Over pedanterikken, preutsbollen en porkpeuterige pokpielletjes
Een jaar of wat geleden werd ik lastig gevallen door ene ‘Marie Meeusen’ via facebook. Mijn vaak in sneltempo op een kleine mobiel ingeramde postjes zouden ‘niet proper genoeg gespeld zijn’ vond deze dame, die een weblog onderhoudt met een wel heel freudiaanse neogothische naam: ‘huiverinkt’
Op het weblog voor neerlandistiek ‘Neder-L poste Marc Oostendorp een dag of twee terug een interessant bericht en een discussie was het gevolg.
Er spelen ook nog andere zaken een rol. Er bestaat iets als een soort ‘blindheid’ voor die d/t regel. Ik heb daar ook last van. Het lijkt wel een soort temporale dyslexie. Maar met intelligentie heeft dat niets van doen. Kasparov verloor regelmatig juist partijen van beginnende schakers. Spelling is eigenlijk precies dat: het beginnen van het idee van schrijven. Wie zich sterk op het middenveld voelt sluit zowel de beginners uit als de gevorderden. Er waren tal van grote dichters die abominabel konden spellen. Er zit ook iets heel erg moderns en kortzichtigs aan die ‘simpele spelregels’ – het is alsof mensen, omdat ze niet meer kunnen aanvoelen wat stijl of woordenschat is, zich aan zulke huis- tuin en keukenregeltjes moeten vastklampen uit noodzaak – het is feitelijk pure armoede.
Niet overtuigd? Wel, Stephen Fry legt het ongeveer 1000 keer beter uit in dit briljante filmpje:
Stephen Fry Kinetic Typography – Language from Matthew Rogers on Vimeo.
Ik zie dat dit weblog schijnbaar ook reaguurders aantrekt met een dergelijke ‘taalliefde’.
Iemand op facebook bekende dat taalfouten haar bijna fysiek pijn doen. Ik geloof dat een radicale moslim dezelfde pijn voelt als hij een onbedekte vrouw ziet. Sociaal neuroprogrammeren lijkt een sterk fysiek effect te kunnen hebben op het slachtoffer. Ik erger me overigens ook wel eens aan dingen, maar dan gaat het vooral om een hele belabberde stijl of heel beperkte woordenschat. Er is natuurlijk ook een reden dat je iemand als bijv Komrij niet online spelfouten ziet verbeteren: een neurochirurg gaat zich ook niet me acne bemoeien en zal het hele idee van acnebestrijding worst wezen.
Ik zie spelling als iets dat alleen vrij rudimentaire, simpele zielen zou weten boeien.
Wel kan ik me soms aan een woord ergeren. ‘Grootmeester’ is bijvoorbeeld zo’n woord. Ik heb op een of andere manier een teringhekel aan het woord ‘grootmeester’ en hoop echt dat niemand mij dat ooit gaat noemen. Het is nog erger dan ‘genie’. De kleinburgerlijkheid straalt er vanaf. Schijnbaar zijn Campert en Neeltjemaria Min Grootmeesters. Een beetje intellectueel weet natuurlijk dat die term onterecht uit de schaakwereld kwam overgewaaid.
Commentaar