Heer Benders, de literaire bladen organiseren een avondje getiteld ‘Tegen de Barbaren’ in de Rode Hoed in Amsterdam. Wat vind u van zo’n initiatief?

Het beeld dat de kunst en/of de literatuur hand in hand lopen met de beschaving is een naief, idealistisch beeld welk alleen de meest doorgewinterde rozebrillen-pedanterik serieus zou kunnen nemen. Moet er een keuze gemaakt worden tussen beschaving of barbaar dan zal de echte dichter of kunstenaar altijd de zijde van de barbaar kiezen, omdat de beknelling van de beschaving alle kunstzinnige drift grondig in de kiem smoort.

Dit soort avondjes waar alleen voorstanders worden uitgenodigd en waar alleen voorstanders zullen spreken – uiteraard allemaal onder het mom ‘discussieavond’ – het is kruideniersvermaak, de ultieme lulligheid van de ‘beschaafden’ die menen dat de kwaliteit van de wereld van de kwaliteit van hun heg afhankelijk is. Wie wil er nu de hele avond naar Buurman Bommelje en zijn impotente praatjes over zijn literaire heg luisteren? Hoe de literatuur er beter op geworden is dankzij zijn geweldige heg die de vieze beestjes uit de prachtige tuin wist te houden. Een tuin die overigens krioelt van de kakkerlakken, maar dat terzijde – dat doet namelijk niet ter zake. Net als in casus Bolkestein zie je ook hier weer: retorica met gezwets over criteria, met als uiteindelijk resultaat: Froukje van der Ploeg als de ultieme kwaliteitsliteratuur. Dankzij Hollands Maandblad. Geborneerde zwetsdrollen zijn het! Het is een wereldje dat wemelt van de intellectuele onderdeurtjes.

Het zijn juist altijd de fatsoensrakkers die het daadwerkelijke probleem vormen. Het zijn de fatsoensrakkers die oorlogjes in Irak voeren, tegen de ‘barbaren’ die zij wel eens even hun ‘beschaving’ bij zullen brengen. Wie zich opwerpt als fatsoensrakker geeft daarmee impliciet meteen al toe dat hij zichzelf beter acht dan datgene wat hij eigenlijk niet kan kennen. Nietzsche schreef niet voor niets dat hij uit zijn ideale republiek, in plaats van de dichters als Plato had gewild, juist de beschaafden zou verjagen.

De vorige keer had u het over het fenomeen Wilders. U opperde het idee dat Wilders als fenomeen niet authentiek is. Wat bedoelt u daar precies mee?

Ik heb inmiddels de volgende fotocollage gemaakt om visueel duidelijk te maken wat ik bedoel:

Wilders is overduidelijk een prototype gebaseerd op het model ‘Milosevic’. Precies dezelfde gelaatstrekken, precies dezelfde haartooi en haarlijn, het zijn twee druppels water. Het idee voor de vergelijking kreeg ik toen Wilders net als Milosevic een lange lijst rare getuigen naar zijn procces wou halen. En verdomd: het lijkt wel of we hier met een prototype te maken hebben.

Wat betekent dit precies? Daar kun je alleen over speculeren. Ik geloof persoonlijk totaal niet in de authenticiteit van het fenomeen Wilders. Hij is de stereotiepe zondebok die de gevestigde machten juist bijzonder goed uitkomt om de aandacht af te leiden van het werkelijke probleem, namelijk dat ons systeem gewoon niet meer functioneert. Wilders is een makkelijke vijand, een gemakzuchtige zondebok. Uitgevonden en beschermd door het systeem zelf, afkomstig uit het systeem. Dankzij het artikel in HP de Tijd weten we dat hij achter de coulissen net zo minachtend doet over het kiesvee als alle andere politici als er geen camera’s in de buurt zijn. Het is toch absurd dat die man een peperdure staatsbeveliging krijgt om mensen permanent te kunnen discrimineren zonder risico te lopen, terwijl zijn aanhangers alles en iedereen bedreigen die schijnbaar vervolgens niet goed genoeg zijn voor zo’n peperdure beveiliging? Je kunt mij veel wijsmaken, maar niet dat Wilders als fenomeen authentiek is. Dat is een poppenspel, een Jan Klaassen. Een onmisbare pion in het op hol geslagen wiel van de mediacratie.

U noemt zich tegenwoordig ook wel ‘filosoof’. U heeft echter nog geen filosofisch werk geschreven, is het niet wat vroeg en waarom ineens de filosofie?

Ik ben wel degelijk met een omvangrijk filosofisch werk bezig:

De vraag ‘waarom’ vind ik niet zo relevant, zoals u weet geloof ik niet in hobby-elitairisme dus moet een mens zich noodzakelijkerwijze op zoveel mogelijk gebieden specialiseren. Het idee om filosoof te worden in plaats van dichter was allereerst een lichamelijk idee. Dichters zijn vadsige figuren. Dat was ik zelf ook, tot
ik op het punt arriveerde dat ik tot de conclusie moest komen dat mijn lichaam zich simpelweg gevormd had naar het ‘dichtersideaal’ en dat ik om filosoof te kunnen worden minstens 40 kilo moest afvallen. Dat is me in 14 maanden gelukt.

U bent in 14 maanden 40 kilo afgevallen?

Ondanks het feit dat ik afgelopen jaar 3 van de 12 maanden stomdronken was. Dat heeft mijn programma ietwat vertraagd. Wanneer je een stringente discipline aan de dag moet leggen krijg je snel de neiging het af en toe op een zuipen te zetten, gewoon om die discipline te compenseren. Maar inmiddels heb ik die ‘alcoholvakanties’ gelaten voor wat ze zijn en zit ik nu bijna op perfect gewicht. Ik sport drie uur per
dag. Daarmee wil ik nog minstens een jaar doorgaan. Ik heb nu al een conditie die ik ‘olympisch’ zou noemen, maar beschouw mijn progressie als zijnde op een 60% van het totale programma. Ik heb nu normaal gewicht maar nog niet het ideale lichaam zoals ik dat voor me visualiseer.

Ik wil eruit zien als Mishima of Iggy Pop. Nietzsche heeft gelijk, het presocratische ideaalbeeld, het hellenisme, dat is de enige betrouwbare leidraad.

Wie zijn uw filosofische voorbeelden?

Behalve Nietzsche ben ik ook een bewonderaar van Heraclites, Adorno en Agamben.

Ik zie filosofie als een veld wat uiteenvalt in twee types filosofen: je hebt filosofen die de filosofie de kunst vinden de juiste vragen te stellen, en je hebt filosofen die de filosofie als een soort gedachten-architectuur zien. Die tweede categorie vind ik persoonlijk niet interessant. Zo’n figuur als Badiou heb ik nog nooit op een zinnige uitspraak kunnen betrappen. Die man heeft totaal geen interesse in het vinden van de juiste vraag of het juiste perspectief: het enige wat hem wat interesseert is eindeloos doorbouwen aan zijn
ellendige legopaleis van mooie gedachtes, alsof dat een doel op zichzelf is. En helaas, in die hoek van de filosofie, de zogenaamde systeemfilosofie, is dat ook zo. Hele mooie fijne gedachtenpaleisjes bouwen die ingenieus in elkaar steken. Om zulke paleizen te kunnen bouwen kan men echter nooit kritisch staan ten opzichte van de eigen ideeen, want als je het fundament van je paleis meteen weer afbreekt zal er nooit een paleis ontstaan. Maar juist daarom vind ik dat geen filosofie: ik zie het niet als taak van de filosofie paleizen te bouwen.

Huub Oosterhuis werd deze week door de kerk in de ban gedaan. U zou hem daarvoor gewaarschuwd hebben. Op facebook schreef u: “Huub Oosterhuis afgestraft door God. Ik heb hem recentelijk gewaarschuwd, maar luisteren ho maar.” Wat bedoelt u daarmee?

Ene Joost Baars wou dat ik gedichten stuurde omdat een of ander blaadje de meest getalenteerde jonge dichters op een rijtje wou zien, dat blaadje van Huub Oosterhuis. Ik liet allereerst weten dat in blaadjes schrijven tegen mijn principes is maar Baars drong zo aan dat ik in krap 2 minuten een leuk gedichtje over Huub Oosterhuis schreef met Jezus als Trol met een enorme knuppel erin. Baars beloofde het aan Oosterhuis te zullen voorleggen, maar verder nooit meer wat van gehoord, tot dit nieuwbericht onder mijn neus kwam:

Duidelijk een gevalletje ‘de boodschapper afschieten = de rekening voor je kiezen krijgen’, dus. Dat blijft me toch verbazen, dit onvermogen om goddelijke boodschappen op de juiste wijze te interpreteren. Ik vind het overigens wel terecht dat Oosterhuis geschrapt is. God is God, en niet een wolk of een tuinstoel of wat voor humanistisch gebruiksvoorwerp dan ook. Bind Oosterhuis in een stoel vast en laat hem een paar uurtjes verplicht naar deze prachtige Laibach video kijken:

Heer Benders, dank voor dit interview.