Wat is de kernfilosofie achter het uitsluiten van vijftig lezers als kopers van uw nieuwe bundel Wôld, Wôld, Wôld!?

Deze mensen komen allemaal ook in de bundel zelf voor. Ik wil hen tegen mijzelve beschermen. Het is de ultieme daad van medeleven met een slachtofferelite die op zware pijnstillers functioneren.

Door mijzelf op te stellen als dader in plaats van slachtoffer sluit ik mij uit van enigerlei vorm van politieke macht, die tegenwoordig alleen nog toegankelijk is voor mensen die bereid zijn langdurig het slachtoffer van het systeem te spelen.

Klopt het argument van Samuel Vriezen dat het hier een ‘zwakke aktie’ betreft?

Samuel Vriezen beweert dat het sterker zou zijn als ik de bundel helemaal niet zou verkopen. Maar die insteek zou precies conform het neoliberale consumentisme zijn: ofwel je verkoopt aan iedereen, of je mag helemaal niet verkopen. Het is een dogma. You’re either with us, or you’re against us. Daadwerkelijke keuzes mogen niet worden gemaakt. Onze samenleving doet dit bij voortduring: het simuleren van keuzes. Het simuleren van experimenten.

Wat is het idee achter het ‘bloemleesverbod’

Het dogma dat over de literatuurwereld hangt is het idee dat je de mond gesnoerd mag worden, zolang ze je maar blijven bloemlezen. Aan de ene kant wissen ze constant je meningen en maken ze je het leven zuur, aan de andere kant spelen ze de barmhartige samaritaan die je naam zal gaan vereeuwigen.

Die neurotische ideologie wil ik graag doorbreken: ik stel censuur niet op prijs, en heb geen enkele interesse in de kruimels van de eeuwigheid die deze bemiddelaartjes er tegenover stellen. Ik blijf liever gewoon mijn mening uiten, dat heeft voor mij meer eeuwigheidswaarde.

Het oprakelen van duizenden vergeten dichters – een praktijk waar alleen een heel slecht geweten last van zou hebben. Mij neem je daarmee niet in het ootje.

Hoe komt het dat alle websites Loewak tegenwoordig negeren? Het lijkt wel een boycot.

Nadat duidelijk werd dat ik mijn niet wenste comformeren naar een van de taliban-stammen die momenteel de apenheuvel bezet houden en ik absoluut geen boodschap had aan het verheerlijken van de bemiddelaartjes hebben zij inderdaad met elkander afgesproken van mij geen melding meer te maken. Men hoopt op die manier het eigen bemiddelaarschap te blijven verzilveren. Het bemiddelaartje bestaat bij gratie van de mensen die bemiddeld willen worden. Weigeren de grotere dichters bemiddeling dan wordt hun positie onhoudbaar. Ik schreef er zojuist dit ongetwijfeld middelmatige politieke gedichtje over:

Er zijn twee periodes in de Vaderlandse poezie
pre-oeleboelestam en post-oeleboelestam.

Experimenteel werd een merk.
Je kreeg het ‘Experimenteel instituut der Staatskunstigen’
elke week plichtmatig een schoolopstelletje
over iets enorm boeiends.

Een hollywoodfilm.
Een stukje speelgoed.
En altijd met die kenmerkende surrogaathumor
bekend van politie-kantines en overhoorhuizen

De stam plus Taliban
met aap-noot-mies dichtertjes en verbod op tappen met de voet
en soapsterretjes ingehuurd
om dichtertje te spelen op televisie

betrokken, allemaal heel betrokken
als een wolkendek of megastallenmaffia.

Khadaffi poseerde
met een enorme grijze paraplu in een lorrie

dat is wat oeleboelestam ook wil
de nationale lorrie tegen elke prijs droog houden
met een uit de kluiten gewassen coctailparapluutje.

Hoe vlot het met uw nieuwe bundel Wôld, Wôld, Wôld!?

Ik heb een duidelijk visioen hoe de bundel moet worden. Het wordt een bundel van ongeveer 200 pagina’s en ik probeer diverse nieuwe methodes uit die veel experimenteler zijn dan methodes van de concurrent.
Tonnus Oosterhoff kan zijn borst natmaken. Uiteraard zal die de bundel niet kopen, want de vorige kocht ie ook niet. Als je oefent wil je nogal eens nergens op antwoorden.

Dat klinkt een beetje bitter!

Wie het bittere schuwt heeft in de smaak niets te zoeken. Wôld, Wôld, Wôld! gaat het experimentele terugclaimen, door het merk ‘experimenteel’ te vernietigen. De natuurlijke toestand van kunstwerken is dat zij elkaar naar het leven staan. Adorno schreef daarover:

“De gustibus est disputandum [Latin: There is no accounting for taste.] – Even those who are convinced of the incomparability of works of art, find themselves continually entangled in debates where works of art, and precisely those of the highest and for that reason incomparable rank, are compared with and evaluated against each other. The objection invariably raised during such considerations, that it is all just a matter of collectors’ instincts, of measuring by ells, usually means only that the good citizens, to whom art can never be irrational enough, wish to keep the inner constitution and claim of truth distant from the works. The compulsion of the consideration is however located in the work of art itself. So much is true, that they do not allow themselves to be compared. Rather, they want to annihilate each other. It is not for nothing that the ancients [i.e. Greeks] reserved the pantheon of that which is compatible to the gods or to ideas, but required works of art to enter the agon [Greek: contest, conflict, struggle], each one the mortal enemy of the other. The depiction of a “pantheon of classicism,” which Kierkegaard still clung to, is a fiction of neutralized upbringing. For if the idea of the beautiful is portrayed as merely divided up into many works, each individual one nevertheless reckons on an inalienable claim to the whole, claiming the beautiful for itself out of its uniqueness and can never admit its segmentation, without annulling itself. The beautiful, as something unitary, true and appearance-less [scheinlos], emancipated from such individuation, is not represented by the synthesis of all works, by the unity of arts and of art, but solely corporeally and actually: in the downfall of art itself. Every work of art aims at such a downfall, by seeking the death of all the others. That all art reckons on its own end, is another way of stating the same state of affairs. It is out of such a compulsion towards self-annihilation in works of art, from their innermost concern, that drives towards the appearance-less [scheinlos] picture of what is beautiful, which stirs up seemingly useless aesthetic disputes over and over again. While they stubbornly and obstinately wish to find what is aesthetically correct [Recht] and precisely thereby fall victim to an unquenchable dialectic, they are more correct than they can know; by delimiting each art-work, whose energy they take into themselves and raise to a concept, they work towards the destruction of art, which is its salvation. The aesthetic tolerance, which validates works of art in their immediate narrowness, without breaking this last, yields only the wrong downfall, that of the juxtaposition, which denies the claim of the unitary truth.”

Wat een beetje in een notendop mijn positie formuleert: goede kunst is op de vernietiging uit van andere goede kunst. Gedomesticeerde kunst is een ziekte.

Ook zal in 2013 de bundel ‘Het Boek der Dode Uilen’ verschijnen. Daarover bericht ik later nog.

Wanneer kunnen wij Wôld, Wôld, Wôld! verwachten?

De bundel zal naar verwachting in Mei 2013 verschijnen. Het is mogelijk je van tevoren in te schrijven:

Maar dat geldt dus NIET voor:

Thomas Mohlmann, Erik Lindner, Rob Schouten, Erik Menkveld, Piet Gerbrandy, Ilja Pfeijffer, Chretien Breukers, Edwin Fagel, Sylvie Marie, Krijn Peter Hesselink, Arnoud van Adrichem, Jan Pollet, Coen Peppelenbos, Frank Keizer, Joost Baars, Bouke Vlierhuis, Adriaan Krabbendam, Bart Droog, Lucas Husgen, Roel Weerheijm, Elsbeth Etty, Xavier Roelens, Wim Brands, Astrid Lampe, Victor Schiferli, Ramsey Nasr, Reinder Storm, Jasper Henderson, Huub Beurskens, Matthijs Ponte, Matthijs de Ridder, Jeroen van Rooij, Willem Groenewegen, Maarten van der Graaff, Lies Van Gasse, Maria Barnas, Erik Spinoy, Han van der Vegt, Dirk van Bastelaere, Wim van Til, Arie Storm, Pim te Bokkel, Frank Starik, Alexander Ribbink, Benno Barnard, Philip Hoorne, Chris ten Kate, Jan Lauwereyns, Erik Jan Harmens, Jan van Mersbergen, Samuel Vriezen.