Bankenchrist nieuws
Net de omslag van mijn boek ontworpen. Gaat er zo uitzien:
Het wordt ook de basis van de nieuwe website, de foto kun je groter hier zien:
17 Responses to Bankenchrist nieuws
Leave a Reply
De nieuwe Benders
'Wat koop ik voor jouw donkerwilde machten, Willem' heet de nieuwe dichtbundel van Martijn Benders.
Hoe het kan dat één ongeordende, doorgaande stroom gedichten, op het oog zonder plan of doel, opbouw of richting geschreven, zo kan fascineren is lastig
uit te leggen.
Abe de Vries, De Contrabas
Lees de recensie
geen originele titel Martijn. en een kutplaat trouwens, maar dat zei ik je al.
1. De titel bestaat niet en is dus per definitie origineel
2. Frankenchrist is een goede plaat.
Groetjes,
Martijn
Geachte heer Benders,
Mijn opmerkingen:
1. Omslag op zich leuk, maar grafiek te klein. En deze eventueel aanpassen aan het verhaal, deze stijgt flink.
2. Titel ook wel aardig gevonden (al heb ik de lading die het moet dekken niet gezien).
3. Ik las in een eerder bericht net, dat dit een ‘topwerk’ (zal ik maar zeggen om het kort te houden) moet worden. Maar hoe denkt u die wereld te beschrijven die u duidelijk aan de foto van u te zien niet kent.
U ziet er nl meer uit als, zoals ze dat in die wereld waarschijnlijk zouden noemen, een ‘witte sokken’ type of nog erger (erger in die wereld bedoel ik).
Op zich bepaald niet negatief, maar kennis van het ‘decor’ lijkt mij toch nodig om een realistisch beeld te schetsen, zeker als dat een ‘topwerk’ moet worden. Jargon, omgangsvormen (of gebrek daaraan), financiele techniek ed lijken mij dan heel belangrijk en zijn behoorlijk gecompliceerd.
Het getuigt toch van een armoedige fantasie als je je een wereld niet voor kunt stellen? Daarnaast is het niet perse zo heel belangrijk of de bankenwereld levensecht wordt neergezet – dat zou dan maar een saaie, moralistische roman worden. Mijn oogmerk met het boek is juist het vermijden van die invalshoek – ik wil noch een ‘poetische’ roman schrijven van het type ‘dichter probeert te bewijzen dat romans schrijven ook heel gek kan’, noch wil ik een overmatig realistisch boek schrijven. Ik ben trouwens uberhaupt niet zo;n type die gelooft dat je eerst in een wereld mee moet draaien om hem je te kunnen inbeelden. Dat vind ik zon ultiem subsidiabel argument: wij kunnen niet over Hawaii schrijven zonder er een jaar gewoond te hebben – alsof Dali eerst vijf jaar op een klokkenfabriek moet hebben gewerkt om klokken te kunnen schilderen. Bij een boek gaat het niet om geloofwaardigheid qua realistische weerspiegeling maar om de geloofwaardigheid van de karakters. Dat is een heel andere kwantiteit.
Uw argumenten kunnen mij niet overtuigen.
Het klokken voorbeeld is imho een zeer slechte vergelijking een klok of een tafel heb je in een paar minuten (aan de buitenkant) vermoedelijk wel scherp, in ieder geval scherp genoeg om het te schilderen. Maar een klok bijvoorbeeld aan de binnenkant is alweer een heel ander verhaal.
Een redelijk afgezonderde omgeving is nog veel gecompliceerder omdat dat een resultaat is van vele personen bij elkaar. Zo’n wereld als de bankwereld is mi voor een buitenstaander moeilijk te begrijpen. En bovendien zijn dat er meer, die van Amsterdam, London, NY etc.
Waar ik bang voor ben in uw opzet dat onvoldoende kennis van die omgeving afbreuk doet aan de ‘sterkte’ van het verhaal. Als je een verhaal leest dat speelt in een wereld die je kent en er zitten zaken in die gewoon niet kunnen, wordt het verhaal in het algemeen erg zwak. Dit is geen zwart wit grens, maar hetzelfde als je een verhaal leest waar je je een redelijke voorstelling van kunt maken en er zit iets in wat ‘slecht’ in die voorstelling past idem, alleen misschien niet in dezelfde mate.
Verder is imho overigens vaak het ‘rondlopen’ in een wereld, die je niet kent, efficienter dan je er via andere middelen een beeld van te proberen te vormen.
Verder vraag ik mij af waarom het als decor gebruiken van de ‘werkelijke ‘ wereld een saai boek op zou leveren. U hoeft niet (bijna) uw hele boek te wijden aan de beschrijving van die saaie wereld, natuurlijk moet het ruim ingevuld worden met echt interessante zaken. Ik vraag me overigens ook af of de wereld die u wilt schetsen dan interessanter is.
Ook overigens voor het begrijpen van mn de hoofdpersonen lijkt mij meestal een goede schets van de achtergronden bepaald geen kwaad doen.
Hier wil ik het even bij houden.
Ik vind het nogal een nonargument, omdat naar mijn idee de geloofwaardigheid van een omgeving nu juist niet van ‘kennis’ afhankelijk is. Je spreekt jezelf met zo’n visie feitelijk ook tegen, want 99% van de lezers kennen de omgeving ook niet en hebben er ook nooit in rondgelopen. Waarom is dan een omgeving die gebaseerd is op ‘werkelijk rondlopen’ superieur boven een omgeving die volstrekt imaginair is? Omdat naar jou idee de ‘werkelijkheid’ een soort absolutie verleent aan het idee dat iets geloofwaardig zou zijn. De hieraan parallel lopende discussie over Morissey’s teksten is daarbij interessant: Hoe ‘werkelijk’ is het idee om alle discjockeys op te hangen omdat ze slechte plaatjes draaien? Een volstrekt imaginair standpunt, dat desondanks toch erg geloofwaardig is JUIST omdat het bij de gevoelswereld van mensen aansluit. En dat is nu juist wat aan de orde is: men moet een beeld schetsen wat aansluit bij de gevoelswereld die een bank bij mensen oproept. Het risico is zeer groot dat je juist precies het tegenovergestelde doet als je erin rond gaat lopen, want dan wijkt je beeld juist af van die gevoelswereld. Levert dat een betere roman op? Ik waag het dat sterk te betwijfelen.
-Allereerst bij een fout beeld ben ik (en ik niet alleen) geneigd meer fouten in het verhaal te gaan zoeken, wat ten koste gaat van het verhaal.
-99% van de mensen zullen inderdaad die wereld niet kennen maar er zijn werelden die er dicht tegenaan liggen en dan wordt het percentage een stuk hoger die er allicht een betere kijk op hebben dan uzelf. Dat heb ik boven proberen duidelijk te maken is dus blijkbaar niet gelukt.
Ook zelf realistisch zo’n wereld verzinnen lijkt mij niet eenvoudig. Lukt het niet dan merkt ook de ‘niet-ingewijde’ het.
Deze wereld vereist een behoorlijke zo niet hele goede kennis van veel technische zaken, en als ik dat zo inschat heeft u dat gewoon niet.
-Natuurlijk moet je OOK het beeld bij de doorsnee lezer oproepen dat al bij hen bestaat of in ieder geval iets in die buurt. Maar het een sluit het andere niet uit.
Ook denk ik dat mensen hiernaast graag een bevestiging van dat beeld (niet alleen in het verhaal zelf, maar ook) in de details willen zien en waar eenvoudiger ideeen gehaald daarvoor dan in de realiteit. Praten met mensen in die sector tenminste als ze los gekomen zijn, geeft allerlei feiten materiaal dat imho goed bruikbaar zal zijn in een verhaal.
Wat mij vaak opvalt is dat verhalen die duidelijk in een omgeving spelen die de schrijver niet goed kent ongeloofwaardig overkomen. Maar misschien dat ik de goede schrijvers niet kon betrappen.
-De werkelijkheid geeft natuurlijk geen absolute garantie, maar geeft wel een ‘totaal’ ‘plaatje dat in het algemeen heel volledig realistisch en geloofwaardig overkomt. dat is een stuk eenvoudiger dan er zelf een verzinnen (sluitend tenminste).
-Bovendien levert kennismaking met de werkelijkheid een ideaal referentiekader op om je oorspronkelijke ideeen die altijd afwijken is mijn ervaring te toetsen. Als ik diverse blogs neem waar normaal academici ed op ‘bloggen’ die niet in deze wereld bekend zijn, zitten ze er gemiddeld denk ik zo’n 80% naast. Ik heb nog geen enkele zelfs stevig economisch geschoolde echt een goede beschrijving zien geven.
-Ik krijg zo de indruk dat het meer een wat surrealistisch verhaal gaat worden en dat zal de geloofwaardigheid van het verhaal niet ten goede komen, maar misschien is dat (surrealistisch) wel uw bedoeling.
Ik ben alleen bang dat het zo een verhaal (even sterk overtrokken en met het Hawaii voorbeeld in mijn hoofd) van ‘onder de palmbomen kwamen de ijsberen aanlopen’, wordt.
Ik weet niet hoor, beste stuurlui enzo, heb je zelf ooit een boek geschreven? Ik heb er even over nagedacht en alle auteurs die ik goed vind schrijven juist verhalen die helemaal niet zo geloofwaardig zijn. Om maar een voorbeeldje te noemen, ik vond dat moment dat de Arabier op het strand werd doodgeschoten in Camus ‘de Vreemdeling’ niet uitblinken in geloofwaardigheid, en ook Kafka, Borges en andere schrijvers die ik goed vind zijn eerder ongeloofwaardige dan ‘geloofwaardige’ schrijvers. Ik hou van fantastische literatuur en Bilderberg wordt dan ook een boek in die traditie. Geloofwaardige literatuur schrijven laat ik liever aan de talloze polderschrijvers over die Nederland al rijk is.
En niet net doen alsof er alleen ‘geloofwaardige’ of ‘surrealistische’ literatuur bestaat, sterker nog dat laatste heeft als genre in de literatuur nooit bestaan dat is een kunstgenre.
(ik bedoelde: Bankenchrist). Of om Science fiction waar ik ook erg van hou te gebruiken: kijk hoe geloofwaardig de werelden van Vance zijn, en hoe ongeloofwaardig die van Tanith Lee. Beide erg goed – waar ik juist een enorme hekel aan heb is aan mensen die regeltjes gaan zitten verzinnen over hoe je boeken moet schrijven, typische workshop-cultuur die samen met Michael Jackson uit de States is komen overwaaien…
Waar het mij mn om ging is dat de argumentatie mij in eerste instantie leek op die van iemand die het argument van geen onderzoek gebruikt omdat het andere alternatief veel meer werk is en daar geen zin in heeft. Kortom geen bewuste keuze, maar een ‘luie’ keuze.
Als u meer een Camus-achtig iets wil schrijven lijkt mij de achtergrond inderdaad ook minder relevant.
Ik moet zeggen ik vindt het wel gewaagd (als je dat al bij het schrijven van boeken kan zeggen) aangezien ik begrijp dat dit (waarschijnlijk) uw eerste boek/roman is en hoop oprecht dat het eindresultaat ook inderdaad oplevert wat u voor ogen staat.
En aangezien u eerder al gepubliceerd heeft, zal de stap waarschijnlijk niet al te groot zijn.
Ik had het anders aan gepakt, zoals u wel begrepen zult hebben, maar dat is natuurlijk totaal niet relevant en bovendien ingegeven door een andere achtergrond.
Nogmaals veel succes met het hele proces en de natuurlijk ook met de andere dingen waar u mee bezig bent en ik wil u graag bedanken voor de interessante (in ieder geval voor mij)discussie.
Ik sta niet echt bekend als iemand die ‘luie keuzes’ maakt eerder als een persoon die teveel hooi op zijn vork neemt en dingen probeert die hem boven het hoofd stijgen. Je kunt iemand die aan een tetralogie van roman, dichtbundel, filosofieboek en album werkt toch moeilijk luiheid verwijten. Wel kan ik niet met zekerheid zeggen wanneer het allemaal klaar zal zijn, want ik wil dat ze alle vier erg goed worden, anders heeft het project weinig zin. 4 matige werkjes uitbrengen dan had ik net zo goed 1 goed boek kunnen schrijven. Jij ook bedankt voor het commentaar en de discussie, je hebt me in elk geval weer over het een en ander aan het denken gezet!
Nog even dit.
Allereerst bedoel ik niet met lui, lui als persoon, maar meer lui in de betreffende keuze. Mn mensen die teveel hooi op hun vork nemen hebben dit vaak. Naast natuurlijk mensen die als persoon lui zijn.
Komt bij mensen zoals u mn door verkeerde ‘prioriteitensetting’ (komt er laat achter dat iets belangrijks nog voor een dichtbij gelegen deadline af moet), dan wordt er vaak toch voor het avondje uit, de sportclub gekozen en heeft het niveau van het werk er onder te lijden. Zolang je dit gedrag maar bij jezelf herkent is er niets aan de hand, maar de meeste mensen doen dat niet en praten er liever overheen.
De plaat (nog even):
-Grafiek lijkt klein tov achtergrond
-Als crisis = christ dan wellicht beter grafiek ook naar beneden (lijkt dan ook op een berg (Golgotha?)en crisis is grafiek naar beneden.
-Denk ook aan zg ‘candels’ in de grafiek (zie bijv. Investopedia heet dat geloof ik), dit is 1) de meest gebruikte vorm en 2 lijkt het in de verte op mensen (of gebouwen) op de eventuale berg
-Denk ook aan een cross-cursor. Dat is ook iets wat 1) heel veel gebruikt wordt en 2) met wat dikkere lijnen en wat achtergrond belichting op een kruis lijkt, zeker als je het direct boven een ‘berg’ plaatst.
U kunt zelf waarschijnlijk het beste uitmaken of u er wat aan heeft.
Hoi Rik,
Je bedoelt het waarschijnlijk goed maar ik erger me groen aan commentaar als ‘de grafiek is te klein’ aangezien die grafiek uiteraard niet voor niets zo klein is. Ik zit al 10 jaar in de design business en heb in die 10 jaar wel geleerd dat dit soort ‘verbeteringssuggesties’ zelden of nooit leiden tot een beter beeld.
Ik heb geen deadlines voor mijn boeken. Ik ga ze pas uitgeven als ik er tevreden over ben. Als dat nog 10 jaar duurt soit. Ik wil 4 hele goede werken maken en als ik dnek dat dat gelukt is ga ik pas een uitgever zoeken.
Groetjes,
Martijn
Beste Martijn,
U moet het niet als beledigend opvatten, maar mijn eerste reactie is eigenlijk dan heeft hij er in de afgelopen 10 jaar nog niet veel van geleerd. En mijn tweede eigenlijk ook.
Het lijkt simpel gezegd op een middelbare school economie-boek of iets populairs over de bankcrisis dat verdwaald is in de verkeerde kast van de boekhandel. En tenzij je met flink wat reclame of andere aandacht door dat beeld heen kan breken (lijkt mij niet iets om van uit te gaan) raak je waarschijnlijk veel potentiele kopers kwijt.
Maar misschien is dat laatste voor u totaal niet van belang.
Aan u het laatste woord en nogmaals heel veel succes met schrijven en uitgeven.
beste rik,
ik vat het niet als belediging op omdat de kans dat u verstand van design hebt minder dan een procent is. Boekomslagen uit de huidige boekenmarkt zijn rotzooi. Dat mensen rotzooi mooi vinden en dat het beter verkoopt is voor mij geen reden mijn omslagen te verfransbaueriseren. U lijkt me een type die graag adviezen verstrekt over zaken waar hij geen verstand van heeft, prima, maar daarmee bent u bij mij niet aan het goede adres. Ik heb dit ontwerp aan een paar goede ontwerpers laten zien en die vonden het alle een goed tot zeer goed ontwerp. Dat wat smakeloze types het niet kopen omdat ze een bikini, ijsberg, wolf of typografie van het type ‘jaren 60 in de uitverkoop’ verwachten – ik heb totaal schijt aan de marketingmanager types die constant alles op de laagst mogelijke smaak willen afstemmen.
Geachte heer Benders,
Uit uw antwoord begrijp ik dat u eigenlijk het boek schrijft met maar een (1) lezer in de gedachte, uzelf.
Nu zou het kunnen dat er een behoorlijk grote groep gelijkgestemden rondlopen, maar dat vewacht ik en waarschijnlijk u ook, niet.
Hiervan uitgaande vindt ik eea moeilijk te rijmen met uw wens om wereldliteratuur te schrijven. Wereldniveau is mi niet alleen kwaliteit (dat lijkt mij uw persoonlijk criterium overigens), maar ook verspreiding groot lezerspubliek quantiteit dus. Of dit leuk gevonden wordt of niet. Dat laatste vindt u duidelijk niet prettig maar lijkt mij toch een ‘fact of life’. Een grote groep lezers bepaalt over een ruime periode wat wereldliteratuur is. En voordat je iets leest moet je eerst wel weten dat het uberhaupt bestaat. Al is het het kwalitatief het beste boek ooit geschreven als het nooit gelezen is of niet meer gelezen wordt is het geen wereldliteratuur.
Ik ben wat bang dat u met dat laatste gedeelte totaal geen rekening houdt door uitsluitend te fixeren op uw persoonlijke definitie van kwaliteit.
Uw manier van reageren overigens werkt overigens denk ik in het algemeen niet erg kwaliteitsverhogend. Alles afdoen wat je niet bevalt als Frans Bauer achtig is wel heel eenvoudig.
Natuurlijk is aan u de keus hoe eea te doen, maar als u alleen een boek schrijft voor uzelf, doet u precies dat: een boek schrijven voor uzelf en zoals gezegd dat is (bijna) nooit wereldliteratuur.
Als ik zin zou hebben een boek te schrijven zou ik dat ook zoals u doen, alleen zou ik me wel goed realiseren dat dat met wereldliteratuur niets te maken zal hebben.
Dank voor het lesje psychologie, maar ik behoor niet tot diegenen die geloven dat wereldliteratuur op democratische wijze door grote mensenmassa’s wordt verkozen. Wellicht kunt u eens wat Adorno lezen en begrijpt u daarna de culturele machinaties wat beter, tot die tijd beschouw ik deze discussie voor gesloten omdat ik geen interessant discussiepunt voorbij heb zien komen.