De Hel, de maan begroetende met champagne
Vandaag besloot ik mijn visum te gaan ophalen bij de turkse vreemdelingenpolitie. Ik heb me er allang bij neergelegd dat het mijn lot is eeuwig bij de vreemdelingenpolitie te moeten rondsnorren. De absurde situatie is dat als ik de Turkse nationaliteit aanneem ik 16 maanden ofzo het leger in moet, met dikke kans dat ik ergens aan de iraakse grens belandt. Zit ik niet op te wachten, uiteraard. Dan maar jaarlijks een visum kopen. Volgens een generaal hier in de buurt is na je 45e die oproepplicht verlopen, dus zal nog 5 jaar jaarlijks daarheen moeten.
Was 40 graden vandaag! En die politie is 3 uur reizen van hier, met respectievelijk minibus, trein, ferry, tram en metro. Istanbul is zo’n onbeschrijfelijke jungle. En als het in de 40 graden is, is het een onbeschrijfelijk hallucinante jungle. Waar andere steden wellicht bij zo’n temparaturen het rustig aan doen en de straten wat leger zijn – geen kans: de trein, tjokvol, de tram, tjokvol, de metro, tjokvol. Toch vind ik zo’n trip dan heel spannend. Het gekke van deze stad is dat je er nauwelijks ooit een bekende tegenkomt. Het heeft dus totaal niks ‘dorps’ wat je in Nederland wel altijd hebt je komt daar toch altijd overal dezelfde mensen tegen waar je ook woont.
En rare taferelen weer. Eerst verdwaalde nederlanders geholpen, geen idee wat ze voorbij Akseray deden daar is niks toeristisch te zien, maar heb ze op de juiste tram weten zetten. Daarna op Hpasa de trein terug gepakt, eerst komt een oude man binnen die bloedde als een rund om onbekende redenen en daarna, toen de trein aanreed, probeert een of andere lolborek de reidende trein binnen te springen, slaat tegen de zijkant van de trein aan, gaat over de kop en belandt in onnatuurlijke positie op het perron. Ruzie ontstaat in de trein. Vrouw verwijt kerel bij de deur dat hij deze dicht had moeten doen. Kerel klaagt dat het te warm is voor dichte deur en dat die sukkel niet had moeten springen. Ontaard bijna in vechtpartij.
Thuis voor de verandering eens fles champagne gekocht. Ik zit nu meestal ‘s avonds bij het zwembad. Het is niet ‘ons’ zwembad, het is van het huizenblok waar ik woon maar dat is des te gezelliger. Een privezwembad lijkt me maar saai, daar heb je nauwelijks aanspraak. Het leuke van dit zwembad is dat het nachtverlichting heeft, ik ga er nu elke avond zwemmen, dan ben ik er alleen en meestal ledig ik een fles wijn maar vanavond dacht ik ik probeer eens een fles champagne.
It sure beats watching tv. Het verschil tussen champagne en wijn in kaart brengen, dat is de monnikentaak van een dichter vind ik. En ik heb een nieuw ritueel verzonnen, de maan begroeten met champagne:
Je wordt een stuk lichthoofdiger van dat spul dan van wijn, merk ik. Enfin, de fles is alweer leeg.
Net daarvoor aan dit nummer gewerkt. Een van mijn favoriete nummers van de Smiths is altijd ‘half a person’ geweest. Ik wil kijken of ik daar een nederlandse variant van kan maken voor mijn soloplaat.
Dit is de tekst die ik ervoor maakte:
Half mens
Noem me een sukkel, noem me een dweep
Ik hing zes lange jaren aan je sleep.
Zes hele jaren van mijn leven aan je sleep.
Geef me vijf secondes
en ik vertel je mijn levensverhaal:
Ik was een zestienjarige kluns.
Ging naar de stad voor de kunst.
Maar ik was veel te minimaal
dus vroeg de soos om een gunst.
Ik zei: kan ik me hier inschrijven
als een rugkrabber?
Zij was verlaten en zuur.
Ze schreef me een brief, evenmin puur.
Ze zei dat toen ik hopeloos verliefd was
een bijzondere bijdrage nog
mogelijk was geweest.
Noem me een sukkel, noem me een dweep
zulke vrouwen zijn als gastenzeep.
Hele fraaie rond benutte gastenzeep.
Geef me vijf secondes
en ik vertel je mijn levensverhaal:
Een zestienjarige kluns.
Ik wou met meisjes en kunst.
Maar ik was veel te minimaal,
veel te minimaal mijnheer.
Zestienjarige kluns, dat is
het verhaal van mijn leven.
Dat is het verhaal van alle leven.
Dat is het verhaal.
M.H.Benders, naar The Smiths (‘Half a person’)
Onderdeel van mijn ‘Oben Ohne’ project
En vanavond er muzikaal dit voor gemaakt. Of het wat gaat worden kan ik nog niet zeggen….
Dit is het origineel voor wie het niet kent:



Inderdaad een goed nummer en de nieuwe tekst is prachtig.
Een zestienjarige kluns.
Ik wou met meisjes en kunst.
Maar ik was veel te minimaal,
veel te minimaal mijnheer.
Je moet maar uitkijken dat je niet verzuipt. Zo’n zwembroek met luchtbobbel boven het water uit (de fles met nog een laagje champagne staat aan de rand van het zwembad, bril op de bodem etc.) dat is niet fijn ‘s ochtends als die mensen nog naar hun werk moeten. Ik word er sentimenteel van.
Een fles whiskey wordt gevaarlijk, maar een fles wijn of champagne dat zit nog niet in de risicozone.
Op een of andere manier is juni altijd mijn meest decadente maand van het jaar.
Daarna ga ik altijd weer versoberen, maar in juni heb ik daar op een of andere manier
nooit zin in.