Voorspelbaar: na iemands dood klinken allerlei stemmen op, en daar zitten ook zijige stemmen tussen van mensen van wie ik weet dat zij in het prive de grootste vijanden van Komrij waren. Dan heb ik het niet over het Limburgse halftalentje Huub Beurskens, die zich met zijn kitsch-schilderijtjes en chilmgedichtjes een intellectueel waant – die man durft het tenminste nog in het openbaar te doen. Ook heb ik het niet over Komrij-wannabe Chretien Breukers – wat moet die arme jongen nu zijn grote idool dood is? De laatste woorden van Komrij op zijn weblog ‘Literatuurtje spelen, rot toch op man!’ moeten zelfs op zijn schurftige copycatziel nog enige indruk gemaakt hebben. Nee, ik heb het hier over andere, schaduwachtigere figuren, die zich zelden publiekelijk uitlaten, maar een grote rol spelen in de machtstructuur die is opgezet.

‘Maskers en bloemen’ door groot kunstenaar Huub Beurskens

Ik onderhield een vrij onregelmatige correspondentie met Komrij. Hij mailde me soms als hij bijvoorbeeld vond dat ik hem gekwetst had. Daar zitten vrij persoonlijke mails bij die ik niet ga openbaren, maar volgende passage die hij me schreef lijkt me in het licht van bovenstaande wel relevant:

Beste Martijn,

Ik wens je veel succes met je pogingen het fonds voor de letteren te sarren, uit te dagen, te torpederen. Het zal niet lukken, want het fonds voor de letteren heeft een structuur ontwikkeld (om het vriendelijk te zeggen) waarbij iedereen in Nederland die zich verbeeldt een pen te kunnen vasthouden siddert of zich koest houdt.

Of de schrijvertjes/dichtertjes zitten in een van de talloze adviesraden of ze krijgen geld of ze hopen op een van die beide.

Een dwangbevel naar de verantwoordelijke minister om die zaak op te heffen, of van de grond af te herbouwen, is het enige wat een kans zou maken, ware het niet dat die minister zelf een bange, initiatiefloze wezel is.

Je kunt invalshoeken verzinnen wat je wilt, wat je zult ontmoeten is de blik van iemand die kijkt of hij naar het abattoir moet of die ineens heel hevig aan iets anders moet denken.

Terwijl de zaak eigenlijk zo klaar is als een klontje: het parasitaire gezwel heeft het lichaam overgenomen. Het lichaam was blijkbaar te zwak.

Aldus deze schat van een man. Komrij kreeg ook nooit een cent van dat Fonds, en tegelijkertijd werd het hem kwalijk genomen dat hij dan poogde op andere wijze maar geld met zijn talent te verdienen, door precies die mensen die op dat potje zitten. Ook dat waar hij het volste recht op had, eregeld, werd hem nooit gegund door deze proleten.

Ironisch genoeg werd precies ditzelfde parasitaire gezwel hem fataal. Rust in vrede, Gerrit.