Ik meen dat Dworkin “Chairman Mao is our Guide” van Dick Raaijmakers uit 1970 over heeft geslagen. Uit de toelichting bij Raaijmakers’ Volledige tapemuziek:

“Chairman Mao is our Guide” is het eerste Mao-stuk van de reeks van drie. Oorspronkelijk betrof het een collage én decollage op band van een enorme hoeveelheid geluiden, muziekfragmenten, radioreportages en wat dies meer zij. Door er steeds maar weer opnieuw geuiden aan toe te voegen en er weer ‘van af te krabben’, is met het vervaardigen zeker een half jaar heengegaan. Alle fragmenten tezamen zijn in een soort akoestische ‘pressure cooker’ tot een monolitische muzikale brij samengebald. Tijdens het indertijd en public ten gehore brengen van deze band gloeide een enorme rode lamp van 3000 watt langzaam op, terwijl het amalgaam van geluiden openbrak en plaats maakte voor een stralende Chinese uitvoering van het strijdlied De Internationale. En dat alles op volle geluidssterkte.

De presentatie van dit stuk tijdens een demonstratieve Vietnam-bijeenkomst in een stampvolle zaal, juni 1970 in Amsterdam, bleek zo’n doorslaand succes, dat na afloop niets anders restte dan de originele band waarop het werk was vastgelegd volledig te wissen. Het was duidelijk dat het merendeel van de aanwezigen het stuk als ‘echt’ had ervaren en niet als ‘kunst’ in de zin van ‘namaak’. Het publiek bleek en masse ‘gevietnamiseerd’ en was niet tot helder oordelen in staat. Voor deze uitwerking op het publiek was het stuk, en vanzelfsprekend de wijze waarop het gepresenteerd werd, mede verantwoordelijk. Vandaar alsnog deze laatste radicale ‘décollage’, waarmee overigens Chairman Mao als kunstwerk op een volmaakte manier werd voltooid.

Idealiter zou het afspelen van stukken als Chairman Mao altijd als volgt moeten gaan. Iedereen die zo’n stuk wil horen, wordt uitgenodigd aanwezig te zijn wanneer de band in kwestie – net als vuurwerk – op een bepaald tijdstip wordt ‘afgestoken’. Op dat moment komt er een ongelooflijke energie vrij en alle bezoekers roepen: Fantastisch, wat een band! Daarna wordt de afgestoken band nie nergens meer voor dient gewoon weggegooid, ongeveer zoals dat bij vuurwerkresten het geval is. Wat overblijft is uitsluitend wat men van dit afsteken onthouden heeft. Iets geheel anders dus dan die band nog eens in alle rust en afzondering afspelen. De ideale bandmuziek is aldus het aan elkaar doorvertellen van hoe men het afsteken van de band beleefd heeft. Maar tot op heden blijft een dergelijk ‘afspelen’ van banden een droom, alle geavanceerde interactieve en elektro-instrumentale faciliteiten van nu ten spijt. Het achteraf wissen van de Chairman-band moet daarom gezien worden als de metafoor van het onmogelijke opbranden van die band.

Om de moeite te herdenken die het gekost heeft om het eenmalig weergeven van vuurwerkstukken als Chairman Mao werkelijk in praktijk te brengen, is op deze cd onder de gelijknamige titel een kleine acht minuten bandruis ingeruimd: symbool van de grijze akoestische ‘as’ die na het opbranden van de band zou zijn overgebleven. En ook wel als een in memoriam voor wat misschien een van de beste stukken op deze cd’s had kunnen zijn, indien het afspelen ervan destijds niet zo conceptueel, niet zo ‘Chinees’, was aangepakt.”