Met het werk van Ton van ‘t Hof heb ik weinig op. Dat heeft niets te maken met dat ik het ‘te experimenteel’ vindt – integendeel juist, ik vind het niks omdat het mij niet experimenteel genoeg is. Hij gebruikt twee procedes die overbekend en overgebruikt zijn: abitrairheid van tekst en een techniek die ze vroeger ‘automatic writing’ noemden en waarvan de surrealisten soms ook al gebruik maakten. Aanhangers van ‘automatic writing’ weigeren hun werk te reviseren, want ze beschouwen elke ingeving als gedaan door een goddelijke hand. Combineer dat met een asofilosofietje als ‘wie bepaalt wat er goed is’ en je hebt het werk van Ton van ‘t Hof: tussen 300 regels kun je de toevalstreffer gaan zoeken. Het is feitelijk een soort premodernistische natuurpoezie die het ‘toeval’ heilig verklaart heeft, maar dan vooral de machinale variant ervan, heel goed passend bij een technocratisch tijdperk. De machine schrijft zichzelf, en niemand mag nog kritiek hebben.

Wel is Ton van ‘t Hof een van de weinige Nederlandse dichters die ook daadwerkelijk poezie lezen. Goed, het gros wil misschien nog wel eens af en toe iets lezen van ‘binnen de eigen speeltuin’, zoals Gerrit het noemde:

..maar daarmee houdt hun interesse in poezie ook feitelijk op. Ton van ‘t Hof leest tenminste wel, weliswaar alleen Amerikaanse poezie, maar dat zij hem vergeven. Laatst noemde van ‘t Hof mij plots ‘De Nederlandse Bill Knott’. Die opmerking wekte mijn interesse omdat ik natuurlijk wel eens wil weten met wie ik word vergeleken en dus heb ik meteen het verzamelde werk van Knott besteld. Het arriveerde – bijna 500 pagina’s dik en met ruim 1500 gedichten, en van een ongekend hoog niveau – Bill Knott is ongetwijfeld een van de meest talentvolle Amerikaanse dichters die mij onder ogen kwam.

Een eer dus om met deze man te worden vergeleken. Uiteraard wordt ook bij Knott de overbekende propagandatruuk van elke bananenrepubliek toegepast: Knott heeft zijn isolatie aan zichzelf te wijten. Hij vroeg zichzelf niet voor juries. Hij nomineerde zichzelf niet voor prijzen. In de discussie met Samuel Vriezen op het Engelstalige Loewak kunt u daarvan de crux nog eens lezen

Daarom ben ik blij dat Gerrit bovenstaand stuk nog vlak voor zijn dood schreef. Want ik hoor de geluiden ook al van alle kanten: ik zou mijn isolatie aan mezelf te wijten hebben. ‘Samenzweringsstheorieen’ zou ik aanhangen. Het meest ridicuul was nog wel het moment waarop Frank Starik me voor de voeten wierp dat ik een ‘samenzweringstheorist’ was omdat ik kritiek had op het design van de omslag van Awater.

Hoe smerig kun je het spelletje spelen? Inmiddels is Joseph Stalin alweer benoemd om voortaan de geschiedenisboekjes maar te schrijven – u zult op toekomste kalenders dus geen werk van mijn hand aantreffen. Rest mij nog u van harte het werk van Bill Knott aan te raden: hij publiceert zijn eigen verzamelde werk steeds opnieuw en opnieuw, dus u moet er wel naar op zoek gaan.