Nationale Polemische Encyclopedie: Fagelisme
Fagelisme: Poezie-beweging, begin 21 ste eeuw. Uitgangspunt van het Fagelisme is dat een gedicht recht moet doen aan de alledaagse werkelijkheid van de gemiddelde lezer. Het Fagelisme gaat er vanuit dat de gemiddelde lezer een behoorlijk onnozel figuur is, die bij een beetje moeilijk al afhaakt. Daarom zal een Fagelistisch gedicht bij voorkeur bestaan uit alledaagse onderwerpen, liefst zo knullig mogelijk geformuleerd. Familie, relaties, vakantie, etc. zijn de favoriete onderwerpen voor een Fagelist. Een echt Fagelist weet zelf ook niet wat hij echt wil – hij zal zich in Fage bewoordingen uiten – “ wat een goed gedicht is weet ik niet” of “goed en slecht zijn ook maar door humeur ingegeven oordelen” zal hij zeggen.
Een echte Fagelist heeft geen ruggengraat, geen hersenen, bestaat uit weke massa, met een harde kern van ambitie die maakt dat hij, ondanks zijn volstrekte talentloosheid, eenmaal gearriveerd in de rol van autoriteit daar slechts door ouderdom of ziekte weer uit te takelen is.
Een typisch ‘fagellistisch’ gedicht:
Vaders auto
Met de auto naar het strand
dat waren altijd de fijnste
dagen dat ik bij vader op schoot
dan even aan het stuur mocht
en terug naar huis viel ik
dan snel in slaap
op de achterbank
dan droeg vader mij weer in huis
en legde mij
in bed en ‘s morgens vond
ik dan nog wat zand van
gister in mij bed
warm als de hand van vader.
Fagelisme wordt vaak ten onrechte verward met andere poeziestromingen in het begin van de 21e eeuw: het ‘Jacques Breukertje’ en de ‘Astrid Lampe Was Hier’ zijn twee onderstromingen in de poezie die zich voor de kenner duidelijk van het fagelisme onderscheiden.
Het ‘Jacques Breukertje’ heeft weliswaar alle uiterlijke kenmerken van een fagelisme maar heeft een distinctief Mart Smeets-achtig auraatje, een glaasje wijn in de hand en een kenmerkend Olivier B. Bommel toontje van voorlezen. Ook het ‘Jacques Breukertje’ zal vooral benadrukken hoe goed Jacques Breukers het allemaal wel niet vind, en hoe de hele wereld op het humeur van Jacques Breukers zit te wachten, maar anders dan bij het Fagelisme gaat het bij een ‘Jacques Breukertje’ vooral om het oproepen van verontwaardigde reacties, die Jacques Breukers dan hoogspersoonlijk gaat wissen omdat ze het niet over de inhoud hebben. Wie goed kijkt ziet dat deze twee poeziestromingen, hoewel beide infantiel en egalistisch, toch een conflicterend aura hebben: de fagelist houdt van normaal, vakantie, autodrop en bloemetjesgordijnen en het Jacques Breukertje houdt juist van glaasje wijn, tour de france, kaasblokjes en abstracte poezie waar hij nietszeggend over kan leuteren.
Beide moeten op hun beurt weer niet verward worden met een ‘Astrid Lampe Was Hier’ ofwel Lampisme. Deze poeziedroedelbeweging uit de zeventiger jaren van vorige eeuw bestaat vooral uit bejaarden die obsessief Pippi Langkous imiteren. Volgens belangrijke critici is de ‘Astrid Lampe Was Hier’ het feministische antwoord op Harry Mulisch. Om ons onverklaarbare redenen stond Harry Mulisch bij de gefingeerde kritiek bekend om zijn ‘grote ego’ maar het was een aandoenlijk glimlachend blij kind dat een Peter Pan fantasie van een Grote Schrijver ten volle uitleefde – het is de Polemische Encyclopedie niet duidelijk hoe je dat onder een ‘groot ego’ kunt scharen – zie: Harry Mulisch. Het Lampisme vertoont een vergelijkbare drang tot kinderlijkheid met als kenmerkend verschil dat waar Harry ‘De Grootste Intellectueel in het Universum met Speelgoedpijp’ was een Lampist gewoon een gekke meid is die op haar toekomst HELEMAAL NIET is voorbereid. . Bekende Lampisten zijn Astrid Lampe zelf, Rozalie Hirs en Delphine Lecompte.
Binnenkort krijgt het Lampisme een onafhankelijk item in de polemische encyclopedie.
Bronnen: Benders en No Zero
16 Responses to Nationale Polemische Encyclopedie: Fagelisme
Leave a Reply
De nieuwe Benders
'Wôld, Wôld, Wôld!' heet de derde dichtbundel van Martijn Benders. Een lijvige dichtbundel met 222 pagina's. De bundel heeft een aantal verassingen voor u in petto en kwam uit in drie versies.
Koop de bundel nu!
'Wat koop ik voor jouw donkerwilde machten, Willem' heet de tweede dichtbundel van Martijn Benders.
Nog een typisch Fagelistisch gedicht – van de naamgever van de beweging zelf!
Fagelistische droom
In Den Haag heb ik gedroomd
dat we zaten op een duin
te vergaderen
awater
robbie in zijn vale jeans
thommie’s haar zat weer perfect
en ik eddie had mijn baard
artistiek geschilderd in de
kleur van chocola
zo zaten wij en vergaderden
maar toen het meisje uit mijn
dromen langskwam
was het weer thommie
die haar pakte terwijl robbie
toekeek en wist dat hij te lelijk was
later kwam ilya als een ridder
op zijn fiets nog even langs
toen zijn wij snel weggedoken
bang dat ie zijn lul liet zien
tonnie dautz kwam ook nog
even was weer helemaal bezet
door zijn eigen miezerige leven
over voetbal ging en een koi boi
zelfs ik die van suf en nix hou
werd het me teveel
toen werd ik wakker en dacht
ach ik stop maar met het dichten
eigenlijk ben ik een maar een loser
met een vieze chocolade baard.
Uiteindelijk is het de bedoeling dat de bewegingen fagelisme lampisme en het breukertje onder worden gebracht in de beweging LAF – waar je alleen lid van kan worden wanneer je bewezen hebt dat je uitstekend kunt censureren, netwerken, tegenwerken van orignalitieit etc. Ook het vaardig kunnen innen van subsidies en het overtypen van wikipedia’s strekt tot grote aanbeveling. Leden die het lukt om in een groot dag of weekblad een goeie recensie van een ander lid van LAF te plaatsen, mogen gratis een weekendje wijn drinken in Tilburg, in huize Dautzenberg. Mallotige vrouwen die bedreven zijn in het losjes poetisch associeren met een slok op, worden zonder verdere ballotage lid gemaakt. Elk weekend zal er een samenkomst belegd worden in Utrecht in huize Jaques, die met twinkelende oogjes 2 uur lang achter elkaar door zal zwetsen over het wonderbaarlijke nieuwe boek van een ander lid van LAF.
Martijn, No,
De discussie die over de wijze waarop de polemiek wordt gevoerd is een beetje ondergesneeuw door al dat geweld van en rnd het fagelisme. Op zich logisch een stroming die voor de NLse literatuur van vergelijkbare betekenis is met bijvoorbeeld het impressionisme in de schilderkunst eist uit de aard der dingen veel aandacht op.
Toch vind ik dat jammer.
Een van de 3 hersencellen van jullie vriend Jacques kwam met een rake opmerking imho.
Consensus.
Je kunt het ook anders omschrijven alles wat zijn kop boven het NLs maaiveld uitsteekt wordt weggesneden. D66 middelmaat en nog wat van die zaken.
In feite een beetje vergelijkbaar met de NLse discussie over immigratie. Mensen worden binnengehaald zonder enig idee hoe of wat. Vervolgens is iedereen gelijk en een heeft recht op alle NLse zaken. Als mensen maar kansen krijgen is het goed etc.
Kortom te voorzien dat daar problemen gingen komen. Dan begint vervolgens eea sociaal te ontsporen en wordt geprobeerd dat weg te drukken met: ‘jullie zijn vuile racisten en nog dom bovendien’. Op zich een techniek die had kunnen werken maar dat (helaas) niet deed.
Daarna kwam de grote fout in het managen van het probleem. Men ging toen het duidelijk niet lukte gewoon op de oude voet door. Gevolg opkomst van jullie Geert en een discussie die in feite nog steeds een decennium na jullie Pim samengevat kan worden als geschreeuw over en weer zonder enige orginele en structurele gedachte.
Nu naar de parallel met literatuur/het al om geliefde fonds ed.
Wat mij mn opviel is dat de discussie (beter ordinaire scheldpartij) iz de immigratie heel lang gekenmerkt is door van de kant van regering en zelfbenoemde intelligentia in feite werd samengevat in een mantra van: we zijn allemaal gelijk; iedereen heeft rechten; er is eigenlijk alleen cultuurverrijking en ieder die daar anders over denkt is een lul (met nog niet eens 3 hersencellen maar maximaal 1 (al dan niet aangevuld met een buik (wijn, bier, McDonalds, aangeboren of gewoon te lui om op de poten te staan, eigenlijk irrelevant, net als de buik op zich overigens, maar ik vond het wel grappig om te vermelden).
Nu komen we bij het probleem. Hoe uitte zich dit. Aan de kant van de incrowd door de norm bijna absolute waarde te geven (eliteratuur, ideale Wilderiaanse kreet alleen met veel teveel lettergrepen). Ieder die er anders over dacht was eigenlijk door dit enkele feit al heftig besmet en niet serieus te nemen.
Van de outcrowd. Lange berusting (worstelen met de vraag zijn wij nu werkelijk domme racisten (racisten valt wel mee, maar dom zijn ze natuurlijk wel (even een tussen opmerking)). Maar daarna: nee, het valt eigenlijk wel mee en oude vrouwtjes beroven op straat is eigenlijk helemaal geen cultuurverrijking.
Wat slimme lieden worden wakker zien de potentie (jullie Pim en jullie Geert bijv.) ontwerpen een PR strategie die ook aan slaat en gaan de kiezersmarkt op, met succes natuurlijk.
Meest effectieve communicatie strategie (de botte bijl erin, from the hip, recht voor zijn raap). Zowel naar de eigen clienten (want die zijn te dom om iets genuanceerds te begrijpen) maar ook naar de incrowd. Die happen heerlijk in iedere opgezette val met vergiftigd eten. En bevestigen zo het immiddles opgebouwde idee dat de incrowd stinkt. Allemaal strak volgens het boekje PR voor Dummies.
Dit lijkt in de literatuur ook min of meer zo te werken.
Weer naar de literatuur.
Incrowd die:
a) inmiddels vastgeroest is aan het pluche (weer zo’n mooie Wilders slogan);
b) zichzelf tot norm heeft bevorderd.
Vervolgens gaan alle spelers zich redelijk en vergelijkbaar als in de immigratie discussie gedragen.
Incrowd acht alle kritiek bij voorbaat intellectueel en anderzins sterk verdacht. En vindt eigenlijk alles wat niet in het sjabloom van dit ‘artistiek correct’ denken (daar hebben we de term) past ook niet de moeite van het serieus op in gaan waard.
Outcrowd schreeuwt wel maar als een kip zonder kop. Echter de literatuur kent ook zijn lieden die intellectueel ver boven de grijze incrowd uit steken en die staan ook op. Bovendien blijkt dat de Wilders methode van communiceren hier eigenlijk ook veruit het beste werkt. Misschien minder naar de directe achterban maar de incrowd hapt net zo hard en geeft zichzelf duidelijk te kennen.
Dus in feite is bijv. Martijn zo gezien de Geert van de literatuur (ik heb natuurlijk het immigratie voorbeeld gebruikt om deze leuke (voor mij in ieder geval) vergelijking te kunnen maken)).
Gedeeltelijk zie je dat veel, maatschappelijke concensus wordt tot absolute norm verklaard. Recentste voorbeeld de abortus bij verkrachting. Hak het in 3 delen. Na de geboorte; Tussengebied; Conceptie (en anti-conceptie) en je ziet dat ook een legitime abortus ergens moet overgaan in moord en dus (even kot door de bocht maar niet minder juist) het stellen van grenzen in het tussengebied redelijk arbitrair is. En dat SGP en andere Taliban figuren best een moreel punt hebben, maar zo werkt dat dus duidelijk niet (even afgezien dat hun standpunt in een maatschappij als de NLse niet werkt, maar we hebben het over moraal en helemaal niet over praktisch.
Wat ik wil zeggen dit verschijnsel ‘D66/GL*-absolute norm’: de zgn: eliteratuur, heeft tot gevolg dat vrijwel nooit op (mi zeer terechte punten) van ‘De Wilders van de literatuur’: Martijn wordt ingegaan. Verdacht maken, ‘je bent een (verschillende soorten)-idioot’, maar vrijwel nooit een echte discussie die ergens naar toe gaat, willen aangaan. Gedeeltelijk ook door de tak van sport, pupillenvoetbal lijkt super georganiseerd vergeleken met deze sector.
Kortom ik weet niet welke van de drie hersencellen dit op zijn geweten heeft, maar ik vond het wel en goed punt.
Graag jullie mening.
*take your pick en kleur de plaatjes.
Uiteraard heeft het alles met consensus van doen, maar wat jij niet begrijpt is dat Jacques Breukers dat woord ‘consensus’ ironisch bedoelde. Hij wil ermee wijzen op een soort vermeende paranoide die aan mijn kant zou zitten, want in zijn driehersencellige wereldje bestaat ‘consensus’ helemaal niet (‘Consensus, dat ben ik’ zou hij op zijn Romeins zeggen).
Jacques Breukers is natuurlijke het egalisme ten voeten uit – kijk maar wat er zoal op de Contrabas aan poezie wordt gepost en goed bevonden. De grootst mogelijke rotzooi zit ertussen, en heel af en toe een mooi gedicht net als van Miguel Declercq.
Een museum dus waarin tussen allerlei prulwerkjes heel af en toe ook een goed schilderij te vinden is. Verborgen boodschap: alles is aan elkaar gelijk. Rangorde moet deze kaasblokjesvreter niets van weten, alles lekker door elkaar husselen, rookgordijnen en verdachtmakingen. De verborgen agenda? Het eigen b-dichterschap op een of andere wijze verguld krijgen.
Het is de amateurschilder die zelf een museum begint, om daarin allerlei prut met af en toe een mooi schilderij te mengen, en dan af en toe een werkje van hemzelf ertussen, en huppakee als je een beetje geluk hebt weet niemand op den duur meer wat goed is, en alles wat naar kritiek ruikt wis je gewoon doodleuk.
Een oplichter, dus. Die erop uit is de consensus te vervalsen. Die uiteraard niet bestaat.
Natuurlijk begrijp ik dat (in ieder geval als meest logische verklaring. Een opmerking van Breukers hier ter plaatse is in feite, per definitie zou ik bijna zeggen, ironisch, cynisch oid), maar ik mag het begrip toch wel ‘kapen’ voor een (in feite hele andere) legitieme discussie. Die los heel moeilijk te voeren is. Zoals ik in de verhaaltjes hierboven probeerde weer te geven.
Maw Breukers op zich interesseert mij geen moer in deze, maar wel de vraag of ‘de discussie’ niet heel vervrongen is, naast de gebruikelijke overdosis disorganisatie die de sector kenmerkt natuurlijk.
Op zich in deze ook niet in zijn mening geinteresseerd, want hij heeft, lijkt mij even snel afgeleid uit zijn reactie, hier nooit over nagedacht.
Natuurlijk is er geen consensus, maar dat feit op zich kan zich uiten in een discussie die weliswaar geen eindconclusie heeft maar waar wel alles aan de orde is geweest en dan moet iedereen het maar voor zich zelf uitmaken.
Of wat hier lijkt te gebeuren heen en weer geschreeuw zonder kop en staart. Waar zo nooit een oplossing uit komt.
Wat bijv. gevolgen kan hebben voor vragen of je wel moet discussieren, rationeel of in oneliners, hoe moeilijk of eenvoudig een omslag kan plaatsvinden ed..
Toch wil ik Jacques, zal ik maar zeggen, wat in bescherming nemen. Er zitten meer facetten aan literatuur dan alleen dat wat geschreven wordt door grote schrijvers.
-Hoe je het wendt of keert meer dan een miljoen mensen is aan het dichten blijkbaar en dat in klein NL.
-Men leest veel te weinig zowel fictie als non-fictie. Men kan alles opzoeken (bijna alles) maar een verband tussen zaken zien we niet meer en boeken bevorderen ook de taalvaardigheid van lezers (en dat kan zeker in NL ook geen kwaad);
-Een brug naar de hoge literatuur kan ook geen kwaad. Maatschappelijk draagvlak, inkomen voor schrijvers, behoud/bevordering van cultuur.
Als je kijkt zoals jij (heel legitiem overigens) is het topschrijvers en topkritici (niet de zelfbenoemden ook) en de rest moet opdonderen.
Anders gezegd. Hoe krijgen we zoveel mogelijk boeken met de potentie van eeuwigheidswaarde en dat is het.
Zoals gezegd een hele legitieme kijk op de zaak.
Alleen ik vraag mij af of dat de methode is om een ‘draagvlak’ te creeren waarin de literatuur vooruit kan en of je op termijn door het grote gat dat je creert naar de hoge literatuur nog wel talent overhoudt.
Ik vraag mij echter ook af of Jacques dat op dezelfde manier doet. Ik krijg de indruk van niet. Hij loopt ook niet over naar de bouquet reeks. Maar zit meer ergens in het midden. Gaat veel meer voor een mengsel waarvan hoge literatuur er maar een is. Lijkt mij ook niet juist hem dan langs een andere maatlat te beoordelen, dan die van dat mengsel. Of hij dat dan vervolgens goed doet, beter zou kunnen is denk ik weer een gedeeltelijk andere vraag.
Dat maakt natuurlijk wel, door de wijze waarop hij dingen verkoopt, het moeilijk goed en middelmaat te onderscheiden.
Maar dat zit gedeeltelijk ook weer in het medium. Blog moet in feite iedere dag wat nieuws hebben en er is meestal te weinig tijd om iets even te laten liggen. Maw als de rest gelijk is, is een blog altijd minder van kwaliteit dan een tijdschrift, maar wel actueler, beter leesbaar etc..
Hij kiest mi duidelijk voor een andere opzet dan hij en is ook meer in een soort ‘mix’ geinteresseerd. Daar heb je mi een andere meetstok bij nodig.
Overigens vind ik van dat gedicht van DeClerc de overgangen tussen de verschillende onderdelen van het gedicht niet geslaagd. Loopt totaal niet lekker en ik kan ook in het geheel geen reden verzinnen waarom dat zo houterig zou moeten gebeuren en/of iets toevoegt.
Hij zou weleens alles achter elkaar geplakt kunnen hebben omdat wat te verdonkeremanen. Plus de regel 4 die dat eigenlijk ook doet.
Het mooie is dat de literatuur uiteindelijk toch nog wel zoveel zelfreinigend vermogen heeft, dat ze het middelmatige en slechte in een hele grote prullenmand laat verdwijnen, en het echt goeie, het per definitie zeldzame in de canon plaatst. Wanneer je naar de canon van de nederlandse literatuur kijkt naar wat daar als poezie in is opgenomen dan zie ik daar geen flagrante missers. (Behalve Faverey lijkt me totaal overschat maar is erg geliefd bij de wetenschappers) Ik neem aan dat over 50 jaar van de fagelisten, lampisten en breukertjes, etc. niets dan ook helemaal niet meer over is, verdwenen in de prullenmand van de geschiedenis. Het vreemde is wel dat de meeste dichters gewoon laf hun mond houden, geen oordeel geven – dat vond ik ook erg tegenvallen aan Komrij dat soort figuren in Awater om zich heen tolereerden en niet genadeloos met de pen terugdreef naar waar ze horen: op de bodem van een hele diepe prullenmand. Dat is wel een soort vreemde consensus : je valt blijkbaar geen collega’s aan, ander lig je eruit – cordon sanitair, het proces zoals door Rik beschreven- maar misschien heeft zo’n Komrij ook wel gedacht: er is geen beginnen aan een strijd tegen een monster waarbij elke keer dat je er een kop afhakt er plop weer een nieuwe kop aangroeit. Waarschijnlijk was hij oud en moe en had geen zin meer in het sabelen. Ik hoop niet dat het Martijn ook zo vergaat, over 30 jaar oud en moe wijntjes drinkend met Jaques, uit lulligheid ook maar lid van het gezelschap LAF.
No,
Je ziet dit bij heel veel gebieden en de meeste mensen beginnen er niet aan omdat ze ofwel ‘er of geen beginnen aan vinden’, maar nog meer om niet voor zichzelf het leven een stuk moeilijker te maken. De mens is gewoon gemakzuchtig en vaak nog laf ook.
Je krijgt meer maagzweren van er iedere dag maar weer tegenin gaan, dan het gewoon van je af laten glijden en verder doen of er niets aan de hand is en aan het eind van de maand gewoon naar de ATM met je bankkaartje. Truttig maar het is niet anders vrees ik.
Kan me overigens niet voorstellen dat dit circus over 30 jaar nog in deze vorm bestaat. Net als nu bijvoorbeeld de Euro en vroeger het communisme zo’n systeem bouwt steeds meer druk op een bepaald moment zegt het dan boem en is het over.
Wat denk je dat er gebeurt als de subsidiestekker er ineens volledig uit wordt getrokken bijvoorbeeld.
De groep is simpel weg grotendeels dood in 30 jaar of heeft Alzheimer. Zonder extra geld kun je ook weinig nieuws in huis halen, maar ben je bezig je eigen boterham te verdedigen. Dus een generatieconflict zit waarschijnlijk al in de pijplijn.
Waar het vandaan komt is vaak erg onzeker (boven zijn wat van mijn gokjes) maar dat er wat gebeurt lijkt mij vrijwel zeker en binnen 30 jaar.
Geen draagvlak voor deze onzin, niet maatschappelijk en niet commercieel. Het wordt in leven gehouden door subsidie. Valt die weg ben je het grootste gedeelte kwijt en dan zijn de meelopers vervolgens ook zo weg.
Kijk naar de politiek een groot gedeelte van die groep daar is in feite toch al opgeruimd. Maar politiek is meer op individuele basis, literatuur lijkt mij meer, maar niet uitsluitend, de groep.
Ik kan mij goed voorstellen dat de politiek ook een keer op de schop gaat, maar velen zullen dat denk ik overleven (politiek overleven). In de literatuur is dat denk ik veel minder. Wat bekende (nationaal niet literair) koppen (die het toch wel zouden redden), maar de rest? Wie is los van alle gesubsidieerde opklopperij geinteresseerd in een saai en slecht boek. Niemand.
Ten minste mijn inschatting.
Mijn punt was mn bij deze discussie dat een groep die in feite een beroep doet op een zelfgecreeerde gospel (zeker als die ook gedeeltelijk in de maatschappij (in dit geval mn politieke subsidiegevers) zelf heeft post gevat) veel moeilijker weggaat. En net als de NATO of de EU nu een doel op zich lijkt te worden geen middel meer om een doel te bereiken. Meeste stervelingen blijven toch vrij lang in de onzin meegaan. Dat zal hier minder zijn. Maar zolang literatuur post 3 009 573 op de begroting en niemand er goed naar kijkt, heeft deze groep de middelen om het systeempje in stand te houden. In feite dezelfde mechaniek.
Eigenlijk moet de plug eruit. Al zou je met het geld ook veel goed kunnen doen, want dat iemand van poezie bijv. kan leven lijkt uitgesloten. Dilemma.
Hoeft ook niet van de poezie leven en goeie poezie schrijven – kijk naar Vroman die het naast zijn biologen bestaan deed of Wijnberg naast een hoogleraarschap of zoals Martijn naast ICt werk- Gerhardt Nijhoff Achterberg van Ostaijen etc . allemaal klassieke dichters die een ouvre bij elkaar schreven zonder subsidie – waar komt dat idee eigenlijk vandaan dat subsidie leidt tot grote poezie – het idee was aardig maar de uitwerking is precies het omgekeerde van wat hij wou bereiken:het stimuleert alleen maar parasieten zoals vroeger bij de beeldende kunst de bkr – wanneer er geen subsidie meer is gaan de parasieten vanzelf wel weg – moeten ze gewoon weer een lullig baantje zoeken in de garnalenfabriek.
Sorry, je hebt gelijk natuurlijk.
Echter een klein maartje met wat extra geld kun je wel meer aandacht realiseren (door bijvoorbeeld wat mooiere uitgaves mogelijk te maken, betere editors (geen studenten) voor degene die dat willen, meer publiciteit.
Ik had duidelijk de focus niet goed.
Het huidige letterenfonds is een soort sociale dienst voor populaire schrijvers. Wie een literair lichtgewicht/ popi jopi als Pieter Steinz aan het roer zet heeft duidelijk voor een bepaalde koers gekozen: veel media, weinig diepgang. Een ‘logische ontwikkeling’ als je vanuit het neoliberalisme denkt: alles wat nog zichtbaar in onze media is krijgt nog geld, de rest moet maar weg want is niet toegankelijk genoeg.
Ik wil van dat hele ‘sociale dienst’ model af. Ik wil eerder iets prestigieus opzetten dat tegelijk universeel toegankelijk is. Ik vind de huidige opzet ridicuul – je mag er alleen iets aanvragen als je ‘bij een grote uitgever zit’ en dat wordt dan verkocht als een ‘kwaliteitsdrempel’ terwijl iedereen weet dat uitgevers zo goed als alleen maar pulp op de markt brengen tegenwoordig.
Als ik echter een voorstel doe voor iets dat tegelijk veel goedkoper is en veel prestigieuzer krijg ik al op voorhand te horen dat dat ‘politiek niet haalbaar’ is zonder enige contra-argumentatie. Ja, zo verandert er natuurlijk nooit wat.
Ik zou met Nederland gewoon een alternatieve nobelprijs opzetten. Gewoon die Zweden gaan beconcurreren. De publiciteit die het wereldwijd oplevert betaalt zichzelf dubbel en dwars terug. Noem het maar ‘De Erasmusprijs’ ofzo en verdubbel het bedrag tov de Nobel. Moet je kijken hoe snel je dan in the picture staat. En kost heel wat minder dan die olympische spelen.
Maar dna moet je natuurlijk niet Edwin Fagel of Rob Schouten in de jury zetten.
Je ziet toch zelf dat er politiek op deze druk niets gebeurt. Het enige wat veranderingen tot gevolg heeft gehad, is druk van Wilders geweest, zo simpel is het.
Wilders wil een daad stellen voor zijn kiezers en tegen de ‘elite’ en kiest heel strategisch de veruit zwakse schakel in de ‘elite ketting’. En krijgt gewoon zijn zin, want het is maar wisselgeld in het grote geheel van de politiek.
Het enige wat de afgelopen tijd invloed heeft gehad op het functioneren van Fonds en de subsidievreters. Betere plannen werken niet.
Jouw probleem is niet dat de ideeen niet goed zijn, je verkoopt ze gewoon slecht. Je ideeen zijn mi heel goed en zouden zeer waarschijnlijk en goedkoper zijn en een betere sector opleveren. Maar daar heb je weinig aan als je ze niet verkocht krijgt.
Decisionmakers. Jij zit bijv. bij de verkeerde groep te leuren. Mensen die je op literaire fora bereikt hebben per definitie over zo’n beslissing als het invoeren van jouw plan geen moer te vertellen.
Enige wat zou kunnen is dat je een soort platform zou kunnen creeren om de ideeen naar de werkelijke beslissingmakers over te brengen. Maar dat is ook theorie want dat verkeer loopt bijna totaal via ‘De Gemeenteambtenaren’. Dus er zit niets anders op dan om direct naar de politiek te gaan als je wat wilt veranderen.
Als je dit wil realiseren moet dat via niet literaire kanalen.
Wijze waarop je het presenteert is ook totaal niet geschikt daarvoor. je brengt het veel te veel als een soort complot. Zelfs als zou dat zo zijn dat is simpel weg een kut wijze om een plan te presenteren. Veel te negatief.
Denk eens na hoe je de boodschap dat er een ongeorganiseerd kliekje is ontstaan dat zonder dat het wat oplevert een hoop geld kost, bot gezegd ‘in de markt kunt zetten’. Zie hieronder.
In de markt is aandacht krijgen van de beslissingmakers. Niet bij een stel nono’s (schrijvers).
Dat laatste gaat veel eenvoudiger als je het linkt met iets wat veel kiezers aan gaat. Jij wilt kwaliteit en van daar naar de massa. Om het te verkopen moet je het anders om doen. Totaal plan met in ieder geval verbale nadruk op het massa aspect of alleen massa-aspect maar dat het kwaliteits stuk er in feite onlosmakelijk aan is verbonden.
Politiek is mn in de massa geinteresseerd, niet in een groepje van en 1000tal of zo vakidioten.
Doe je dus simpel weg niet goed als je het wilt verkopen.
Val de tegenstander gericht op de zwakke punten aan. Belangrijkste zwakke punt denk ik dat het geen resultaat oplevert en relatief veel geld kost.
Herhalen van de boodschap. De ‘subsidiereligie’ zit als het gospel in de meeste mensen hun hoofd, dat gaat er niet in een keer uit. Zeker bij niet al te slimme mensen (en daar heb je mee te maken).
Breng een positieve totaal boodschap. Probleem plus oplossing en goedkoper. Meeste stukken van jou zijn negatief van toon. Op zich logisch, maar dat werkt niet. probleem; tata oplossing; en u krijgt nog zegeltjes (kost minder geld) ook.
Simpele boodschap. Het hoeft geen Wilders te worden dat is weer te simpel voor deze doelgroep (politiek). Maar het moet korter om goed door te komen.
Ook omdat er maar weinig tijd is om er naar te kijken door de beslissingmakers. Tijd die ze hebben zo effectief mogelijk benutten.
De competitie is vrij eenvoudig aan te vallen. Leveren simpel geen waar voor hun geld. En zoals je hierboven mbt tot de benoeming van dingetje Steinz al aangeeft zit weinig of geen structuur in. De hoofdtaken (leesbevordering, boeken verkopen, cultuur behouden, hoogwaardige kust bevorderen zitten er grotendeels gewoon niet in of worden op de meest klungelige wijze vorm gegeven en het vormt totaal geen geintegreerd geheel).
Ze overleven SunTzu simpel gezegd vrijwel volledig door het verbond met de politiek. Maar dat verbond is heel broos want de politiek heeft hun niet nodig. Dat moet je dus aanvallen.
Medestanders zoeken.
Kijken ‘how to compromise’, met in tact houden van een zo groot mogelijk deel van jouw plannen.
Je moet zelf de keuzes maken, maar alleen in op het literaire veld spelen zal niets veranderen (tenzij de boze buitenwereld dat om andere redenen wil), als je wat wil veranderen moet de strategie volledig om. Doe je het alleen als hersenoefening werkt dit beter en is veel leuker. Wil je wat veranderen of je plan verkopen moet heel veel andes.
En in dat kader gezien is jouw plan (of ieder ander plan dat op eenzelfde wijze verkocht wordt, hoe goed of slecht ook) politiek niet haalbaar.
Beste kerel,
Ja, ik ga een beetje mijn halve leven vergooien aan een of ander lobbygroep met krullenbollen, om dan te eindigen met iets dat nog het meest lijkt op een verpauperde versie van wat al bestond.
Dat er niet snel op ideeen kan worden ingespeeld en dat er een soort masochistische houding wordt verwacht waarbij je eerst dertig jaar tegen allerlei ellenbogen gaat zitten wrijven – precies om die reden hebben wij geen dynamische cultuur.
Mijn issue met jou is dat je steeds dingen zit te verkondigen die volstrekt voor de hand liggen – je dacht toch niet dat ik niet wist dat het ‘zo werkt’? Ik heb totaal geen trek mijn leven te vergooien aan die aftandse ambtenareclub, en dat is ook de omgekeerde wereld: hun zouden er moeten zijn om mij te bedienen, niet andersom. Ik ben een dichter, zo vinden ze, en wie vind dat van Pieter Steinz? Juist. Braaf met de handjes over elkaar Benders bedienen, of anders de plomp in met die uitvreter.
We weten allemaal wat zou moeten, alleen het werkt meestal niet op die manier.
De keus of je doet er serieus wat aan of het blijft geheel vrijblijvend en je af en toe aan het geklungel van anderen irriteren is soms ook wel prettig, als je maar weet dat dat alles is wat erin zit en niet denkt dat er ook maar iets verandert.
En voor de goede orde, ik zou het ook niet doen als ik jou was, voordat je het weet loop je ook in een donkergrijs C&A kostuum met Italiaanse stropdas de gemeente-ambtenaar te spelen.
Voor de goede orde 2: Het gaat echt geen geen 30 jaar duren als je met een gerichte strategie dit groepje kneuzen aanpakt. Hun verdediging ligt bijna over de hele linie open, zo moeilijk moet dat niet zijn. Waarschijnlijk uiteindelijk minder dan je nog 10-20 jaar irriteren voordat het probleem (dit probleem in ieder geval) zich zelf oplost (en waarschijnlijk vervangen is door een nieuw).
Een nieuw plan op de agenda zetten is moeilijker in te schatten, maar zou misschien ook nog wel eens erg mee kunnen vallen. Gevaar is alleen nu dat de stekker er compleet uitgetrokken wordt (ivm met de bezuinigingen).
Zoals je momenteel in de media kunt zien zijn alle machtsposities gepolitiseerd: het is feitelijk 1 groot blok dat tot doel heeft Samsom tot de grote winnaar te maken, van Telegraaf tot Televisie. Dat krijg je zonder scheiding tussen Politiek en Media – De Politiek vult de machtsposities in, en die posities bedienen de politiek weer. Vicieus circeltje waar je niet uit gaat komen behalve door de hele boel op te doeken.
Bij het Letterenfonds werkt het ook precies zo: de politiek vult de posities in, en die zorgen er weer voor dat er een literatuur wordt gesponsord die mooi past bij het neoliberale plaatje. Het letterenfonds op zijn beurt schuift krantencritici grote bedragen toe, die weer boeken bespreken van auteurs die het Letterenfonds belangrijk vind – het is een kartel en daar kom je met geen enkele lobbygroep tussen, geloof me.
Alle posities zijn zeer zorgvuldig ingevuld met stropoppen die zich uiterst voorspelbaar gedragen. Wie dat wereldje een beetje kent kan voor de komende 10 jaar al voorspellen welke bundels besproken gaan worden in de media.
Media=belanrijk, literatuur=onbelangrijk in de politiek. Dat is het essentiele verschil. Media=noodzakelij, Lit=nutteloos (volgens velen).
Je moet niet gaan lobbieen, je moet op het juiste moment de wolven op een lekker eenvoudig te vangen hapje wijzen. En dan doe die het werk. Lobbieen is zo 90′er jaren Washington en bovendien voor dummies.