Ik las gister op het net dat het wel vaker gebeurt, mensen die plots ineens hun account kwijt zijn en dat facebook per definitie nooit een reden geeft en dat in beroep gaan ook al niet mogelijk is. Een en ander toont maar aan hoe ‘serieus’ men zo’n profiel neemt: het wordt behandeld als wegwerp-materiaal, terwijl iemand heel veel tijd kan hebben gestoken in het opbouwen van zo’n profiel.

Een of andere bekende Amerikaanse journalist van the New Yorker was ook plotsklaps zijn account kwijt. Hij beschreef het effect als ‘zwaar deprimerend’. Hij heeft er wel energie in gestoken zijn account terug te krijgen en dat lukte hem na een paar weken. Ik heb geen zin daar energie in te steken – ik vind die facebook verslaving uberhaupt contraproductief, ik kan mijn tijd beter in mijn eigen werk stoppen. Deprimerend? Het shockeerde me wel, die gebeurtenis, maar echt deprimerend – nee, hoewel je wel merkt dat mensen zo verknocht zijn aan dat medium dat je feitelijk niet meer bestaat als je er niet op zit. Mailtjes sturen dat kan op een of andere manier niet meer, terwijl het niks minder moeite kost.

Ik wil ook niet een ander soortgelijk medium gaan gebruiken omdat ik gewoon mijn buik vol heb van dat ‘sociaal netwerken’. Ten eerste omdat alle huidige sociale netwerken onder controle staan van bedenkelijke machten en instanties, ten tweede omdat je constant inhoud creeert waar anderen van profiteren, en ten derde omdat het gebruik maakt van een narcistisch gat in het ego dat constant externe voeding zoekt.

Neemt niet weg dat ik wel wat leuke en bijzondere mensen op facebook heb ontmoet. Die helaas moeilijk naar een ander medium toe te branden zijn. Het zij zo.

Als er ooit een gedecentraliseerd, peer-to-peer open source sociaal netwerk komt zal ik zeker overwegen daar wel een profiel aan te maken. Mits ik wel op mijn eigen profiel kan zeggen wat ik denk en het niet weer zo’n moderatoren-en-klaagbrieven paradijsje wordt waar de menselijke sponzen welig tieren.