Op het eerste gezicht lijkt het voor de nietsvermoedende lezer wellicht dat Wullen, Peter en Peppelenbos, Coen niet afdoende gemeen hebben om ze tot één item in de encyclopedie te reduceren, maar de schijn bedriegt. Beide heerschappen hebben een hoofd. Beide heerschappen bemoeien zich met ‘poezie’. Beide heerschappen worden terecht niet serieus genomen door de literaire kritiek. Wullen, Peter en Peppelenbos, Coen zijn zo uitwisselbaar dat wij het een belediging van onze intelligente lezers zouden vinden om er niet één item van te bakken. Ja, kregen wij 6000 euro van de Lerarenkamer om de wikipedia over te typen, dan was het een ander verhaal, maar zulk smeergeld gaat alleen naar handige jongens. En Wullen, Peter en Coen, Peppelenbos scharen zich niet onder die noemer: dit zijn, net als de Polemische Encyclopedie zelf, onhandige types die nooit subsidie krijgen. Underdogs, dus. En underdogs veeg je lekker samen in een artikeltje om ruimte te besparen. Goed, Wullen, Peter en Peppelenbos, Coen, dus.

Wat valt er over deze heerschappen eigenlijk te melden? Wij hebben geen flauw idee. Van de ene lazen we wat surrealistische reetvetergedichtjes. Dat zijn van die hele dunne gevalletjes, u kent het wel, een woordje per regel, zodat je er goed je billen mee kunt flossen. Van de ander kan ik me helemaal niks herinneren maar hij schijnt boeken te schrijven. We gaan even onze vriend Google erbij roepen. Mijn hemel. Je krijgt meteen de lerarenschimmel om de oren, zie zelf:

Peppelenbos, Coen

Een inburgeringscursus Groningen. Een basisboek poezie. Zacht Gezicht aan Zacht Gezicht. Brrrrrrrrr, dat hoef je niet eens te lezen.

De bundel Zacht aan zacht gezicht, een bloemlezing over vrouwenvriendschappen in poëzie, brengt voor het eerst in kaart wat er binnen dit thema allemaal te vinden is in de Nederlandse poëzie. Introverte gedichten, maar ook expliciet uitdagende. Van Anna Blaman tot Elly de Waard, van Cor Klinkenbijl tot Astrid Roemer. De vriendschap en liefde tussen vrouwen lijkt nog meer beladen te zijn dan die tussen mannen en het was een nog grotere uitdaging om deze bundel samen te stellen, maar het is dan ook meteen een overzicht geworden dat jaren mee kan.

Een leraar dus die slappe wijvenpoezie verzameld. Dat gaat een zinnig mens niet aanschaffen. Laten we eens naar Wullen, Peter goegelen om te zien of onze stelling klopt:

En ja hoor. Bewijsmateriaal:

Toen we in de poësis de opdracht kregen om een sonnet te schrijven, werd mijn gedicht prompt voorgelezen in de klas door de leraar Nederlands. Dat vroege succes had een averechts effect op mij.

zo lezen we in het uitgebreide interview dat Wullen, Peter aan Meander gaf.

In november 2003 vloeide er bijna door stom toeval en door een samenloop van omstandigheden een gedicht uit mijn pen. Dat was ‘Hypotetische Wissenschaft’. Het gedicht werd vrijwel onmiddellijk gepubliceerd op de website van De Jonge Journalist. Dat was me een schok na al die jaren! Er was natuurlijk weer die twijfel. Zou ik dat succes kunnen evenaren? Een tijd later verscheen het gedicht ‘Inversie’ op dezelfde website. Toen was het hek van de dam. Alle twijfel verdween! Er verschenen zowat overal gedichten van mij.

Het is moeilijk geen symphatie te voelen voor deze beide literaire underdogs. De een is een leraar die vrouwenpoezie verzameld, de ander iemand die aanvragen van uitgevers voor het uitgeven van zijn bundels kritisch zal gaan bekijken. Je hoeft maar een stap verkeerd te zetten in het leven, iets verkeerds te eten, een foute beslissing te nemen en ook jij had daar gezeten met een stapeltje ienemienemutte gedichtjes. Tien pond Grutte, Tien Pond Kaas. Wullen, Peter. Peppelenbos, Coen.