De globale suikercultuur en zijn protestvertorials
Toen ik twee maanden terug totaal stopte met het eten van elke vorm van geraffineerde suiker kreeg ik gedurende de eerste week een serie uiterst gewelddadige dromen voor de kiezen, die ik alleen kon verklaren als manifestaties van een stervend pseudo-organisme in mij. Niet zo’n vreemd idee, want allerlei schimmelvormen leven van suiker, en dus is het totaal afkappen van zo’n suikerstroom voor hen een soort van doodsteek, wat zich dan weer door je droomleven manifesteert.
Inmiddels ben ik ook al een maand of drie niet meer in de supermarkt geweest. We eten alleen voedsel wat we rechtstreeks van een ecologische boerderij kopen. Toen ik 6 jaar geleden naar turkije kwam was het gros van de fruit en groente nog van de natuurlijke, ongehormoniseerde en/of gemanipuleerde soort. Helaas kwam daar al na 2 jaar flink verandering in. Ook hier is nu zo goed als alleen nog opgepimpt voedsel te krijgen.
Wie denkt dat zo’n obsessie met gezondheid voortkomt uit een soort doodsangst – verkeerde poppetje. Het idee lang te leven heeft mij nooit bijzonder kunnen boeien, en mijn ouders zijn oud geworden op het meest verderfelijke soort ALDI rommel. Het probleem is niet dat je op synthetisch voedsel niet oud kunt worden. Mij stoort iets heel anders, namelijk het idee dat je met dit soort voeding genetische vervuiling veroorzaakt die je doorgeeft aan je nageslacht.
In de jaren 60 en 70 waande men DNA als een soort onveranderlijke blauwdruk, en had men totaal nog niet het idee dat iets als voeding directe invloed zou kunnen hebben op de kwaliteit van ons DNA. Van die nogal simplistische denkwijze is men inmiddels door onderzoeken allang teruggekomen: alles wat wij eten blijkt juist grote invloed te hebben op de kwaliteit van ons DNA. Maar politieke consequenties worden daaruit niet getrokken: de versuikering, de verzouting, de smaakstoffencultuur: zij wordt alleen maar erger en erger.
We zien daarmee een generatie die overduidelijk een signaal afgeeft: ons interessseert het geen reet hoe gezond ons nageslacht zal zijn, als we zelf maar even plezier hebben.
We hebben een productmanager van Unilever als Minister-president.
Je zou verwachten dat de duidelijk zichtbare voortschrijdende debilisering, waarin mensen geen boeken meer lezen, alle opleidingen afbrokkelen en iedereen alleen nog maar in hapklare brokken communiceert genoeg alarmbellen doen afgaan om er eens voor te gaan zorgen dat deze genetische vervuiling een halt wordt toegeroepen. Vergeet het maar. Er is helemaal geen probleem, want er wordt geld verdiend. De supermarktcultuur, die nog geen 40 jaar oud is en kwam overwaaien uit Amerika – het idee dat een handjevol anonieme mensen alle winst op voeding mogen opstrijken, in plaats van de kruidenier op de hoek: het is ‘de normale gang van zaken’ waarvan geen afwijkingen worden geduld.
Precies om die reden is het lariekoek om te doen alsof deze ‘crisis’ die ik overigens, om even op mijn eigen toeter te blazen, al in 2006 voorspelde (met name dat onze cultuur in een ‘eeuwige crisis’ zou belanden wat onafwendbaar was bezien de gehanteerde parameters) met iets anders dan hele structurele wijzigingen kan worden bestreden. Dit is een existentiele crisis, geen economische. Het gaat hier om dingen als geloofwaardigheid, autoriteit, inrichting van de samenleving. Wie om een ‘revolutie’ roept heeft er helemaal niks van begrepen. ‘Occupy’ is niets dan de seniele hollywoodvariant van een protestbeweging: zelfs het protest is gedebiliseerd, en slingert met slogans die door hetzelfde marketingbureau als ‘Yes We Can’ en alle andere holle kreten zijn verzonnen. Yes, We Occupy. En natuurlijk gaan dan wat onnozelaars in een tentje op het beursplein zitten, zonder enig substantieel idee wat er anders zou moeten, als het maar ‘anders moet’.
Stel je een kleine menigte voor die voor een schilderij staan. Allemaal vinden ze het schilderij niet mooi. De ene wil het abstracter zien, de ander wil meer realisme, ga zo door. Een revolutie, dat is niets dan de grootste schreeuwlelijkerd uit die menigte de kwast geven en hem dan zogenaamd naar ieders aanwijzingen laten luisteren. Het levert totaal stompzinnige resultaten op.
Het enige wat we wel kunnen doen is het herstellen van de natuurlijke rangorde: dat de meest intelligente mensen weer aan de top zitten, zoals het hoort. Ons systeem is daarop echter totaal niet ingesteld. Het onderwijs is in principe zo ingericht dat een werkelijk intelligent persoon danwel een dropout zal worden, danwel zo gehersenspoeld wordt door jarenlange geestdodend conformisme dat er uiteindelijk weinig meer van zijn intelligentie zal overblijven.
Politiek en realiteit drijven ondertussen steeds verder van elkaar weg. De ooit zo geroemde democratie, basaal niets anders dan een toneelstukje – een samenleving bestaat uit groepen, groepje ‘de maan is van groene kaas’ kiest een toneelspeler die dat idee vertegenwoordigt – en je eindigt met een groepje toneelspelers die allemaal een ander stukje hersenloos geblaat vertegenwoordigen, met de ‘realiteit’ heeft dat verder bijzonder weinig van doen. Men accepteert allerlei krankzinnige werkelijkheden als ‘normaalste zaak van de wereld’ – bovengenoemde vervuiling is daar een goed voorbeeld van, maar er zijn honderden andere voorbeelden. Allemaal in het kader van dit ‘ongelofelijk individualistische tijdperk’, want de schaapskudde moet vooral blijven geloven dat er geen kudde is. Wat er nou precies zo ‘individueel’ aan al deze elkaar nablatende mensen is heeft verder nog nooit iemand me kunnen uitleggen, wat alweer significeert dat het om een slaapliedje gaat.
Ondertussen schreef Johan Sanctorum ook een pinksterverhaal, waarin ik me grotendeels wel kan vinden.
Wir haben es nicht gewusst
‘De wereld draait door’ is natuurlijk een schitterend voorbeeld van een moderne, gedomesticeerde apenheuvel waar niet langer de sterke exemplaren de heuvel mogen domineren, maar de meest middelmatige, kleine, euneuchiaanse exemplaren het collectieve doel dienen: de gezelligheid. De ijzeren wil tot middelmatigheid drukt zich uit in al onze autoriteiten en gewoontes: men klaagt, maar kijkt er wel naar.
Ook de euneuchiaanse, asexuele trekken van het gezicht van Zuckerberg symboliseren de groepswil: seksuele zelfmoord plegen. De volstrekte antiheld aan de macht. Wij willen geen autoriteiten, want de autoriteit, dat zijn we zelf. Om die reden zijn we uiterst content met middelmatige autoriteiten want die bevestigen ons in onze eigen autoriteit. We kunnen steeds met de vinger wijzen en zeggen: zie je wel, de autoriteit is vals en impotent, de echte autoriteit, de miskende autoriteit, dat zijn wij zelf.
Een van de meest hardnekkige misverstanden over de tweede wereldoorlog schuilt in het idee dat ‘de wil tot een sterke man’ verantwoordelijk was voor het fiasco van de nazi’s. Vanuit die logica heeft men ook al tientallen jaren het idee getorpedeerd dat er enige autoriteit aan de bovenkant zou mogen zitten, maar de grote denkfout schuilt hem in het nogal lachwekkende idee dat een schreeuwende neuroot, een bleke bureaucraat zonder een enkel deugdelijk argument, een totale kluchtfiguur als Hitler een ‘sterk mens’ zou vertegenwoordigen of het idee dat de Duitsers echt zo dom waren dat te geloven. Het tegenovergestelde is natuurlijk waar: er was nauwelijks een Duitser te vinden die Hitler serieus nam. We spreken over een cynische periode, een crisisperiode, waar ook het vertrouwen in autoriteit juist tot een dieptepunt was gedaald. Hitler vertegenwoordigde de volkswil juist in die zin: hij was een parodie op autoriteit, met ‘oplossingen’ voor problemen die ook totaal parodiaal waren: er schuilde geen enkele wezenlijke logica in het hele fenomeen noch in de oplossingen. Hitler was een golem van de systematische haat tegen autoriteit, van de wil tot middelmatigheid zelf: domme oplossingen, domme oorlog, een enorme drang tot seksuele zelfvernietiging.
Ik neem het mensen kwalijk die de analyse ‘de wil tot een sterke man’ als de oorzaak van de tweede wereldoorlog opvoeren, omdat zij wezenlijk door zulke oppervlakkige en foute analyses aan te hangen het fenomeen opnieuw mogelijk maken. Ook nu zitten we weer in een door en door cynische tijd, ook nu zien we dat de drang seksuele zelfmoord te plegen zich door allerlei kanalen manifesteert. De bleke, bureaucratische antihelden die overal aan de bovenkant op het pluche zitten, en al een uitdrukking van de wil-tot-middelmatigheid zijn, de aseksuelen, de balkenende-gekapselden, de ‘met de kennis van nu’ retorieke alzheimer patienten: het verschil tussen de middelmatige antiheld en de parodiale antiheld is feitelijk flinterdun. Er drukt zich een algemene haat tegen elke vorm van autoriteit in uit, net als in een suicidale oorlog tegen je buren zich wezenlijk een haat tegen oplossingen uitdrukt.
Met een vergrootglas moet je nog zoeken naar mensen die nog genoeg karakter bezitten om zich met enige autoriteit uit te kunnen drukken. We hebben antihelden als schrijvers, volstrekte kluchtfiguren, en klagen tegelijkertijd dat niemand meer wil lezen. Schijnbaar is zelfs die simpele optelsom al te moeilijk voor ons geworden. We nomineren een verwarde jongeman die zelfmoord pleegde voor de belangrijkste debutantenprijs, alweer een typische vorm van de seksuele zelfmoord: de zombie als belangrijkste acteur in onze speelfilms, de zombie als prijswinnaar.
Zo’n kolossale drang seksuele zelfmoord te plegen kan alleen erg slecht aflopen. Je hoeft bepaald geen genie te zijn om te begrijpen dat als ‘project Europa’ faalt de risico’s op weer zo’n duistere periode bepaald niet klein zijn en zich nu al in allerlei signalen manifesteren, al was het maar in het verschrikkelijke impotente disneygezicht van Zuckerberg zelf, waar een beetje couveusebaby nog nachtmerries van zou krijgen. ‘Wir haben es nicht gewusst’ en ‘Met de kennis van nu’ lijken niet voor niets zo sterk op elkaar.
Kleinkunst die zich heer en meester waant
De erfenis van generatie niks: moeten zwalken tussen emokitsch die te dom is voor woorden en slaapverwekkende stilleventjes die een beetje buurthuis nog te weinig opwindend zou vinden.
Ziedaar de twee zogenaamde ‘tegenpolen’ in de hedendaagse nederlandse literatuur. Je hoeft geen genie te zijn om te begrijpen dat de bakkertjes van ‘grote emoties’ en de vrome conservatieve poetsertjes alleen voor de show doen alsof ze een hekel aan elkaar hebben. Wie goed kijkt ziet immers helemaal geen ‘tegenpolen’ maar één fenomeen: kleinkunst die zich heer en meester waant.
Hoe het zo ver heeft kunnen komen dat dit soort clowneske figuren zelfs maar getolereerd worden – dat kon alleen gebeuren in een omgeving waar de kritiek allang op sterven na dood is. De kleinkunst heeft uiteraard een bloedhekel aan echte kritiek – want zij is de belichaming van precies het tegenovergestelde idee: dat je niet je uiterste best hoeft te doen, voor het meest strenge publiek denkbaar, maar dat alles een beetje gezellig, kneuterig, onserieus en relatief moet zijn.
‘Ideas don’t matter, it’s who you know‘
Wat een gevoelige jongen is dat toch, die Thomas Mohlmann. Met bootjes en blazen en kindjes en in bed liggen, enzo. Gelukkig maar dat hij in zijn uppie ook de helft van alle redacteurposten in Nederland bezet weet te houden, anders zouden we nog gaan denken dat hij alleen maar een gevoelig tiep kan zijn.
Schijnbaar bedient die website een publiek dat zich nooit afvraagt waarom iemand zichzelf in bed met zijn kinderen laat afbeelden met een voelievoelie gedicht erbij. Ik voel me bijna crimineel omdat ik het me wel durf af te vragen.
Martinus Benders, Istanboel, 26 mei 2012
Een jaar van vernieuwing
2012 staat voor mij in het teken van de grote vernieuwing. Ik train 2.5 uur per dag. Ik ben in 3 maanden precies één keer in de supermarkt geweest. Ik eet nauwelijks nog vlees en als ik vlees eet is het alleen lamsvlees. Ik studeer intensief op nieuwe skills. Ik heb 1 groot project nu bijna voltooid. Ik ben compleet gestopt met het eten van welke soort geraffineerde suiker dan ook. Dat laatste was boeiend – het leverde me een reeks hele geweldadige dromen op, die ik alleen aan een stervende verslaving kon toewijden. Lynch films waren er niks bij. Inmiddels komt model Mishima in zicht. Decadentie gaat me na verloop van tijd altijd flink vervelen. Ook poeziesites lees ik niet meer, of nauwelijks nog. Ik wil steeds minder met literatuur worden geassocieerd en denk erover Loewak in een mediasite of een filosofische site te veranderen. Ook met facebook ben ik gestopt, feitelijk verstoort die site je echte sociale leven en vervangt die met netwerkgedoe en een verslaving aan instant-reacties. Maar als ik iets heb geleerd van facebook is dat 99% van de mensen verschrikkelijk saai zijn. En dat wist ik eigenlijk al, dus wat de meerwaarde van dat ding is is me nog steeds niet zo duidelijk. Er zitten ook een paar leuke mensen op, soit.
Heel af en toe lees je nog eens een goed geschreven recensie, bijvoorbeeld deze van Koenraad Goudeseune over het werk van de familie Troch, hier te lezen
Met een zure reactie eronder, ook. Ik heb nog nooit een gedicht van Troch of Sylvie Marie gelezen dat ik goed vond, en het is mij een raadsel wat dit kleffe neoromantische paartje die zich altijd als een stelletje presenteren – ook iets waar ik een hekel aan heb, zulke mensen hebben iets te verbergen of zijn gewoon onmenselijk truttig – in de eerste divisie te zoeken heeft. Het verschil met de gemiddelde meander dichter is mij in het geheel niet duidelijk. Soit.
Fuck de poezie. Anyway.
‘Wat koop ik voor jouw donkerwilde machten, Willem’ nu als ebook
‘Wat koop ik voor jouw donkerwilde machten, Willem’ is nu conform het beleid van Uitgeverij Loewak om elk boek na een jaar ook in digitaal formaat vrij te geven te koop op Lulu.com voor de prijs van 6.99 euro:
Ik heb ervoor gekozen het via Lulu te verkopen zodat mensen het vanaf nu ook anoniem aan kunnen schaffen. Uit demografische motieven wou ik het eerste jaar zien uit wat voor mensen mijn primaire publiek bestond. Ik heb daaruit een aantal dingen geleerd: bijvoorbeeld dat het geen donder uitmaakt voor de verkoopcijfers om bij een uitgever te zitten, ‘Willem’ verkocht in het eerste jaar meer exemplaren dan ‘Karavanserai’ in 3 jaar tijd, ondanks dat de laatste een Buddingh nominatie en wijdverbreide media aandacht kreeg. Dat heeft mijn vermoeden bevestigd dat de hele mediacultuur feitelijk niets is dan een toneelstukje dat als enige echte doel heeft zichzelf in stand te houden.
Uiteraard ben ik elke lezer die mijn boek wil aanschaffen dankbaar, maar ik hoef niet als een strenge schoolmeester van elke aanschaf te weten wie hem deed. Nu ik een duidelijk beeld heb van mijn publiek is anonieme verkoop verder geen issue meer. Ik heb ervoor gekozen geen beveiliging op het boek te zetten: dit omdat DRM naar mijn idee vooral irritant is. Indien er mensen zijn die perse een ander formaat willen, als Epub bijv, laat het me even weten en ik stuur je een epub exemplaar of maak er een aan op Lulu.
De koffiejuffrouwen aan de macht
Volgens de Vlaamse filosoof Johan Sanctorum zouden wij in een gerontocratie leven, en is de enige mogelijke oplossing het invoeren van een matriarchaat. Daar schrijft hij hier over. De gedachtengang is logisch: op een planeet waar resources steeds schaarser worden kun je inderdaad de leiding beter niet aan het bluffende, spilzieke bronstklasse van de man geven.
Toch denk ik niet dat een matriarchaat de problemen op zou lossen – hoogstens zou de mensheid ietwat trager en wellicht aangenamer naar de afgrond lopen, hoewel je ook daar je vraagtekens bij kunt stellen. Als ik de verzameling incompetente koffiejuffrouwen zie die in Den Haag voor ‘leidinggevenden’ zouden moeten doorgaan (hoewel de ‘postmoderne leiding’ altijd het slachtoffer als machthebber is – van Geert Wilders tot Job Cohen tot de kleurloze koffiejuffrouwen van Groen Links – niemand heeft verantwoordelijkheid, iedereen is een slachtoffer van het systeem.
Dat groteske idee, dat je aan de macht kunt zijn en toch steeds het slachtoffer spelen – gecombineerd met de adembenemend snelle corrumpering van de smaak – een jaar of 3 geleden ben ik uit principiele gronden gestopt met films kijken, omdat mij duidelijk werd dat er iets anders aan de hand was dan dat er alleen maar films gemaakt werden die als doelgroep de domste domoor uit de klas hadden. Ik begon te begrijpen dat het helemaal niet om een doelgroep ging, maar om een algeheel smaakvirus – eerst dacht ik nog dat het Pentagon gewoon alle scriptschrijvers uit hollywood hadden opgekocht, waardoor plots alle films door een zootje vreselijke amateurs in elkaar werden geknutseld, maar toen ik de ‘officiele kritieken’ doornam, waarin absolute baggerfilms als ‘Black Swan’, films die een beetje tiener nog te kinderachtig zou vinden, de hemel ingeprezen worden als een mijpaal in de filmkunst – daar kan een redelijk mens toch niets anders in zien dan een enge ziekte.
Naar mijn idee is het een combinatie van factoren die tot deze alarmerende algemene debilisering heeft geleid. De belangrijkste factor, vermoed ik, bestaat uit een groot misverstand en een grote politieke miskleun.
Het misverstand is het jaren 60 idee dat DNA eeuwig vaststaat en dat alles op die wijze een beetje is voorbestemd. De moderne wetenschap is daarvan allang teruggekomen: DNA blijkt juist erg dynamisch, en alles wat we zo’n beetje doen heeft directe invloed op de kwaliteit van ons DNA, en dan met name wat we eten.
De grote politieke miskleun is dat we, toen we nog net iets meer dan een schijndemocratie waren, geen wetten en mechanismes in hebben gesteld om te voorkomen dat er weer fascistoide principes de samenleving gaan uithollen.
Vandaag las ik dat de Hoge Raad in de VS moest gaan beslissen of zwangere vrouwen stroomstoten mogen krijgen toegediend of niet als ze ongehoorzaam zijn aan een man met een pet. Aan de andere kant van de wereld knallen avonturiers in vreemde landen met onbemande vliegtuigjes van alles en nog wat dood, in de hoop dat er ook een vijand bij zal zitten. Dit vind men schijnbaar de normaalste zaak van de wereld, in het Alzheimer Walhalla.
Maar meer ter zake: de fascistoide principes waarover ik spreek zijn hele praktische. Bijvoorbeeld het idee dat je van alles en nogwat in voedsel mag stoppen, zodat mensen er verslaafd aan raken, en dat je iets er pas weer uit hoeft te halen als onomstotelijk vaststaat dat het schadelijk voor het lichaam is. Een kind kan de was doen en bedenken dat je altijd tot in den treure wetenschappers kunt betalen die zullen aantonen dat het allemaal toch niet echt bewezen is.
Niemand heeft mij echter kunnen uitleggen waarom niet precies het omgekeerde principe geldig is: je mag pas een substantie aan voeding toevoegen als onomstotelijk vaststaat dat het absoluut onschadelijk is voor de mens.
Schijnbaar neemt de mensheid de kwaliteit van haar DNA en dus ook haar nageslacht niet zo heel erg serieus. En inmiddels zitten we al met de gebakken peren. Natuurlijk, ook het eroderende onderwijs en de nogal schlemiele ‘richting’ die politici ons economisch meegaven (‘de kenniseconomie’) spelen een rol, maar ik durf best te stellen dat de erosie van de menselijke smaak nooit zo hard achteruit is gegaan als dat afgelopen 10 jaar het geval is geweest.
Een matriarchaat zet dan weinig zoden aan de dijk. Zo’n pathetische koffiejuffrouw die vroeger de huishoudschool gedaan zou hebben op het Haagse pluche – het middelmatige, dat was vroeger aan de macht. Wiegel, Bolkesteijn, van Agt – keurige, opgevoede en tamelijk middelmatige mensen. Een wereld geleid door koffiejuffrouwen zie ik echter geen complexe noodoplossingen verzinnen voor wereldproblemen. Daar heb je uitzonderlijke mensen voor nodig – en daar had zelfs de middelmaat al een broertje dood aan.
De nieuwe Benders
'Wôld, Wôld, Wôld!' heet de derde dichtbundel van Martijn Benders. Een lijvige dichtbundel met 222 pagina's. De bundel heeft een aantal verassingen voor u in petto en kwam uit in drie versies.
Koop de bundel nu!
'Wat koop ik voor jouw donkerwilde machten, Willem' heet de tweede dichtbundel van Martijn Benders.
Commentaar