end in the Netherlands and contemporary Dutch literature reflects that, writes critic Margot Dijkgraaf. The new need for security is reflected in the work of two novelists in particular: Jan Siebelink, whose fiction, free of references to contemporary life, evokes the ‘profound Holland’ overturned in the 1960s; and Arnon Grunberg, whose representations of male disintegration blankly refuse any such reassurances. But there is a parallel strand of current Dutch literature that sidesteps such concerns: novelists and poets with migrant backgrounds introducing new styles and identities into the Dutch literary repertoire.
Posted in 
Tags: One Response to “‘Profound Holland’ and the new Dutch”
Leave a Reply
'Wat koop ik voor jouw donkerwilde machten, Willem' heet de nieuwe dichtbundel van Martijn Benders.
Hoe het kan dat één ongeordende, doorgaande stroom gedichten, op het oog zonder plan of doel, opbouw of richting geschreven, zo kan fascineren is lastig
uit te leggen.
Abe de Vries, De Contrabas
Lees de recensie
“It goes without saying that until recently most late twentieth-century writers in the Netherlands were atheists. Religious belief was a taboo in intellectual circles. Religion appeared to die out in the 1980s, along with all the other big ideologies. Only the odd regional novelist still wrote Christian fiction. But the climate has changed in the Netherlands of today and belief in God is no longer seen as backward, either in literature or in politics. Religion is back on the agenda. It has staged a remarkable comeback in Dutch culture, as shown by the success of a novel such as Knielen op een bed violen.”
Een zeer vertekend beeld, als je het mij vraagt. Religie was juist altijd al aanwezig, bijvoorbeeld bij populaire schrijvers zoals Maarten ‘t Hart en Jan Wolkers. “Knielen op een bed violen” voorstellen als een revival van religie is ook maar een halve waarheid. Siebelink vertelt namelijk een duister verhaal over religieus fanatisme en niet een verhaal over hoe mooi geloof wel niet kan zijn. Verder zijn er ook in de tweede helft van de 20e eeuw voldoende schrijvers die geen atheisten waren. Neem bijvoorbeeld Hans Kellendonk of Gerard Reve.
De conclusie van deze schrijfster lijkt me dan ook meer op wishful thinking dan op realiteit te berusten.