Het Turing fiasco 2011
Incompetent bestuur kan zichzelf vervangen, kent u die uitdrukking? Ik moest daaraan denken toen de Turing, na twee jaar verlies te hebben gedraaid ondanks een ton inkomsten, dit jaar weer op een totaal fiasco uitliep. Al weken voor de daadwerkelijke finale waren ditmaal de namen bekend van dichters die in de Top 100 staan. Dit treedt uiteraard alle Turing principes met de voeten – immers, het praatje was dat door anonimiteit er een onbevooroordeeld en vriendjespolitiek-vrij oordeel geveld zou worden. Niet dus. De namen blijken wel degelijk van tevoren bekend. Natuurlijk, er zal weer een sjofele pluchezitter uit zijn huisje in de Ardennen gefloten worden die even komt uitleggen dat het allemaal een foutje was. Van de software, natuurlijk. Niks zo lekker om de schuld op te vangen dan de software. Vorig jaar was het ook de software die veroorzaakte dat beoordelingen werden omgedraaid: iedereen die niet door was kreeg toen te horen dat hij door was, en iedereen die door was dat hij niet door was.
In deze editie blijkt dat de namen van inzenders bekend zijn bij de mensen die betrokken zijn bij het radioprogramma. En laten dat nou net de juryleden zijn. ‘Foutje’ mijn reet dus, het is gewoon een gecorrumpeerde fopwedstrijd. Ik geloofde vorig jaar al niet dat het toeval was dat ‘s lands meest geliefde dichtleraar op de eerste plaats eindigde. RIP de Turing, het begon als een aardig idee, een idee dat door grote incompetentie om zeep is geholpen. Tijd om een Nout Wellinkje te doen, jongens, even de eigen bestuurscultuur evalueren en dan volgend jaar als David Troch in de jury zit weer lekker hertjes eten. En misschien spelen ze de volgende editie wel kiet! Misschien!
9 Responses to Het Turing fiasco 2011
Leave a Reply
De nieuwe Benders
'Wôld, Wôld, Wôld!' heet de derde dichtbundel van Martijn Benders. Een lijvige dichtbundel met 222 pagina's. De bundel heeft een aantal verassingen voor u in petto en kwam uit in drie versies.
Koop de bundel nu!
'Wat koop ik voor jouw donkerwilde machten, Willem' heet de tweede dichtbundel van Martijn Benders.
Ach ja…
Maar waar is nou je rap gebleven? Ik vond ‘m wel wat hebben.
Was een proefopname. Kon nog vanalles beter.
‘Ach ja’ is zo’n beetje de gangbare reactie tegenwoordig, trouwens. 1 biljoen naar het noodfonds? Ach ja. Bestuur steekt alles in eigen zak? Och. Politicus heeft het over vieze negers? Tja.
Zo kom je wel ergens natuurlijk.
Het meest komische is nog wel dat de presentator van de wedstrijd bijna elke keer aan een jurylid vraagt:”Is de dichter een man of een vrouw?” en dat jurylid doet dan heel onnozel-”ik zou het niet weten”,terwijl de naam allang bekend is! Nu snap ik ook waarom dichters als Wigman Heytze en Boog tot nu toe niet doordringen in de top 100, Nasr en Schouten & co. kijken eerst onder het gedicht,ze gaan natuurlijk de concurrentie niet helpen. Hopen dat er een keer een jurylid uit de school klapt,dat we een keer weten hoe het werkelijk zit. Amusant is het allemaal wel.
Ik raad je aan het artikel van Johan Sanctorum te lezen, hierboven, over de senilisering als fenomeen. Met dat in het achterhoofd begrijp je ook waarom deze ouwemannenclub (Nasr fungeert natuurlijk slechts als glossy vulling, de echte macht daar ligt bij de oudjes) jaar in jaar uit bewijst dat ze niet in staat zijn zelfs maar een tafel rechtop in de keuken te zetten, laat staan een poeziewedstrijd te organiseren. Zelfs het meest rudimentaire principe – dat die namen verborgen moeten zijn voor alle betrokkenen – weet men niet te realiseren. Natuurlijk, dat is de bedoeling ook. Geld. Damage control. Je moet er niet aan denken dat een onverlaat als Benders die prijs wint en – godsammeliefhebbe – ook nog in de volgende jury komt. Voorspelbaarheid. Tovergordijntje. En ja, Wigman en Boog en Heytze, dat moeten we niet hebben, dat is de oude elite, die tussen de seniel en glossy rondwaart in het luchtledige.
Mooi stuk,waarmee het fenomeen Schouten geheel verklaard is,maar het fenomeen Komrij weer niet,maar daar is het een theorie voor,zelfs in de exacte wetenschap heeft men geen theorie voor alles,laat staan in de sociologie.
Een vriend vertelde me dat die Awater redactie 3000 euri per persoon krijgt om die gedichten te lezen. De organisatie vangt ook een lekker bedrag en Nasr natuurlijk. Men rekent op het alomtegenwoordige ach ja… en dat hebben ze goed ingeschat:dat uiteindelijk alles door de strategie van het wegwuiven en bagalaliseren overwaait en de ouwe hap lekker blijt zitten en de centjes verdeelt ach ja..
Die Komrij is best een intelligente man, maar gottogot wat een enorme puinhoop heeft hij achter zich gelaten. Awater. De Turing prijs. Allemaal gevuld met het ergste type rifraf wat je je in kunt denken. En geen kwaad woord erover, he, van Gerrit – dus ik hou hem gewoon verantwoordelijk voor deze puinhoop. Had hij er maar tegen moeten protesteren. Had hij maar eens de testikels moeten hebben om te zeggen: Rob wie?
Komrij is moeilijk te duiden,de pen is nog steeds scherp en giftig,maar een geweldig organisator is het niet,maar managers genoeg dus dat hoeft hij ook niet te kunnen. Goeie polemisten/stilisten zijn daarentegen weer zeldzaam ,’k blijf dus fan van Komrij,maar dat hij al die middelmatige mensen maar om zich heen tolereert blijft ondoorgrondelijk. Schouten Nasr & co. kunnen niet schrijven niet managen,alleen netwerken dat kunnen ze wel erg goed,en dat is tegenwoordig de belangrijkste eigenschap om ver in de literatuur te komen.
Zie je wel. David Troch. En als aanvulling op bovenstaand stuk: het gaat erom dat al wekenlang de namen plus bijbehorend gedicht op de website te lezen stonden, terwijl juryleden veinsden niet te weten welke gedicht van wie was. Tel daarbij op dat Troch persoonlijk bevriend is met de juryleden, dat een Belg moest winnen, en de winnaar was allang en breed duidelijk. Blij dat ik niet mee heb gedaan.