Paniek
Paniek
Paniek in de straten van Venlo.
Paniek in de straten van Loosdrecht.
Ik vraag mijzelf af
of het leven nog ooit hetzelfde wordt?
Op de haagse weg waar je wegglipt
vraag ik mijzelf af
of de hoop in jou kan grasduinen
maar snoetjelief, je bent niet veilig
dus ren maar weg
naar de geborgenheid van de snelweg.
Maar er is paniek in de straten van Delft,
Stadskanaal en Loosdrecht.
Ik vraag mijzelf af…
Facebook steken we in de fik,
twitteraars gaan we neerschieten
want de tweets die zij constant tweeten
zeggen mij niets over mijn leven.
Alle twitteraars neerschieten
want de tweets die zij constant tweeten
op de haagse weg waar je wegglipt
eeuwige dorpsheid die alles verknipt
schiet alle twitteraars neer,
schiet ze neer. Schiet ze neer.
In de knieschijf
In de knieschijf
In de knieschijf
In de knieschijf
In de knieschijf in de knieschijf in de knieschijf…
Martijn , bewerking van ‘Panic’, The Smiths.
4 Responses to Paniek
Leave a Reply
De nieuwe Benders
'Wat koop ik voor jouw donkerwilde machten, Willem' heet de nieuwe dichtbundel van Martijn Benders.
Hoe het kan dat één ongeordende, doorgaande stroom gedichten, op het oog zonder plan of doel, opbouw of richting geschreven, zo kan fascineren is lastig
uit te leggen.
Abe de Vries, De Contrabas
Lees de recensie
Morrissey is iemand die overdrijving tot zijn belangrijkste stijlmiddel heeft gemaakt. Vertaald naar het Nederlands klinkt dat dan nogal potsierlijk. Komt nog bij dat je het probeert te actualiseren naar nu met Facebook en Twitter.
Ik denk dat je ofwel bij het origineel moet blijven (niet te vertalen) ofwel een compleet nieuw gedicht moet schrijven dat uitgaat van hetzelfde idee / sfeer. Anders werkt het niet.
(Ik heb nu trouwens dat lied in mijn kop en ik krijg het er voorlopig niet meer uit. Ik heb het singletje geloof ik nog ergens liggen.)
Ik ben het al niet met je basisidee eens: namelijk dat Morissey’s belangrijkste kwaliteit het stijlmiddel van de overdrijving is. Dat vind ik een onzinnige opmerking, want zijn werk heeft juist helemaal niets met het stijlmiddel van de overdrijving te maken.
DJ’s ophangen omdat ze de verkeerde muziek draaien, dat vind ik toch lichtelijk overdreven. Ik bedoel dit niet negatief: bij The Smiths werkt het, maar als je het naar het Nederlands overzet, 25 jaar na dato, dan werkt het niet.
Er is nog wel meer op te merken, bijvoorbeeld dat Panic en paniek een andere klemtoon hebben, waardoor de zin in het Nederlands niet meer lekker loopt, en dat je godbetert Loosdrecht gebruikt (wat is er mis met Helmond), of dat honeypie toch echt beter klinkt dan snoetjelief.
Niet te vertalen, ik zei het al.
“DJ’s ophangen omdat ze de verkeerde muziek draaien, dat vind ik toch lichtelijk overdreven.”
Je had het over het ‘stijlmiddel van de overdrijving’. Maar nu heb je het over een inhoudelijk kenmerk. Je vind dus de inhoud van Morriseeys teksten ‘overdreven’ en niet zozeer de stijl. Ook hiermee ben ik het niet eens. Iets is in mijn ogen pas ‘overdreven’ als je er geen voeling mee kunt krijgen. ‘Frans Bauer is een geweldige zanger’ is voor mij een overdreven statement, ‘Hang de dj op want hij draait kutmuziek’ is geen overdreven statement want zegt min of meer precies wat ik zelf al voel.
“bij The Smiths werkt het, maar als je het naar het Nederlands overzet, 25 jaar na dato, dan werkt het niet.”
Je kunt onmogelijk concluderen of iets werkt of niet zonder ingezongen en gespeelde versie. Je kunt zeggen dat het ‘als tekst niet werkt’ maar dat veronderstelt een soort utalitairisme – werkt voor wie? Voor wat? Ik vind het wel een goede tekst zo. Jij niet. Daar heb ik vaker last van, dat ik dingen goed vind die anderen niet goed vinden, sterker nog hoe ouder ik wordt hoe meer mijn mening lijkt te gaan afwijken van wat anderen goed vinden. Wat de ‘objectieve waarheid; is weet ik niet, naar mijn idee kan ik slechts mijn eigen smaak volgen, en die lijkt steeds minder compatibel met de smaak van anderen, als ik afga op wat ik lees waarvan mensen zeggen dat ze het goed vinden. Doe je weinig aan, toch?